All Chapters of รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน (NC18+): Chapter 91 - Chapter 100

จอห์นหายไปอย่างรู้งานและก็กลับมาพร้อมกะละมังใส่น้ำใบเล็กที่มีผ้าขนหนูผืนเล็กอยู่ในนั้น แล้วก็เดินหายออกจากห้องไปทางไหนก็ไม่รู้ มธุรินเขยิบขึ้นไปนั่งหมิ่นๆ บนโซฟาตรงที่เขานอน ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้คนที่กำลังไข้ขึ้นสูงพยายามไม่สนใจแผงอกล่ำสันหรือกล้ามท้องเป็นลอนนั่น ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกเช็ดย้อนรูขุมขนขึ้นอย่างไม่เบามือนัก "โอ๊ย เบาๆ หน่อยซิ" คนป่วยบ่นประท้วงอย่างหงุดหงิด "ถ้าไปโรงพยาบาลคุณโดนเช็ดตัวแรงกว่านี้แน่ อยู่เฉยๆ เลยค่ะอย่าบ่น" มธุรินยิ่งลงน้ำหนักบนผ้าหนักขึ้นไปอีก "ลุกขึ้นนั่งได้ไหมคะ จะได้เช็ดข้างหลังด้วย" เขาลุกขึ้นนั่งให้อย่างว่าง่าย มธุรินจึงย้ายตัวเองเขยิบไปนั่งด้านหลังเขา แล้วก็เช็ดแผ่นหลังกว้างจนสุดสะโพกสอบ พอเสร็จเขาก็ขยับตัวลุกขึ้นยืน มธุรินมองด้วยความงุนงงไม่แน่ใจว่าเขาจะไปทางไหนหรือจะหยิบอะไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กางเกงสแล็กเขาเลื่อนลงมาเกือบครึ่งก้นเผยให้กางเกงตัวเล็กด้านในสีขาวสะอาดตา "จะถอดทำไมคะ" มธุรินร้องถามเสียงหลง "จะให้เช็ดตัวไง" "ไม่ต้องแล้วค่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว ไปทานข้าวจะได้กินยาต่อ" คนป่วยขยับกางเกงติดตะขอกลับอย่างเดิม แล้วก็เดินไปที่โซน

มธุรินกลอกตาใส่คนตัวสูงที่ยืนพิงขอบประตูส่งสองสาวกลับห้อง พอห้องเงียบเขาก็เอนตัวลงที่นอนใหญ่อย่างคนหมดแรง ไข้ที่เริ่มขึ้นสูงอีกครั้งกับหัวที่เริ่มจะปวดมากขึ้นทำให้หลับลงอย่างง่ายดาย ผิดกับอีกห้องที่เด็กหญิงเซลลียังตื่นตาตื่นใจกับบรรดาตุ๊กตาเจ้าหญิงในห้องนอนของมธุรินไม่หาย ปราสาทหลังใหญ่ที่วางอยู่มุมห้องยิ่งทำให้เด็กน้อยตื่นเต้นเป็นการใหญ่ จับเจ้าหญิงเข้าไปอยู่ในนั้นนั่งพูดคนเดียวอยู่นาน บางครั้งมธุรินก็มาเล่นบทบาทสมมุติด้วย พอละจากเซลลีเธอก็หันไปกดโทรศัพท์ต่อจนเกือบลืมดูเวลา "เซลลีคะ นอนได้แล้ว เดี๋ยวเช้าจะตื่นไม่ทันพระอาทิตย์ขึ้นที่น้ำทะเลนะ" เด็กน้อยว่าง่ายเพราะอยากเล่นน้ำทะเลจึงยอมนอนแต่โดยดี เสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ข้างโต๊ะตัวเล็กตรงหัวเตียง ทำให้มธุรินตกใจตื่น เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากใครเธอก็ต้องขยี้ตามองนาฬิกาอีกครั้ง เพราะมันเกือบจะตีห้าแต่ก็ยังไม่ใช่เวลาที่เธอควรจะตื่นในวันหยุด "ค่ะ" เสียงรับสายงัวเงีย "ปวดหัว" เสียงจากปลายสายแผ่วเบา ทำเอาเธอตกใจตาสว่างขึ้นทันที สมองรีบคำนวณเวลาตอนที่เขากินยาไปก่อนนอนเกือบจะสี่ทุ่ม และในเวลาสี่ชั่วโมงเขาควรจะลุกมากินยาอีกรอบ แต่นี่พ่

ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาตั้งแต่ที่มธุรินได้มีโอกาสไปทานข้าวกับคุณอัมราแม่ของบอส เธอกับไตรพัฒน์ก็แทบจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปเสียอย่างนั้น เขาเข้าออฟฟิศแทบจะนับครั้งได้ เข้ามาก็แค่เดินผ่านโต๊ะหน้าห้องเธอไปห้องเขาแล้วก็หายอยู่ในนั้นหลายชั่วโมงก่อนจะออกไปอีกครั้ง จนวันที่แขกพิเศษของโรงแรมอย่างมิสเตอร์บาร์รอลกำลังจะกลับ เธอได้มีโอกาสไปส่งหนูน้อยเซลลีที่หน้าโรงแรม โดยเดินตามบอสไปติดๆ เห็นเขายืนคุยกับมิสเตอร์บาร์รอลที่หน้าโรงแรมก่อนจะขึ้นรถ "ขอบคุณมากนะครับ คุณมิลินที่ช่วยดูแลเซลลีอย่างดี" มิสเตอร์บาร์รอลเอ่ยขอบคุณมายังคนข้างหลังบอส หนูน้อยเซลลีก็เอ่ยขอบคุณเช่นเดียวกัน มิลินลงมานั่งชันเข่ากับพื้นเพื่อให้สูงเท่าเด็กน้อยตัวเล็กแล้วก็ส่งตุ๊กตาเจ้าหญิงกล่องขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ในกล่องมีตุ๊กตาอีกตัวที่ละม้ายคล้ายแม่หนูผมทองอีกทั้งชุดที่เธอใส่มาวันแรกที่มาถึงโรงแรมด้วย เซลลีตาโตร้องกรี๊ดเบาๆ แล้วก็โผเข้ากอดมิลิน สาวน้อยบ๊ายบายก่อนจะขึ้นรถ "เจอกันที่คอสตาริกา" มิสเตอร์บาร์รอลเอ่ยบอกไตรพัฒน์ แล้วก็จับมือร่ำลากับไตรคุณทั้งยังเอ่ยขอบคุณ แต่ที่เธอสะดุดหูคงเป็นการเจอกันที่นั่น แสดงว่าเขาใกล้จ

ไตรพัฒน์ยืนหัวเสียพิงรถคันหรูของตัวเอง ในมือก็ยังคีบบุหรี่ ถ้าเธอไม่รับสายจริงๆ เขาจะทุบรถเธอให้เละเชียวดูสิจะยอมลงมาเจอกันไหม เขาขยี้บุหรี่ลงที่ดับข้างๆ อย่างหงุดหงิด เดินหารถของเธอแถวที่ชอบจอดประจำแต่ก็ไม่เห็น "แฟนคุณลินหรือเปล่าครับ" รปภ.ของคอนโดเดินเข้ามาถาม คงเพราะเห็นเขาเดินวนไปวนมาอย่างน่าสงสัย "ครับ" เขาจำรปภ.คนนี้ได้เหมือนกัน เพราะยายตัวเล็กชอบมีขนมจากโรงแรมมาฝากพวกแม่บ้านกับรปภ.อยู่เป็นประจำ "คุณลินรับรถออกไปสักพักแล้วครับ แต่ตอนที่กลับมาเหมือนไปตกน้ำที่ไหนมาน่ะ เปียกเลอะโคลนไปหมดทั้งตัว" พอพนักงานรักษาความปลอดภัยเดินหายไป เขาก็เตะเข้าที่ล้อรถอย่างแรง ทั้งหงุดหงิด ทั้งโมโห แต่เป็นการหงุดหงิดและโมโหตัวเองมากกว่า ถ้าเขาลงมาเร็วกว่านี้สักหน่อยก็คงจะดี ไตรพัฒน์นึกไม่ออกว่าเธอจะไปที่ไหน กลับบ้าน หรือจะไปหาเพื่อน โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องไปแล้ว ระหว่างขับรถกลับคอนโดด้วยความเร็วที่มอเตอร์ไซค์ยังแซง สายตาที่มองถนนแทบไม่รู้จุดหมายว่าจะไปทางไหนดี จนแสงสะท้อนจากป้ายสีเขียวขาวด้านบน ลูกศรชี้ให้ตรงไป ชลบุรี เขาตีไฟเลี้ยวจอดรถข้างทางแถวนั้น ถ้าเลี้ยวข้างหน้าก็จะเป็นทางกลับคอนโด

จากวันนั้นก็ผ่านมาอีกเกือบหนึ่งเดือน ชีวิตของเธอยังวนเวียนอยู่แค่ตรงนี้ แม้วันหยุดสุดสัปดาห์เธอก็ยังต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ เพราะไหนจะได้เงินพิเศษเยอะขึ้น และยังได้ใช้เวลาให้ผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกด้วย จะมีก็แค่ช่วงเย็นของวันหยุดที่เธอจะได้เลิกงานเร็วขึ้นนิด ไม่ต้องกลับมืดค่ำอย่างเช่นวันปกติ "ลิน สบายดีไหมลูก อากาศหนาวมากไหม" คุณสุพินยังโทรเช็กลูกสาวอยู่เป็นระยะๆ และทุกครั้งก็จะต้องพูดเรื่องให้เลิกทำงานพิเศษ และทุกครั้งที่เธอก็จะปฏิเสธกลับไปเช่นเดียวกัน "ลินเจอคุณพัฒน์เขาบ้างไหม" คำถามของมารดาทำให้เธอตัวชาขึ้นเล็กน้อย นึกอยากถามว่าพัฒน์ไหน แต่ในห้วงความทรงจำของเธอก็เห็นเพียงใบหน้าของเขาลอยเด่นขึ้นมา "พัฒน์ไหนคะ" แต่เธอก็เอ่ยถาม เพราะกลัวความเข้าใจผิด "อ้าว ก็ลูกชายคุณไตรภพไง เห็นว่ากลับคอสตาริกาไปแล้ว แต่เขาก็มีธุรกิจอยู่ที่อเมริกาด้วยนี่ นึกว่าจะเจอกันบ้าง" "แม่คะอเมริกานะคะ ไม่ใช่เมกาบางนา จะได้หากันเจอง่ายๆ ทำไมอยู่ๆ แม่ก็ถามถึงเขาขึ้นมาล่ะคะ" เธอยังอดสงสัยไม่ได้ "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แค่นึกถึงเขาขึ้นมาได้ ก็เลยถามถึงเฉยๆ" ตะกอนที่เธอคิดว่ามันนอนนิ่งไปนานแล้ว แต่เ