Semua Bab รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน: Bab 21 - Bab 30

อ้นขึ้นเสียงใส่แล้วก็จับแขนบี๋ให้เดินตามออกมา แต่ไอ้มอสก็รั้งแขนเธออีกข้างไว้ เหมือนแพรพยายามสะบัดให้หลุดแต่มันก็ไม่หลุด เมื่ออ้นหันไปจะผลักออก แต่กลับโดนไอ้มอสชกเข้าที่ปากอย่างจัง เมื่อมืออ้นหลุดจากเหมือนแพร เธอก็ถูกมอสดึงให้ไปยืนอยู่ข้างๆ "ปล่อยนะมอส" เหมือนแพรดึงมือออกจากการเกาะกุมอย่างยากลำบากกว่าจะหลุดออกมาได้ แต่พอหลุดออกมาได้เธอก็รีบวิ่งออกมา อ้นรีบคว้าแขนไอ้มอสไว้เพราะมันจะจับเหมือนแพรอีกครั้ง รั้งให้มันถอยหลังไปเกือบชนผนังห้องน้ำ เมื่อตั้งหลักได้ มอสก็ถลาเข้าใส่เหมือนแพรอีกครั้ง เธอรีบวิ่งมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ชนกับร่างใหญ่ของไตรฉัตร ที่วิ่งขึ้นบันไดมาอย่างรีบร้อน เขาคว้าเธอไว้ในอ้อมแขน ไอ้มอสที่กำลังจะถึงตัวเธอ จึงถูกเขาถีบจนหงายหลังไปนั่งกับพื้น "มึงเลิกยุ่งกับบี๋ได้แล้วไอ้มอส ไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน" เสียงทุ้มต่ำเน้นคำพูดทีละคำ สายตาคมดุยิ่งดูเย็นชาจ้องหน้าไอ้มอสเขม็ง เหมือนแพรสะอื้นตัวโยนอยู่ในอ้อมกอดของไตรฉัตร เขาลูบผมเธอสองสามครั้ง ก่อนจะรั้งเอวให้เธอเดินออกมาจากตรงนั้น โดยมีอ้นเดินตามออกมาด้วย โดยไม่สนใจไอ้มอสที่ยังนั่งอยู่กับพื้นตรงนั้น มอสก้มมอง

ฝ่ามือใหญ่ดึงชายผ้าขนหนูออกมาเพียงนิด ก็เผยให้เห็นร่างอรชรขาวผ่องอวดสายตา ไตรฉัตรแอบลอบกลืนน้ำลายจากที่เคยเห็นภายนอกเขาคิดว่าเธอก็คงธรรมดา หน้าอกอิ่มแม้ยามเธอใส่ชุดเซ็กซี่มันก็ไม่ได้ดูใหญ่โตขนาดนั้น แต่ที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้ อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ที่กอบกุมไว้ทั้งเต้าจนเต็มมือมันอวบอิ่มอยู่ไม่น้อย เขาก้มลงมาดูดยอดอกสีอ่อนชูชันอีกข้าง เหมือนแพรสะดุ้งตัวนิด แต่เมื่อปากเขาดูดเน้นเธอก็แอ่นอกขึ้นหา มือเรียวสอดเข้าไปที่เรือนผมดกดำของเขา ปลายนิ้วขยุ้มเบาๆ ยามเมื่อลิ้นร้ายกวัดเกี่ยวยอดไตแข็งชูชัน อีกข้างก็ถูกปลายนิ้วเรียวเขี่ยขยี้ เขาย้ายจากข้างนั้นก็ไปข้างนี้อย่างไม่รู้เบื่อหน่าย "อะ..อื้อ.." เหมือนแพรเริ่มส่งเสียงในลำคออย่างไม่อาจกลั้น ยามเมื่อคนด้านบนเริ่มรุนแรงขึ้นมันไม่ได้เจ็บแต่กลับเสียวซ่านไปทั้งตัว เหมือนแพรสัมผัสได้ถึงแรงบีบตัวที่ช่องทางว่างเปล่าด้านล่างกลางกายสาว จนอยากให้เขาเข้ามาสัมผัส มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนจนมาถึงจุดที่เธอเพิ่งเผลอคิดเตลิดไปเมื่อครู่ นิ้วยาวกรีดตามรอยแยกที่ปิดสนิทปลายนิ้ววนเวียนอยู่ปากทางรักที่ฉ่ำแฉะ แค่เพียงนิ้วเขาจุ่มลึกลงไปเหมือนแพรก็ผวาตัวเข้าหารั้งแขนแกร่งเขาไว้เป

เสียงถามของไตรฉัตรทำให้เธอนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเมื่อคืน แล้วตอนนี้เธอก็ยังนอนกอดอยู่กับเขาอีกต่างหาก เธอเริ่มดันตัวออกห่างแต่แขนแกร่งที่กอดเอวเธอไว้กลับกระชับแน่นขึ้น "ฉันต้องกลับแล้ว" เสียงกระด้างบอกความต้องการ จนคนที่ตื่นแล้วแต่ยังไม่ยอมลุกต้องลืมตาขึ้นมอง "อะไรตื่นเช้ามาก็เสียงแข็งใส่เชียว ทีเมื่อคืนเสียงอ่อนเสียงหวาน" เธอแหงนมองหน้าคนที่กอดอยู่ ส่งสายตาขุ่นให้ทันที ที่เขารื้อฟื้นเรื่องเมื่อคืน "ก็เราจะกลับแล้ว" "เดี๋ยวไปส่ง ต้องไปรับนังบี้ด้วย หรือจะเอาไว้เลี้ยงเอง" "ไม่เอา" เหมือนแพรรีบปฏิเสธทันที "ไตรฉัตร เราบอกว่าให้ปล่อย" เมื่อเขายังไม่ยอมคลายอ้อมแขน เธอก็ดิ้นขลุกขลักเขาก็ยิ่งออกแรงกอดเธอไว้แน่นเช่นกัน อกอิ่มเกยไปที่หน้าอกเขาถูกบดเบียดอยู่อย่างนั้น และครู่ต่อมาเธอก็สัมผัสเข้ากับน้องชายตัวใหญ่เขาอย่างจังอีกครั้ง เหมือนแพรดิ้นขลุกขลักได้อีกครู่เดียว เธอก็ต้องถูกเขาพันธนาการไปอีกครั้ง ถุงยางอนามัยอีกชิ้นที่วางอยู่ข้างเตียงถูกฉีกซองออกในตอนเช้า เมื่อเธอยิ่งขัดขืนไตรฉัตรก็ยิ่งเล้าโลมจนร่างอรชรนอนดิ้นพล่านอ่อนระทวย จากอากาศหนาวเมื่อครู่กลายเป็นไอร้อนจนสองร่างชุ่มไ

เหมือนแพรพูดจบก็รีบคว้าแขนไตรฉัตรให้เดินออกมาจากตรงนั้น "ใช่ซิ พอได้ผัวใหม่ก็ลืมแฟนเก่า ทีตอนนั้นที่เธอเสียใจเพราะมัน ใครที่ให้ซุกอกร้องไห้ทั้งคืน" เสียงดังของไอ้มอส ยิ่งทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นเริ่มซุบซิบ เหมือนแพรชะงักขาที่ก้าวเดิน "ถ้ามึงยังไม่ใสหัวไป มึงโดนตีนกูอีกแน่ไอ้มอส" ไตรฉัตรหันมาเข่นเขี้ยว แล้วก็ประคองให้เหมือนแพรเดินออกมาจากร้านกาแฟนั่น คนตัวสูงยืนมองเหมือนแพรที่ยืนหน้ามุ่ยใช้หลังพิงลิฟต์โดยสารเอาไว้ สายตาคมดุคาดโทษเธอเอาไว้ แต่เหมือนคนตัวเล็กจะไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ ได้แต่โมโหที่ไอ้มอสพูดเรื่องน่าเกลียดออกมาอย่างนั้น แถมไอ้บ้าไตรยังไปผสมโรงผัวๆ เมียๆ กับนายนั่นอีก พนักงานในร้านหลายคนก็พอรู้จักว่าเธอเป็นใคร เรื่องนี้มีหวังได้ถึงหูพ่อแม่เธอแน่นอน เพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้จึงไม่ได้สนใจสายตาของคนตัวสูงที่มองมา "ทำไมยังไปคุยกับมันอีก" ในที่สุดคนตัวโตก็เอ่ยออกมาอย่างเหลืออด "ก็.." เหมือนแพรแทบจะหาเหตุผลไม่ได้ "ยังไงนายนั่นก็เพื่อน คิดว่าพอพูดจะได้ระบายเรื่องจะได้จบๆ ไม่คิดว่าจะพูดวกวนไม่จบอยู่แบบนั้นนี่" "อยู่กับมันมาตั้งนาน ไม่รู้นิสัยมันหรือไง" "ใครจะไปรู้" เห

กว่าความร้อนที่กางเกงยีนจะจางหายให้คนตัวโตได้หายใจหายคอคล่องก็ทำเขาเกือบตาย จนตอนนี้เขาแทบไม่รู้ว่าผิวอ่อนบริเวณต้นขามันจะแดงเถือกขนาดไหน นับว่ายังโชคดีที่น้ำเต้าหู้มันหกนั้นอยู่ตรงส่วนหน้าขาถึงแม้จะโดนน้องชายเขาบ้างเล็กน้อยก็ตาม "ไปล้างขาก่อนเถอะ เดี๋ยวเราดูยาให้ว่าพอมีหรือเปล่า ถ้าไม่มีเดี๋ยวลงไปซื้อให้" ไตรฉัตรเดินหายไปที่ห้องน้ำในห้องนอนของเธอ เหมือนแพรก็เปิดตู้ค้นหากล่องยาว่าพอจะมียาแก้น้ำร้อนลวกหรือเปล่า "บี๋ มีเสื้อกับกางเกงให้ใส่..." ไตรฉัตรยังพูดไม่ทันจบคำเสียด้วยซ้ำ เขาได้ยินเสียงประตูหน้าห้องของเธอคล้ายกับมันดังว่ามีคนมา จึงหันไปมอง และคำตอบก็อยู่ตรงหน้าเขา แม่เธอกดรหัสประตูเข้ามา พอคุณราตรีเปิดประตูมาแล้วเห็น ไตรฉัตรยืนอยู่ตรงทางแยกระหว่างห้องนอน ห้องนั่งเล่น ซึ่งตรงกับทางเดินเข้ามาจากประตูพอดี สายตาที่สบกันทำเอาทุกคนตะลึงอยู่ตรงนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งคุณประไพรที่เดินตามเข้ามาติดๆ สองแม่คงตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้เพียงผืนเดียวในห้องของเธอ "เสื้อผ้าในตู้ เดี๋ยวเราหยิบให้" เหมือนแพรละจากกล่องยา หันหลังจะเดินไปที่ห้องนอน แต่เห