Semua Bab รักอีกครั้งไม่อยากเป็นเพื่อน: Bab 31 - Bab 40

เหมือนแพรยังพูดไม่ทันได้จบคำ ปากของเธอก็ถูกไตรฉัตรจูบจนไม่สามารถพูดคำที่เหลือได้อีก เธอไม่เห็นว่าไตรฉัตรลุกออกมาจากโซฟาและเดินตรงมาทางนี้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เข้ามาหยุดตรงหน้าเธอคิดว่าเขาแค่จะดึงเธอออกไปจากห้อง ใบหน้าหวานจึงได้แต่แหงนมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ที่ไหนได้ ไอ้บ้านี่กลับก้มตัวลงมาจูบเธอต่อหน้าทุกคนทั้งที่เธอยังนั่งอยู่ เหมือนแพรหน้าเห่อแดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก คุณวิวัฒน์ขมวดคิ้วจนมุ่น ไม่ทันได้เห็นคุณไตรภพยกยิ้มมุมปากน้อยๆ สองแม่ได้แต่อ้าปากค้าง "คุณพ่อตกลงเรื่องสินสอดได้เลยครับ เรื่องอื่นเดี๋ยวผมคุยกันเอง ผมกับบี๋ขอตัวก่อนนะครับ" ไตรฉัตรรั้งแขนให้เธอลุกขึ้น กว่าเหมือนแพรจะหาขาตัวเองเจอว่าต้องรีบออกไปจากตรงนี้ ก็เพราะแรงดึงจากคนตัวสูง "ห้องเธออยู่ตรงไหน" ไตรฉัตรกระซิบพอได้ยินกันสองคน "ชั้นสอง" เพราะความตกใจที่ถูกจูบต่อหน้าพ่อแม่ ทำให้เธอตอบเขาไปโดยไม่ทันคิด แถมยังบอกทางเขาว่าอยู่ตรงไหนเสียด้วยซ้ำ "ไอ้บ้าไตร ทำแบบนั้นได้ยังไง แล้วใครจะแต่งงานกับนาย" แค่เพียงประตูห้องปิดลง เหมือนแพรก็ต่อว่าเขาทันที "ทำไมจะทำไม่ได้ ผัวเมียจูบกันเรื่องธรรมดา" "ไอ้บ้า ใครไป

ครอบครัวของเหมือนแพรเดินทางไปที่กระบี่ก่อนเธอสองวันเพราะงานที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จของไตรฉัตร ทำให้เธอต้องรอเดินทางพร้อมว่าที่คู่หมั้น แต่เมื่อไปถึงกระบี่ไตรฉัตรก็ต้องหงุดหงิด เมื่อพนักงานส่งคีย์การ์ดให้เขาและเธอคนละหนึ่งใบ นั่นหมายความว่าห้องนอนของเธอและเขาจะคนละห้องกัน แม้จะนึกโมโหแต่ก็ต้องเก็บอาการ เพราะอย่างน้อยครอบครัวของเธอก็มาด้วย และเหมือนคนใกล้ตัวจะรู้ว่าเขาหงุดหงิดเรื่องอะไร เธอถึงได้ยิ้มหน้าบานล้อเลียนเขาตอนที่เดินเอาของไปเก็บที่ห้อง โรงแรมหรูระดับห้าดาว ที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงามหรูหราแต่ก็มีกลิ่นอายของความเป็นพื้นบ้านผสมอย่างลงตัว เธอเชื่อว่าคนออกแบบคงไม่พ้นบริษัทของไตรฉัตรแน่นอน เหมือนแพรมาถึงที่โรงแรมก็เกือบจะได้เวลาอาหารเย็นพอดี เธอจึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะลงไปทานอาหารค่ำพร้อมครอบครัวทั้งของเธอและไตรฉัตร ชุดสายเดี่ยวกระโปรงยาวถึงข้อเท้าสีชมพูเทา มีลายดอกไม้สีสดที่ชายกระโปรง เหมือนแพรเลือกใส่รองเท้าแตะรัดส้นสีเดียวกับชุด แม้มันจะทำให้เธอดูเตี้ยลงอีกก็ตาม เสียงเคาะประตูห้องเธอก็เดาได้ทันทีว่าเป็นใคร คงจะไม่พ้นไตรฉัตรที่มาตามเธอแน่ และก็เป็นอย่างที่เธอคิด แต

คนทำจริงฝังปากลงไปที่ครั้งที่ยอดอกชูชัน เขาขบเม้มหนักๆ มันก็แข็งเป็นไตสู้ปาก เขาปล่อยมือเธอออกหนึ่งข้างคงตรึงไว้เพียงข้างที่อยู่ใกล้โทรศัพท์ ครั้งแรกที่เห็นเขาปล่อยมือเหมือนแพรคิดดีใจขึ้นมานิด แต่ที่ไหนได้ มือเขากลับดึงกระโปรงยาวที่ตัวเสื้อยังค้างอยู่ที่เอว เขากระตุกทีเดียว ชุดสวยก็ลงไปกองอยู่ที่หน้าขา มือใหญ่กอบกุมเนินเนื้ออวบกลางกายสาวแม้จะมีแพนตี้ตัวเล็กขวางกั้นอยู่ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหายเสียวซ่านที่ปากทางรักได้เลย เมื่อนิ้วเรียวของเขาขยี้วนจุดกระสันผ่านเนื้อผ้าบาง รอยเสียดสีของเนื้อผ้ายิ่งกระตุ้นน้ำหวานให้ชุ่มฉ่ำที่ช่องทางสวาท "อ๊ะ..อ๊า.." เหมือนแพรรีบเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น เพราะกลัวเสียงจะเข้าไปที่ปลายสาย เธอไม่แน่ใจว่ามอสวางสายไปหรือยัง เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น "วะ..วางสาย..ก่อนได้ไหม..บี๋ทรมาน" ไตรฉัตรยกยิ้มมุมปากให้อย่างคนใจร้าย แล้วก็เริ่มขยับมือซุกซนล้วงเข้าไปใต้แพนตี้ตัวบาง แค่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสที่ปากทางรัก เขาก็สัมผัสได้ถึงหยาดน้ำใสเยิ้มที่เคลือบผิวอ่อนนุ่มจนเปียกไปถึงแพนตี้ตัวบาง ปลายนิ้วยังวนเวียนอยู่ตรงนั้น ยิ่งส่งให้เหมือนแพรขยับสะโพกเข้

หลังจากแยกย้ายกับมอส เหมือนแพรมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ เกือบจะได้เวลาเลิกงานของไตรฉัตรพอดี เธอเลยคิดจะไปรับเขาที่บริษัท ไม่ลืมที่เธอจะต้องหอบหิ้วขนมถุงใหญ่ไปฝากพวกน้องๆ อีกตามเคย เลขาของไตรฉัตรยิ้มต้อนรับการมาของเธอ "ใกล้เลิกงานแล้วใช่ไหม" เธอเอ่ยถามเลขาของเขา พลางชี้นิ้วเข้าไปที่ห้องทำงานของไตรฉัตร "ถึงจะมีโอที แต่ถ้าเจ้านายแตงเห็นคุณบี๋มารับ มีหวังทิ้งงานแน่นอนค่ะ" คุณเลขาเอ่ยเย้าคู่หมั้นของเจ้านาย เพราะรู้ว่าเดี๋ยวนี้เจ้านายของเธอมักจะชอบเลิกงานตรงเวลา "รู้สึกผิดเลยนะคะ" "จนน้องๆ อยากให้คุณบี๋มารับคุณไตรกลับบ้านทุกวันเลย" "เดี๋ยวจะฟ้อง ว่าไม่อยากทำโอทีกัน" เหมือนแพรพูดเล่นกลับ แต่ก็ทำให้คุณแตงรีบเอ่ยห้ามทันที เธอเคาะประตูก่อนจะเข้าห้อง พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเขานั่งคิ้วขมวดอยู่ที่โต๊ะทำงาน แต่พอไตรฉัตรเงยหน้ามาเห็นเธอ รอยคิ้วที่ขมวดก็คลายเป็นยิ้มแย้มทันที "ไหงมาถึงนี่ได้" "ลงมาคุยกับมอสที่ร้านกาแฟน่ะ เสร็จแล้วก็เลยมานี่" เธอตอบตามจริง แต่คนฟังที่ใบหน้ายิ้มเมื่อครู่กลับขมวดคิ้วอีกรอบ สายตาคมจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา เหมือนแพรจะเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำ

ปึก ปึก ปึก !! พญ.ปรางทิพย์ พัฒนะชาติ หรือ หมอปราง ฝืนโงหัวขึ้นมาจากหมอนใบใหญ่สีขาวสะอาดตา ด้วยความหงุดหงิด เพราะเสียงที่ดังอยู่ตรงหัวเตียงของเธอเป็นจังหวะถี่ๆ ความดังที่เป็นจังหวะแบบนั้นแทบจะไม่ต้องเดาเลยว่าข้างห้องของเธอลุกขึ้นมาเขย่าเตียงกันทำไมในช่วงเช้าตรู่ ของวันที่เธอเพิ่งจะกลับจากเวรดึกมา แล้วหัวอันหนักอึ้งของเธอเพิ่งจะถึงหมอนไปเมื่อไม่ถึงชั่วโมงนี้เอง ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอเพิ่งจะย้ายเข้ามาที่คอนโดแห่งนี้ เพราะเห็นว่าทำเลใกล้กับโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่และค่าเช่าในราคาเป็นมิตร แถมห้องยังสะอาดสะอ้านเพราะเจ้าของดูแลเอาไว้อย่างดี ถึงแม้คอนโดนี้ภายนอกจะดูเก่าอยู่สักหน่อยเพราะถูกสร้างมานานมากแล้วก็ตาม แต่ไอ้เสียงปึกๆ ที่ดังสนั่นจนเธอแทบจะคลอนหัวตามเสียงข้างห้อง ทำเอาเธอจะเป็นบ้าตาย ภายในหนึ่งอาทิตย์เธอจะต้องได้ยินเสียงนี้ไม่ต่ำกว่าสองครั้ง บางอาทิตย์โชคดีก็เงียบหายไป แต่อาทิตย์นี้เธอได้ยินเสียงนี้มาสามวันแล้ว ไม่ว่าเธอจะอยู่เวรเช้าหรือเวรดึก บางวันเสียงก็ดังอยู่เกือบครึ่งค่อนคืน จนเธอแทบจะเป็นหมีแพนด้าไปทำงาน ปรางทิพย์เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานหยิบกระดาษสีขา