บททั้งหมดของ ดาวดามใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

เดือนพราวได้ยินเสียงรถกลับเข้ามาก็รีบออกมาต้อนรับ แต่พอเห็นคนที่ก้าวเข้ามาคือน้องสาวก็ชักสีหน้าใส่ทันที แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่เดือนพราวก็เห็นความอ่อนหวาน ชวนให้ถนอม น่ารักน่าสงสารไปทั้งเนื้อทั้งตัวออกมาจากดาวนิล ลักษณะแบบนี้เป็นแบบที่ผู้ชายร้อยทั้งร้อยแพ้ทาง ดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ความจริงก็ร้ายไม่ต่างจากเธอหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่เกาะติณแจไม่ยอมปล่อยมาได้สี่ปี“พี่เดือน” ดาวนิลทักพี่สาวเสียงอ่อน ตั้งแต่เช้าที่มัวตกใจจนทำตัวไม่ถูก ตอนนี้ดาวนิลก็อยากคุยกับพี่สาวให้มากขึ้น ถึงสี่ปีไม่เคยมีข่าวคราว แต่ดาวนิลก็มีพี่สาวเพียงคนเดียวเท่านั้น แถมเป็นพี่สาวที่เธอยอมสูญเสียไปหลายอย่างในชีวิตเพื่อความสุขของผู้เป็นพี่ ดาวนิลจะไม่ไยดีเดือนพราวได้อย่างไร จะมีบ้างก็ความอิจฉาเล็ก ๆ ที่พี่สาวโชคดีได้รับแต่ความรัก ที่เธอไม่เคยได้จากใครทั้งนั้น“ทำไมแกกลับมาพร้อมคุณติณ นี่ใจคอแกไม่คิดช่วยเหลือตัวเองบ้างหรือไง ทำตัวเป็นภาระฉันกับแม่ยังไม่พอ ตอนนี้มาเป็นภาระผู้ชายต่อ มารยาของแกนี่คงจะเหนือชั้นมากสินะ”“คุณติณเขาไปรับดาวเอง” ทันทีที่ได้ยินคำชี้แจง เดือนพราวก็ยิ่งโมโหที่น้องสาวเหมือนโอ้อวดและเกทับ“อีเด็กสาระแน

รถเอสยูวีสีดำที่กำลังเลี้ยวเข้าบ้านหลังเล็กสีขาวที่เจ้านายเขาใช้เป็นที่เลี้ยงดูผู้หญิงในความลับ ครั้งแรกที่เห็นบ้านหลังนี้ เอกสิทธิ์แปลกใจว่าทำไมเจ้านายถึงได้เลือกจะพาเด็กที่เลี้ยงดูเอาไว้มาอยู่ที่นี่ แทนที่จะเป็นห้องชุดที่สะดวกต่อการดูแลมากกว่า เด็กผู้หญิงคนเดียวจะดูแลบ้านได้ดีสักแค่ไหนกันเชียวแต่พอเขามีโอกาสได้เข้ามาที่แห่งนี้จริง ก็เริ่มเข้าใจว่าทำไมเจ้านายอย่างติณถึงมาหมกตัวอยู่ที่นี่เสียส่วนใหญ่ แม้จะเป็นบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ แต่บรรยากาศกลับอบอุ่นและทำให้ใครก็ตามที่เข้ามารู้สึกสบายตาสบายใจไปกับต้นไม้ใบหญ้าที่เขียวชอุ่ม ขนาดทำให้ติณลืมเพนเฮาส์สุดหรูกลางเมืองมานอนบ้านน้อยท้ายซอยมากกว่าแต่เมื่อครู่เอกสิทธิ์เห็นรถของเจ้านายขับออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่ามาเสียเที่ยวหรือเปล่า หรือควรจะรอเพราะติณเป็นคนโทรเรียกให้เขานำเอกสารการประชุมเกี่ยวกับซีเอชอาร์ขององค์กรมาให้ ยังไม่ทันได้ตัดสินใจก็เห็นเด็กสาวคนสนิทของเจ้านายถือถุงดำออกมาทิ้งที่หน้ารั้วบ้าน“นายอยู่ไหมครับคุณดาว” สี่ปีนานพอจะทำให้เอกสิทธิ์คุ้นเคยกับเด็กสาวคนนี้พอสมควร แถมในบรรดาหญิงสาวที่เจ้านายเขาเคยข้องเกี่ยว ดาวนิลน่าจะอยู่นา

ดาวนิลถอยหลังไปโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นสายตามืดครึ้มจากดวงตาของติณ ขาเล็ก ๆ ของเธอสั่นอีกครั้งด้วยความกลัวโทสะของคนตรงหน้า อยู่ดี ๆ ติณก็โผล่มาเจอในจังหวะที่เอกสิทธิ์ดูแผลที่มือของเธอ“ทำอะไรคะ”ชายหนุ่มคว้ามือที่เล็กกว่าเขาตั้งครึ่งไปพลิกดู รอยถลอกมากมายทำให้คนมองนิ่วหน้า บาดแผลเหล่านี้ไปได้มาจากไหน ไม่ระวังตัวเอาเสียเลย แถมเจ็บปวดก็ไม่บอก ไม่มีใครเคยสอนเด็กคนนี้ให้รู้จักออดอ้อนขอความรักความเห็นใจบ้างเลยหรือ เธออ่อนโยนใจดีกับคนอื่นแต่โหดร้ายกับตัวเองขนาดนี้เชียว"เจ็บทำไมไม่บอก"หญิงสาวเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่งเพื่อนซ่อนความน้อยใจ เธอมีสิทธิอะไรไปบอกไปขอความเห็นใจ โดยเฉพาะผู้ชายที่มองเธอและครอบครัวเป็นศัตรู ความจริงตลอดสี่ปีนี้ติณดีกับเธอมาก ที่กิน ที่อยู่ ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงที่มักจะเอามาให้ เงินค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนมากกว่าพนักงานออฟฟิศที่เพิ่งจบแน่นอนในฐานะลูกหนี้ขัดดอก ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าจะหวังความใส่ใจให้เกียรติ ดาวนิลรู้ว่าเธอไม่มีเกียรติตั้งแต่คลานขึ้นเตียงเขาเมื่อสี่ปีก่อน"คุณติณทำอะไร" ดาวนิลหวีดร้องเมื่อร่างของตนเองลอยเข้าสู่อ้อมอกชายหนุ่มอย่างไม่ทันไ

วันนี้ดาวนิลไม่มีวิชาเรียนในมหาวิทยาลัยจึงไม่ได้แต่งกายในชุดนักศึกษา แต่หญิงสาวจำเป็นต้องนำเอกสารการสมัครงานมายื่นเพิ่มให้กับเครือโรงแรมเฮฟเว่นกรุป ซึ่งดาวนิลเองก็ดีใจเพราะนอกจากบริเวณหัวเข่าที่เป็นแผล หน้าขาของเธอก็เริ่มเป็นรอยช้ำ ใส่กระโปรงพลีทสั้นมาคงไม่น่ามองส่งเอกสารเรียบร้อยแล้ว ดาวนิลก็เตรียมตัวไปรับพี่สาว เดือนพราวโทรมาแหวใส่เธอตั้งแต่เช้าเรื่องที่ปล่อยให้นอนโรงพยาบาลคนเดียวและให้เธอเตรียมเสื้อผ้าสำหรับใส่กลับบ้าน“นังดาว แกไปซื้อขนมปังเนยสดฮอกไกโดให้ฉันด้วย เอาร้านเจ้าประจำที่ออกบูธอยู่ที่ลาดพร้าวตอนนี้นะ เอาทั้งขนมปังแล้วก็ครัวซองเลย ฉันหิวมาก”“ต้องร้านนี้เท่านั้นเหรอคะพี่เดือน” ดาวนิลกลอกตาด้วยความเหนื่อยใจ สถานที่ออกบูธของร้านนี้กับทางไปโรงพยาบาลของเดือนพราวมันอยู่คนละเส้นกัน ตอนนี้เธออยู่ที่มหาวิทยาลัย กว่าจะไปซื้อขนมปัง กว่าจะย้อนกลับมาที่โรงพยาบาลคงเลยเวลาเที่ยงไปแล้ว“ต้องร้านนี้สิ ปากคอฉันไม่ใช่กระเดือกอะไรเข้าไปก็ได้แบบแกนะ ฉันใช้ชีวิตแบบประณีตไม่ใช่กินอยู่แบบหยาบ ๆ เหมือนกับแก”“งั้นพี่เดือนก็ต้องรอหน่อยนะคะ เพราะดาวคิดว่าต้องเดินทางอย่างประณีตพอสมควรเหมือนกัน หาอ

หลังจากกินข้าวเที่ยงกับปลายฉัตรเสร็จแล้ว ติณไม่ได้กลับเข้าไปออฟฟิศ เขาตามดาวนิลมาที่โรงพยาบาลเพราะได้ยินเธอคุยโทรศัพท์กับพี่สาวตั้งแต่เช้าแล้วว่าให้เอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยนตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเขาต้องตามดาวนิลมา ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะความเป็นห่วง เธอสู้พี่สาวกับแม่ไม่ได้เลย ผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์และรอบจัดอย่างรักร้อยสามารถเลี้ยงลูกสาวสุดที่รักให้ออกมาเหมือนเธอทุกกระเบียดนิ้ว พอเป็นลูกชังที่ไม่ได้รับความรักใด ๆ ดันปั้นออกมาให้บอบบางเหมือนเครื่องแก้วชิ้นงามอีกอย่างหนึ่งใจเขาวูบโหวง ติณรู้ว่าดาวนิลเห็นเขากับปลายฉัตรชัดเจน เป็นความชัดเจนที่เขาพยายามและพร่ำบอกเธอมาตั้งแต่ต้น คล้ายกับเป็นอีกยันต์สะกดให้ดาวนิลไม่กล้าฝันถึงตำแหน่งเจ้าสาวที่พี่สาวเธอเคยได้รับ เขาไม่มีทางโง่ซ้ำสองที่จะเลือกความถูกใจหรือความใคร่แทนความเหมาะสมได้อีก ชื่อและเรื่องราวของปลายฉัตร รวมถึงเสียงตามสายโทรศัพท์จึงมีอยู่เสมอโดยไม่ได้ปิดบังแต่วันนี้เขาเห็นรอยยิ้มที่แสนเศร้าของผู้หญิงคนนั้น ดาวนิลรู้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาคือใคร…ถึงดวงตาของเธอจะแห้งผากไปบ้าง แต่เขาก็ยังเห็นเธอยิ้มน้อย ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป