บททั้งหมดของ ดาวดามใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ติณตื่นแต่เช้า แต่หญิงสาวบนเตียงยังคงหลับสนิท ผ่านความเหน็ดเหนื่อยสะเทือนใจ แล้วมาต่อด้วยความเหน็ดเหนื่อยกับบทรักร้อนฉ่ากันจนครึ่งค่อนคืน ดาวนิลจะหลับเป็นตายก็ไม่แปลก ติณจิ๊จ๊ะในลำคอด้วยความขัดใจเมื่อเห็นรอยคิสมาร์คกระจัดกระจายทั่วร่าง ดาวนิลผิวบางจนน่าเป็นห่วง ถึงจะไม่อยากรังแก อยากถนอมให้มากกว่านี้ แต่เขาเองก็ห้ามใจไม่อยู่ด้วยวัย…ติณไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักและตื่นเต้นไปกับเรื่องบนเตียง ยิ่งกับผู้หญิงที่อยู่ด้วยกันมาสี่ปี แถมเป็นผู้หญิงที่เขามีอำนาจเหนือเธออย่างชัดเจนด้วยซ้ำ ไม่น่าหลงเหลือความตื่นเต้นอะไรให้ค้นหา แต่แปลกที่เขากลับยิ่งดื่มด่ำและหลงใหลไปกับเธอมากกว่าวันแรก ๆ ที่ได้มาครอบครองด้วยซ้ำติดพัน มึนเมาเหมือนไม่มีวันสร่าง...ชายหนุ่มตัดใจจากเนื้อนวลขาวผ่อง ก้าวลงจากเตียงเพื่ออาบน้ำแต่งตัว วันนี้เขามีนัดสำคัญกับคนของเฮฟเว่นกรุป ทีมเอ หรือก็คือทีมของศรัณย์ ส่วนเฮฟเว่นกรุป ทีมบี ก็ส่งคนเข้ามาติดต่อเพื่อขอร่วมทุนกับเขามาหลายครั้ง แต่คนที่มาไม่ใช่คีย์แมนที่มีอำนาจตัดสินใจ เขาจึงปฏิเสธไปตลอด…คีย์แมนของทีมบีคงคาดไม่ถึงว่าเขาจะเปิดโอกาสให้ศรัณย์ อดีตศัตรูหัวใจได้มีโอกาสนำเสนอแผน

“โอ๊ะ โอ๋…พรหมลิขิตบันดาลชักพา ดลให้มาพบกันทันใด” ชายหนุ่มร่างสูงที่เคยชนจนเธอได้แผลมายืนดักหน้าเธออีกแล้ว ดาวนิลยิ้มอย่างอ่อนอกอ่อนใจ หวังว่านายคนนี้คงจะไม่พาเรื่องบ้า ๆ เข้ามาในชีวิตอีก“ไม่ไปเรียนเหรอคะ” หญิงสาวถามเพราะเขาอยู่ในชุดนักศึกษา แต่มันก็ช่างเรียบกริบ แสดงว่าเขายังไม่ได้ไปที่มหาวิทยาลัย คงจะเพิ่งแต่งตัวเสร็จแล้วลงมาจากคอนโดผู้ชายคนนี้ก็เป็นอีกหนึ่งลูกชายไฮโซสินะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้อยู่คอนโดหลายสิบล้าน“ว่าจะไป ไปด้วยกันไหมครับ เบาะหลังยังว่าง” ว่าแล้วก็ยักคิ้วทำสายตาแพรวพราว พินันท์ชวนจริง แต่ก็ทำเป็นขำกลบเกลื่อนความเขิน“ดาวไม่มีเรียนค่ะ”“อ้อ…งั้นจะไปไหน พักอยู่ที่นี่เหรอ” พินันท์ไม่ชอบบ้าน เขาจึงแยกตัวออกมาพักที่คอนโด พักที่นี่มาหลายปีแต่กลับไม่เคยเห็นหญิงสาวคนนี้มาก่อน รวมถึงตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอไม่มีสินค้าแบรนด์เนมเหมือนคนในสังคมเดียวกันอยู่เลยจะว่าเพราะเธอเป็นคนสมถะ…แต่จะใช่เหรอ ในเมื่อเลือกที่อยู่ราคาหลายสิบล้านกลางเมือง แม้ไม่ชอบใส่เครื่องประดับ แหวน สร้อย นาฬิกา แต่อย่างน้อยเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ควรจะฝีเข็มประณีตกว่านี้ ไม่ต้องเป็นงานไฮเอ็นชั้นดี แต่อย่างน้อยก

“โอ๊ย พี่มณ นี่เอาดาวมาแกงกันในวันเกิดเลยนะเนี่ย” ถึงจะไม่อยากมีวันเกิดอันแสนน่าเบื่อ แต่แบบนี้มันก็น่าหวาดเสียวและระทึกขวัญเกินไปแล้ว“เฮ้ย จริงดิ มาช่วยพี่นะ เสร็จงานแล้วเดี๋ยวพี่พาไปฉลอง”ทนการรบเร้าจากรุ่นพี่ไม่ไหว ดาวนิลได้แต่นั่งสงบใจยอมให้ช่างแต่งหน้าทำผมอยู่ที่หน้ากระจก ไม่นานเด็กสาววัยรุ่นก็กลายเป็นหญิงสาวเต็มตัวที่สวยจนตัวเองยังตะลึง คิ้วเรียวที่เดิมก็เป็นทรงสวยอยู่แล้วถูกปัดให้เรียงเส้นเป็นระเบียบมากขึ้น ดวงตากลมโตถูกระบายด้วยสีพีชอ่อน ๆ ยิ่งทำให้อ่อนหวานและเปราะบางชวนถนอม ขนตายาวงอนหนาเป็นธรรมชาติเพียงแค่ปัดด้วยมาสคาร่าก็เป็นแพไม่ต่างจากขนตาปลอมเลยสักนิด ปากและแก้มสีโทนเดียวกับเปลือกตา หวานฉ่ำอิ่มน้ำจนใครเห็นก็อยากจะขบกัด เชยชิมว่าจะหอมหวานแบบที่จินตนาการหรือเปล่า“โห สวยมาก ดาวเป็นคนที่แต่งหน้าขึ้นนะ ปกติพี่ก็ว่าเราสวยมากอยู่แล้ว แต่พอแต่งหน้า มันยิ่งชวนมองไปหมด คนอะไรดูเซ็กซี่ทั้งที่โคตรจะหวาน ไม่รู้พี่คิดถูกหรือคิดผิดที่ให้ดาวมาเป็นพิธีกรคู่กัน พี่ดับมากบอกตรงๆ” มณทิรามองแล้วมองอีก นึกอยากจะเอื้อมมือไปหยิกแก้มของสาวน้อยรุ่นน้อง แต่รู้ว่าใกล้เวลาเตรียมงานแล้ว จะเสียเวลาเ

เอกสิทธิ์ถอนหายใจเมื่อเห็นเจ้านายเดินมายืนข้างๆ …“ทิ้งสาวสวยได้ลงคอเหรอครับ” มือขวาคู่ใจหยิบแก้วเครื่องดื่มสีชาส่งให้เจ้านาย“ปล่อยให้เดือนพราวได้คุยกับคนคุ้นเคยเก่า ๆ ตามลำพังดีกว่า เผื่อเขามีเรื่องอะไรที่ไม่อยากให้คนนอกอย่างกูรับรู้” ติณตอบแบบไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่เอกสิทธิ์รู้ว่าเจ้านายจงใจทิ้งเดือนพราวให้โดนฉีกทึ้ง เหตุการณ์หลังหนีตามกันไปเมืองนอก คุณหญิงสุพัตราร้ายกาจขนาดตามไปราวีจนความรักระหว่างศรัณย์กับเดือนพราวล่มไม่เป็นท่า เรื่องนี้ทั้งเขาและติณต่างรู้อยู่แก่ใจ“ถ้าคุณเดือนโดนคุณหญิงเล่นงานจะทำยังไงครับ นายไม่เป็นห่วงเลขาคนสวยเลยเหรอ” เอาน่าขอหยอกหน่อย ช่วงนี้เจ้านายเขาเนื้อหอมมีสาวในกำมือหลายคนเหลือเกิน ไม่เกรงใจคนโสดแบบเขาบ้าง“ถ้าคุณเดือนของมึงแพ้ยายคุณหญิงง่าย ๆ เขาจะกล้ามาสมัครเป็นเลขาของกูได้ไง” ติณเหยียดยิ้ม รอบตัวเขามีแต่ผู้หญิงแสบสันทั้งนั้น เหมือนดอกไม้อาบยาพิษ…หรือไม่บางคนก็เป็นดอกไม้กลีบบางไปซะเลย ที่ไม่รู้จักระวังตัว ระวังแมลงติณมองอาหารหรูหราที่จัดมาเอาใจเขา แต่แปลก…เขากลับอยากกลับไปนั่งกินกับข้าวง่าย ๆ ปรุงสดใหม่ จากฝีมือของผู้หญิงคนนั้นมากกว่า แถมวันนี้ดาวนิลน

ติณเดินมายังทางออกสู่ลานจอดรถด้วยความหงุดหงิด…เขาเบื่องานบ้า ๆ คืนนี้มาก ห่วยแตกไปทุกอย่าง แถมเด็กนั่นยังสวยจัด เปล่งประกายสมเป็นดาวจนผู้ชายทั้งงานตาลอย เขาแทบจะเดินไปจิ้มตาทุกคนให้บอดแล้วลากดาวนิลมาห่อไว้ในอ้อมอก ซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็นผิวขาว ๆ แก้มนวล ๆ ตาหวานฉ่ำ…ทุกอย่าง…หวงไปหมดทุกอย่างเสียงรองเท้าส้นสูงวิ่งตามหลังเขาออกมาอย่างกระหืดกระหอบ ชายหนุ่มยังเดินต่อไปไม่หยุดจนคนตามต้องเรียก“คุณติณคะ จะกลับแล้วเหรอ” ติณเปิดห้องให้พนักงานค้างคืนเพราะอยากให้สังสรรค์กันเต็มที่ หญิงสาวอยากจะเชื่อว่านี่คือโอกาสที่เธอจะถึงตัว ถึงเตียงกับเขาได้ไม่ยาก“ฝากเดือนดูแลความสนุกทั้งฝ่ายเรา แล้วก็ฝ่ายเฮฟเว่นกรุปด้วย” ติณหยุดลงในจุดพักสำหรับสูบหรี่ สอดมือลงในกระเป๋ากางเกงเมื่อเดือนพราวก้าวเข้ามาใกล้ ๆ อย่างคนใจกล้าสายตาเร่าร้อนของหญิงสาวบอกความต้องการชัดเจน ยังไม่นับกับแขนเรียวที่ยกขึ้นคล้องคอเขาอย่างยั่วยวน“แล้วความสนุกของคุณติณล่ะคะ”เสียงรองเท้าเข้ามาใกล้ ติณเหลือบหางตาไปมองด้านข้าง แล้วหันกลับมาตรงหน้าเดือนพราวด้วยแววตามืดครึ้ม เขาดำดิ่งลงไปในความคุกรุ่น“ความสนุกของผมคืออะไร เดือนรู้เหรอ?”“แบบนี้ห