All Chapters of ดาวดามใจ: Chapter 51 - Chapter 60

พอไม่มีไดร์เป่าผม ดาวนิลก็นั่งเป่าผมอยู่หน้าพัดลมที่เพิ่งซื้อมา ห้องน้อย ๆ ของเธอมีของใช้ไม้สอยไม่ครบครัน แต่คนที่เคยลำบากและอาศัยคนอื่นอยู่มาทั้งชีวิตกลับรู้สึกชื่นชอบมันมากมณทิราเพิ่งวางสายจากเธอไป รุ่นพี่สาวดูเป็นห่วงและต้องการให้เธอย้ายไปอยู่ด้วย มณทิราพักอยู่ทาวน์เฮาส์สองห้องนอน เป็นบ้านหลังแรกสำหรับพนักงานเงินเดือนที่เพิ่งจะสร้างเนื้อสร้างตัว แลกด้วยการผ่อนเกือบสามสิบปี และถึงจะสะดวกสบายมากกว่านี้มาก แต่ดาวนิลก็รู้ว่าไม่ควรไปรบกวนหรือฝากชีวิตไว้กับใครอีกมณทิราเป็นตัวอย่างที่ทำให้เธอมีความหวัง ดาวนิลอยากจะมีบ้านเล็ก ๆ ของตนเองแบบพี่สาวคนนั้นบ้าง เป็นบ้านที่เธอสามารถปลูกดอกไม้เล็ก ๆ กลิ้งตัวไปตรงไหนก็ได้อย่างอิสระ ดาวนิลตั้งใจว่าทำงานสักสองปี จะเริ่มมองหาทาวน์เฮาส์ราคาเบา ๆ นอกเมืองไว้สักหลัง วูบหนึ่งเธอนึกถึงเพนเฮาส์กลางเมืองของติณที่ทำงานร้อยปีเธอก็คงซื้อไม่ได้แม้แต่ห้องน้ำการได้มาอยู่กับชายหนุ่มที่แสนร่ำรวย เป็นที่หมายปองของผู้หญิงครึ่งค่อนเมืองแบบติณ ถือเป็นประสบการณ์ที่ชีวิตนี้เธอคงไม่มีโอกาสได้พบเจออีก โชคชะตาของคนเราก็แปลก มันดึงเอาคนที่อยู่กันคนละชนชั้น เดินบนถนนคนละเส้

เอกสิทธิ์มองสภาพเจ้านายที่เดินกุมศีรษะออกมาจากอพาร์ตเมนต์ ตอนแรกคิดว่าตาฝาดที่เห็นรอยเลือดสีแดงไหลตามซอกนิ้วของติณ แต่เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น เอกสิทธิ์เห็นรอยปูดจนแตกบริเวณหางคิ้ว แต่จุดที่เลือดไหลออกมาอยู่บริเวณหน้าผาก“ซับเลือดก่อนครับคุณติณ” เอกสิทธิ์ชี้ไปที่ผ้าบาง ๆ ผืนเล็กในมือของเจ้านาย ที่กลับทำหน้าปุเลี่ยนปุเลี่ยน รีบยัดผ้าผืนนั้นลงในกระเป๋าเสื้อแทน“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มปฏิเสธแล้วเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง มันใช่ผ้าเช็ดหน้าที่ไหนเล่า“แพ้น็อคมาเหรอครับ เดี๋ยวผมพาไปโรงพยาบาล น่าจะต้องเย็บ” เอกสิทธิ์ผู้คุ้นเคยกับการตีรันฟันแทงเป็นอย่างดี เห็นเลือดตกยางออกขนาดนี้ของเจ้านาย ก็รู้ว่าแผลคงจะสาหัสไม่ใช่น้อยติณรับคำเบา ๆ แล้วปล่อยให้มือขวาเป็นคนจัดการด้วยความท้อแท้ การตอบโต้ของดาวนิลครั้งนี้เกินความคาดหมายไปพอสมควร เขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงใจดีและขี้สงสาร จะถึงขนาดฟาดกระบอกไฟฉายใส่เขาจนได้เลือด การรู้จักปกป้องตนเองของคนที่ทำตัวนุ่มนิ่มมาตลอดทำให้เขารู้สึกพอใจขึ้น แต่ก็คล้ายจะเสียดายที่ต่อไปนี้ เขาจะไม่ใช่คนที่ดาวนิลยอมใจอ่อนด้วยอีก“ตกลงคุณดาวได้เอาของคุณติณติดมือมาไหมครับ”“อะไรขอ

ดูเหมือนตำแหน่งใหม่ของศรัณย์จะราบรื่นจนน่าอิจฉา แถมตระการเกียรติกรุปยังหางานที่ทำให้โรงแรมที่ซบเซามาหลายปีได้มีหน้ามีตาอีกครั้งกับงานแฟชั่นโชว์ไข่มุกที่ติณร่วมกับเปรมเตรียมจะจัดขึ้นเพื่อรวบรวมเครื่องประดับมุกและเปิดตัวมุกคอลเลคชันใหม่ นอกจากนั้นจะมีการประมูลมุกน้ำงามเพื่อนำเงินไปร่วมบริจาคให้กับโรงพยาบาลที่ห่างไกลในจังหวัดตราดแผนงานถูกเตรียมขึ้นมาอย่างพิถีพิถันด้วยทีมการตลาดของติณ เป็นอีกครั้งที่ดาวนิลและมณทิราต้องยอมรับว่าทีมการตลาดของเขาเก่งกว่าทีมของเฮฟเว่นกรุปมาก ไม่เช่นนั้นเวลาเพียงไม่นานกลับเรียกความสนใจทั้งในแง่ผลิตภัณฑ์ และตัวโรงแรมก็ได้อานิสงส์จากลูกค้าทั่วโลกที่ต้องการมาร่วมงานและร่วมประมูลครั้งนี้ด้วยทีมฟร้อนเองก็หัวหมุน แต่ทางศรัณย์ดูจะดีใจมาก เขาเป็นคนที่ได้หน้ามากที่สุด ติณกลายเป็นเทพเจ้าของเขาไปแล้ว ศรัณย์รู้สึกว่าติณเป็นดาวนำโชคของเขา แตกต่างจากไพลินที่โดนลดระดับความสำคัญลงไปจนเทียบไม่ได้กับหัวหน้าฝ่ายการตลาดด้วยซ้ำ“ติณ แม่ขอคุยกับลูกหน่อยได้ไหม” คนที่ติณรอคอยสุดท้ายก็นิ่งอยู่ไม่ไหว ในเมื่อลูกเลี้ยงได้ขึ้นเป็นถึงรองกรรมการบริหาร ส่วนลูกชายสุดที่รักยังเป็นแค่พนักงานร

สุดท้ายแล้วดาวนิลก็ต้องมาเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวไปช่วยงานวางระบบที่เกาะหยกครามคู่กับมณทิราอย่างเลี่ยงไม่ได้ พินันท์พยายามขอตามมาด้วยแต่กลับถูกปฏิเสธจากไพลินอย่างเด็ดขาด เธอให้เหตุผลกับลูกชายคนเล็กว่าต้องการให้เขาเรียนรู้งานและแสดงฝีมือบ้าง แต่ความจริงเธอรู้ดีว่าควรจะกันพินันท์ให้ห่างจากดาวนิลให้มากที่สุด นี่เป็นคำขาดและโอกาสสุดท้ายของลูกชายคนเล็กที่ติณจะไม่เอาเรื่องเขา“อย่าทนนะดาว ถ้าพี่ติณรังแกเธอเพราะเรื่องงานก็ลาออกซะ อย่างเธอหางานใหม่ได้ไม่ยาก” นึกถึงคำพูดพินันท์ตอนมาส่งเธอที่รถ ดาวนิลก็เริ่มขำไม่ออก เธอเพิ่งเริ่มงาน ถ้าลาออกก็เท่ากับเสียประวัติการทำงานไปเปล่า ๆ แล้วตัวคนเดียวอย่างเธอก็ต้องคิดถึงค่าใช้จ่ายมากมายในแต่ละเดือน ไม่ใช่ลูกเศรษฐีที่ตกงานนานเท่าไรก็ไม่สะทกสะท้าน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มายืนหมุนคว้างกลางทะเลอ่าวไทยอย่างตอนนี้แน่“สวยจังเลยดาว โอ้โห้ มันยังเหลือที่แบบนี้ในเมืองไทยอีกเหรอเนี่ย” มณทิรากางแขนเหมือนกอดฟ้าไว้ในอ้อมแขน น่ารักจนคนที่เดินตามมายิ้มตาพราวไปด้วย“เอากระเป๋าไปเก็บก่อนครับคุณดาว ผมเตรียมที่พักไว้ให้คุณทั้งคู่แล้ว” เมื่อเอกสิทธิ์เป็นคนออกมารับหญิงสาวด้วย

ทางด้านมณทิราก็กำลังก้าวขาให้ยาวสุดกำลังเพื่อตามทันเอกสิทธิ์ที่เดินจ้ำราวกับจะรีบไปตามควาย เดินจนทรายตลบฟุ้งขึ้นมา สุดท้ายจากเดินเร็ว หญิงสาวก็ต้องเปลี่ยนเป็นวิ่งเพื่อไล่จับเขาแทน“นี่คุณ เอาโทรศัพท์คืนมา" กว่าจะคว้าแขนเขาไว้ได้ มณทิราก็ถึงกับหอบไปเหมือนกันเอกสิทธิ์ซ่อนอมยิ้มแต่ไม่อาจปิดบังดวงตาพราวระยับด้วยความขบขัน ผู้หญิงอะไรก๋ากั่นจนน่าแกล้ง แต่เพราะมณทิราปากเก่งและพูดไวมากจนคนถนัดใช้กำลังแบบเขากลัวจะแพ้เพราะเถียงไม่ทัน เลยต้องขอต่อให้ตัวเองเสียหน่อย โดยทำให้หญิงสาวเหนื่อยจนหอบเสียก่อน ดูซิ ว่าจะพูดจ๋อย ๆ จนหายใจหายคอไม่ทันได้อยู่อีกไหม"ผมอยากตกลงกับคุณก่อน ถ้าเข้าใจกันดีแล้วจะคืนให้""มีสิทธิ์อะไรมายึดทรัพย์สินของคนอื่น" เธอเหนื่อยแหละ แต่ยังเถียงเอกสิทธิ์ขยับมาใกล้ แถมเอียงด้านข้างของสะโพกสอบให้หญิงสาวเหมือนท้าทาย"งั้นคุณมาล้วงเอาเอง ล้วงถูกคุณได้ของคืน ล้วงผิดผมได้คุณแทน เอาไหม? ""เห้ย อย่ามาหยาบคาย คุณติณจะรู้ไหมว่าลูกน้องเป็นแบบนี้ คอยดูนะ ฉันจะฟ้อง""ผู้ชายอาจจะสุภาพกับผู้หญิงทั่วไป แต่ไม่สุภาพเท่าไรกับผู้หญิงที่เขาอยากได้หรอก" เอกสิทธิ์เดินเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่