บททั้งหมดของ ดาวดามใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“แต่งตัวแบบนี้…มันเป็นยังไงนักคะ ดาวก็เห็นว่ามันสวยดี ใคร ๆ ก็ชมดาวทั้งนั้น” หญิงสาวเสียงดังขึ้นอย่างเหลืออด“ชมว่าอะไร?”“…”“ฉันถามว่าใคร ๆ ที่เธอว่า มันชมเธอว่าอะไร” เขาถามคุกคาม ก้าวมาประชิด แขนข้างหนึ่งเท้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง คล้ายจะคร่อมเธอไว้ไม่ให้ถอยหนี“มะ…ไม่มี”“ดาวนิล เดี๋ยวนี้เธอไม่น่ารักซะแล้ว” จานกระเบื้องที่ดาวนิลถืออยู่สั่นเบา ๆ ขึ้นมาทันที จนหญิงสาวต้องวางมันลงบนที่ว่างข้างเครื่องสำอางและแป้งขวดเล็ก ๆ“ดาวก็ไม่เคยน่ารักอยู่แล้วนี่คะ”“งั้นก็หัดทำตัวให้น่ารักหน่อย” ชายหนุ่มมองคนไม่น่ารักตาพร่า ความกรุ่นโกรธและพาลพาโลแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นเมื่อเห็นหญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่นเหมือนไม่กลัวเจ็บ ปากนี้ก็ของเขา…“อย่ากัด” นิ้วโป้งอุ่นร้อนคลี่ปากนุ่มออก ไล้คลึงอย่างห้ามใจไม่อยู่ นี่ต่างหากที่เขาอยากแตะต้อง อยากรังแก อยากบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก“คุณเพิ่งจูบปากพี่เดือนมา” ดาวนิลเบือนหน้าหลบ ไม่ยอมให้เขาจูบปาก“กับเธอฉันจูบทั้งตัวน่า” ชายหนุ่มใช้มือจับปลายคางหญิงสาวไว้มั่น ดวงตาสีถ่านของเขาเข้มขึ้นอย่างมีความหมาย เนื้อนวลหอมกรุ่นเชิญชวนเขาเข้าใกล้ ติณกวาดข้าวของกระจุกกระจิกลงพื้น

ติณลืมตาขึ้นมา สัมผัสแรกที่ชายหนุ่มรู้สึกคือความนุ่มลื่นจากชายผ้าซาตินบริเวณต้นแขนด้านล่าง พอหยิบขึ้นมาดูก็เป็นชุดราตรีสีครามตัวน้อยที่เขาถอดออกจากร่างของดาวนิลเมื่อคืน เพียงแต่เจ้าของชุดไม่ได้อยู่บนเตียงด้วยกันวูบแรกคือความใจหาย แต่พอได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัว ก็รู้ว่าหญิงสาวคงกำลังอาบน้ำอยู่ ชายหนุ่มหยิบชุดที่บาดตาบาดใจโยนไปใส่ถังขยะ ก้นถังคือเค้กก้อนเล็กที่เขาปัดมันลงอย่างไม่ใส่ใจบอกตามตรงว่าเขาเกลียดชุดนี้ของเธอ…ชุดที่เปิดเผยเนื้อหนัง แถมยังเป็นชุดที่ศรัณย์ชมว่าขับผิวของเธอให้ผุดผ่อง ยิ่งคิดยิ่งอยากกระชากมันให้ขาด“ทำอะไรคะคุณติณ” ดาวนิลเปิดประตูห้องน้ำออกมาเจอชุดสวยถูกทิ้งลงในถังขยะ หญิงสาวรีบคว้ามันขึ้นมา แต่ชุดราตรีตัวนี้มีรอยเลอะเค้กวันเกิดที่เจ้าของไม่ทันได้ฉลอง ดาวนิลกระชับผ้าชิ้นนั้นไว้แน่น ก้อนของความน้อยเนื้อต่ำใจตีขึ้นจนล้นอก"เอาชุดน่าเกลียดแบบนี้ไปทิ้งซะ ไม่มีใครบอกเธอหรือไงว่าใส่แล้วเหมือนผู้หญิงขายตัว" ติณตกใจในตอนแรกที่อยู่ ๆ ดาวนิลก็เปิดประตูพลั๊วะในจังหวะทิ้งชุดเธอลงถังขยะ แต่พอหญิงสาวก้มลงเก็บชุดนั้นขึ้นมาถือไว้ มองมันนิ่ง ๆ เหมือนเสียดาย เขาก็โมโหขึ้นมาอีกยังอยา

คนดื้อกำลังเตรียมตัวออกมาฝึกงาน ส่วนเดือนพราวก็กลับบ้านมาเก็บเสื้อผ้าเดินทางไปดูทำเลทำรีสอร์ตที่เกาะหยกคราม ทริปต่างจังหวัดครั้งนี้มีทั้งทีมของติณและของศรัณย์ไปด้วยกัน ติณอยากให้ศรัณย์ลองไปเซอร์เวย์สถานที่จริงก่อน ส่วนตัวเธอเองก็หวังกับทริปนี้ไว้มาก เดือนพราวตั้งใจที่จะใช้มันรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับติณอย่างเต็มรูปแบบและที่สำคัญเธอต้องการกำจัดตัวมารให้ออกไปจากพื้นที่ของเธอซะที…“นี่ ฉันจะไปต่างจังหวัดกับคุณติณนะ” เดือนพราวเปิดบทสนทนาทันทีที่เห็นน้องสาว“เดินทางดี ๆ นะคะ” รู้ว่าพี่สาวไม่ได้ชอบเธอนัก ดาวนิลก็พยายามเลี่ยงการพบหน้ากัน แถมตอนนี้สถานะระหว่างเธอกับพี่สาวก็ยิ่งกระอักกระอ่วนใจเป็นที่สุด“แกทำงานที่เฮฟเว่นกรุปใช่ไหม” เดือนพราวมองหน้าอกที่ปักสัญลักษณ์ขององค์กรหลา เมื่อคืนตอนเห็นดาวนิลบนเวที เธอนึกแค่ว่าน้องสาวอาจจะรับงานพาร์ตไทม์พวกพริตตี้หรือเอ็มซี ไม่นึกว่าจะทำงานในสังกัดของเฮฟเว่นกรุปโดยตรง“แค่ฝึกงาน แต่ถ้าเขารับต่อก็จะทำค่ะ เดือนหน้าดาวก็เรียนจบแล้ว” พอพูดถึงอนาคตและความสำเร็จข้างหน้าที่รออยู่ ดาวนิลก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งเหมือนเด็กสาวทั่วไปที่กำลังตื่นเต้น อยากรู้อยากเห

“สวยจริงๆ เลยนะครับ สมชื่อหยกคราม” ศรัณย์มองน้ำทะเลสีสีเขียวมรกตใสจนเห็นพื้นทรายทอดตัวไปจนบรรจบกับขอบฟ้าสีคราม ความงามแบบนี้หากทำโรงแรมดี ๆ ต้องดึงนักท่องเที่ยวมาได้จำนวนมหาศาลเหตุผลจริง ๆ ที่ทำให้เฮฟเว่นกรุป อยากได้เกาะแห่งนี้จนถึงขนาดต้องตามมาญาติดีกับคนที่ไม่อยากจะเกี่ยวข้องด้วยอย่างติณก็คือทำเล ของเกาะนี้อยู่ใกล้กับกาสิโนขนาดใหญ่ที่กำลังจะเปิดในประเทศเพื่อนบ้านธุรกิจโรงแรมในเครือไม่ทำกำไรมาหลายปีแล้ว ในขณะที่โรงแรมเปิดใหม่โดยนักลงทุนจากต่างชาติผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด โรงแรมที่อยู่มานานก็ถดถอยลงเป็นธรรมดา หลายโรงแรมในเครือถูกเทคโอเวอร์และปรับเปลี่ยนเป็นออฟฟิศให้เช่าหรือบางแห่งถูกเทคโอเวอร์ไปเป็นสถานพยาบาลและเนอสเซอรี่สำหรับชาวต่างชาติทางรอดใหม่ที่พอจะประคองกิจการโรงแรมต่อไปได้ คือการทำโรงแรมหกดาวเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวที่เดินทางไปกาสิโนขนาดใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น กลุ่มนักท่องเที่ยวเหล่านี้มีกำลังจ่ายและกาสิโนไม่มีวันซบเซา คนเราจะเที่ยวในสถานที่เดิม ๆ แค่ไม่กี่ครั้งก็อาจจะเบื่อ ไม่ว่าธรรมชาติตรงหน้าจะสวยงามขนาดไหนหรือโรงแรมหรูหรามีระดับเพียงใดก็ตาม แตกต่างจากผีพนันที่ถ้าชีวิตไม่ปลดปลง

ผู้หญิงอ่อนนอกแข็งในกำลังเผชิญกับสถานการณ์ยากลำบาก ต้องมาฝึกงานกะเดียวกับลูกชายคนเล็กของเจ้าของโรงแรมแบบพินันท์ แถมอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีจะกระดิกตัวเพื่อต้อนรับลูกค้าทั้งวอร์คอินหรือลูกค้าที่โทรมาจอง กลายเป็นว่าจำนวนคนเพิ่มขึ้นมาเกะกะเคาน์เตอร์ แต่งานกลับโหลดเป็นสองเท่าเพราะลูกชายเจ้าของ ถ้าไม่เล่นโทรศัพท์ก็เอาแต่นั่งจ้องเธอเขม็ง เจอสถานการณ์แบบนี้หลายชั่วโมงเข้า คนใจเย็นแบบดาวนิลก็ปะทุได้เหมือนกัน“คุณพินันท์คะ คุณมีปัญหาอะไรกับดาวหรือเปล่า ถึงตั้งท่าหาเรื่องกันแบบนี้”ลูกชายเจ้าของโรงแรมทิ้งตัวหงายไปพิงพนักเก้าอี้ ใช้สองมือสอดใต้ท้ายทอยอย่างเกียจคร้าน เขาจ้องดาวนิลเขม็งจนปวดตามาหลายชั่วโมง สุดท้ายก็ทำสำเร็จเพราะหญิงสาวยอมเป็นฝ่ายเปิดปากพูดกับเขาก่อน ถือว่าเธอสนใจเขาแล้วนะ…ถึงแม้คำพูดจะดูนักเลงไปสักหน่อยโดยเฉพาะเมื่อเทียบกับรูปลักษณ์เหมือนดอกแก้วชุ่มฝน ละมุนละไมฉ่ำเย็นของหญิงสาว“งานนอกไม่ค่อยมีเหรอ ถึงต้องมาหางานประจำ”เพราะเห็นหญิงสาวยังไม่ยอมตอบ แถมทำหน้าเอือมระอาใส่แบบที่คนอย่างเขาไม่เคยถูกปฏิบัติแบบนี้มาก่อนจากผู้หญิงวัยเดียวกัน ความอยากเอาชนะยิ่งพุ่งกระฉูด“เดือนละแสน”“ห๊ะ…” เขาช