บททั้งหมดของ ดาวดามใจ: บทที่ 41 - บทที่ 50

หลังจากไปทำแผลที่โรงพยาบาลตามที่พินันท์ลากเธอไป สุดท้ายดาวนิลก็กลับมาที่บ้านน้อยท้ายซอย เพราะที่แห่งนี้อาจจะเป็นที่แห่งเดียวซึ่งพอจะหลงเหลือความปลอดภัยให้เธอได้อยู่บ้างพินันท์มองดูสภาพหญิงสาวปากเก่งที่เคยด่าเขาฉอด ๆ ตอนนี้เธอดูเปราะบางราวจะแตกสลายไปได้ทุกเมื่อ เขาคิดว่าสภาพแก่งแย่งชิงดีในครอบครัวตัวเองมันยิ่งกว่านิยาย แต่วันนี้เขาได้เจอเหตุการณ์ที่เน่าเฟะยิ่งกว่า นี่หรือเปล่าที่เธอเคยบอกกับเขาว่ายอมเสียบางอย่างเพื่อให้ชีวิตได้ไปต่อ…“คุณกลับไปเถอะค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” ไม่ใช่ว่าไม่ทราบซึ้ง แต่เธอเจ็บและอายที่สภาพน่าสังเวชของเธอต้องมาเปิดประจานให้เขาดูเหมือนหนังสามสามมิติอันสมจริง สายตาเวทนาสงสารของคนอื่นยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดขึ้นไปอีกเพราะสายตาแบบนี้ไม่เคยมาจากมารดาของเธอเลย“เธออยู่กับใคร” เป็นเวลาค่ำแล้ว แต่ไฟในบ้านยังปิดสนิททุกดวง พินันท์เกรงว่าเสี่ยบ้ากามคนนั้นอาจจะตามมาทำร้ายเธอได้อีก ยิ่งมีแม่ที่พร้อมจะขายลูกกินอย่างมูมมามแบบนี้ด้วย“กับคนที่เลี้ยงดาวไงคะ” ไม่มีความจำเป็นที่ต้องปิดบังพินันท์มองผู้หญิงตรงหน้านิ่ง ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอไม่มีกระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้าราคาแพงเลย

"เอก มึงให้ลูกน้องตามแท็กซี่ทะเบียนที่กูบอกหน่อย แล้วก็เฝ้าไว้ด้วย" ติณสั่งลูกน้องมือขวาที่เดินทางใกล้จะถึง เขามีคำสั่งให้เอกสิทธิ์จัดการบางอย่าง ส่วนตัวเองก็ควรจะสะสางเรื่องที่สมควรให้จบสิ้นเสียทีผู้ชายที่ยืนตาแดงก่ำ ไอแห่งความโกรธและเหี้ยมโหดแผ่ปกคลุมจนรักร้อยได้แต่นั่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวและจนใจ แผนที่จะให้ดาวนิลไปกับเสี่ยกำชัยของเธอกับเดือนพราวไม่สำเร็จยังไม่พอ ใครจะไปนึกว่าเรื่องราวจะบานปลายและทำให้ติณโกรธได้ขนาดนี้รักร้อยเห็นลูกสาวคนเล็กอยู่กับติณมาตั้งหลายปี ไม่เห็นเขาจะแยแส แถมตอนนี้ลูกสาวคนโตที่เขาอยากได้ก็กลับมาแล้ว ถ้าติณยังจะควบสองก็เอาเปรียบกันเกินไปหน่อย"ทำไมดาวนิลมีสภาพแบบนั้น" รักร้อยไม่เข้าใจคำถาม ชายหนุ่มจึงกัดฟันกรอดอธิบายสภาพของหญิงสาวที่เขียวช้ำไปทั้งตัวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า"น้าสั่งสอนมันตามประสาแม่ลูกเท่านั้นเอง คุณติณก็รู้ว่านังดาวมัน ผิวบาง”"เท่าไร? ""คุณติณหมายความว่าไงคะ" คราวนี้เป็นพี่สาวที่เป็นฝ่ายถามแทรกการสนทนาระหว่างชายหนุ่มกับมารดา“หมายความว่าแม่คุณจะไถเงินจากน้องสาวคุณเท่าไรไง” ติณตะคอก“ไม่จริงค่ะ นังดาวแก้ตัวกับคุณติณแบบนั้นเหรอคะ น้าไม่รู้

ใช้เวลาเพียงไม่นาน รถเอสยูวีสีดำของเอกสิทธิ์ก็พาติณและดาวนิลมายังบ้านสีขาวท้ายซอยหลังเดิม เพียงแต่วันนี้สมาชิกที่รออยู่ในบ้านมีรักร้อยและเดือนพราวอยู่ด้วย เจ้าของบ้านแปลกใจที่สองแม่ลูกยังคงหน้าสลอนรอ และรำคาญที่ความเป็นส่วนตัวระหว่างเขากับดาวนิลในบ้านหลังน้อยหลังนี้หายไปเพิ่งรู้ว่าตัวเองพลาดมากกับการที่พาเดือนพราวมาอยู่ร่วมชายคากับดาวนิล เพราะเริ่มแรกแค่ต้องการเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงรับปากตอนที่เดือนพราวขอมาอยู่ด้วย เบื้องหลังอยากให้ดาวนิลได้เห็นความร้ายกาจของพี่สาว ต่อไปจะได้ไม่ปกป้องคนอื่นจนตัวเองลำบาก ตอนนี้กลายเป็นว่าพัวพันกันจนแกะไม่ออก สลัดไม่หลุดบ้านหลังเล็กที่เคยเป็นพื้นที่หลบภัยให้ความอบอุ่นตอนนี้กลายเป็นสมรภูมิที่ร้อนระอุจนเท้าพองทันทีที่เหยียบย่างเข้ามา“ทำไมยังอยู่อีก” ติณถามแบบหงุดหงิด เขาไล่ออกจากงานและไล่ออกจากบ้านด้วย หรือเดือนพราวฟังไม่ออก“เดือนกับแม่เป็นห่วงยายดาวค่ะ” เสียงหวานตอบชายหนุ่ม และหันไปทำเสียงเขียวใส่น้องน้องสาว “แกหายไปไหนมาทั้งคืน ทำคนอื่นวุ่นวายไปหมด แม่เป็นลมแล้วเป็นลมอีก”“อีดาว แกมันขยันก่อเรื่อง”“พอทีเถอะ” ติณตัดบทสองแม่ลูก หันกลับไปมองหญิงสาวที

ความว้าวุ่นและหวาดกลัวของติณถูกแทนที่ด้วยความโกรธอีกครั้ง เขาเคยชินกับการถูกเอาใจและโอนอ่อนให้ตลอดจากดาวนิล เพียงแต่ครั้งนี้ทุกอย่างต่างออกไป“เธอสัญญาว่าจะอยู่กับฉันไง” เขาตะเบ็งเสียงที่มันไม่แข็งกร้าวแบบที่เคยหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มไม่พูดต่อ ก็เดินไปเปิดประตูห้องนอน หยิบกระเป๋าเดินทางราคาถูกของตนเองที่ถือมาตั้งแต่วันแรกตอนย้ายมาอยู่กับเขาเมื่อเห็นกระเป๋าใบย่อม ๆ ที่เธอน่าจะเตรียมเก็บของไว้ล่วงหน้านานแล้ว เพราะเธอแค่นำเอกสารส่วนตัวใส่ลงไปด้วยในช่องหน้ากระเป๋า ก็รูดซิปปิดทันที“เธอเตรียมกระเป๋าใบนี้มาก่อน เธอเตรียมมันมาตั้งแต่เมื่อไร” เขาแผดเสียงตะโลลั่น ตรงข้ามกับอีกคนที่นิ่งสงบเหมือนน้ำในบ่อที่ลึกเกินจะหยั่ง“ตั้งแต่เย็นวันแรกที่พี่เดือนกลับมา”ติณคล้ายจะสว่างวาบขึ้นมา เขาเดินมาใกล้ ๆ เหวี่ยงกระเป๋าไปอีกทาง คล้ายว่าการที่กระเป๋าใบนี้ห่างออกไปจะทำให้การตัดสินใจของเธอเปลี่ยนตามไปด้วยง่าย ๆที่แท้ก็เรื่องนี้…ติณย่อตัวลงเพื่อนั่งบนปลายเท้าของตนเอง คุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น เหมือนอัศวินขอความรักจากหญิงสูงศักดิ์ไม่มีผิด“ถ้าลำบากใจ หรือไม่สบายใจ ฉันจะให้เอกสิทธิ์ช่วยหาที่อยู่ให้พี่สาวเธอให

ดาวนิลดึงเอาเสื้อผ้าของตัวเองออกจากกระเป๋า เธอเลือก อพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งที่ดูปลอดภัยและสะดวกในการเดินทาง ค่าเช่าอยู่ในระดับที่สมเหตุสมผล ถ้ากินอยู่อย่างประหยัด จะเหลือเงินจากการฝึกงานพอให้อยู่ได้สบาย ๆ คำนวณไว้แล้วว่าจะส่งเงินให้แม่เป็นค่าใช้จ่ายด้วย ถือเป็นการตอบแทนตามหน้าที่ในแบบที่ตนเองพอจะทำได้ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แห่งนี้มีแค่เตียงนอน ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง หญิงสาวเลือกห้องแบบที่ไม่มีแอร์เพราะการอยู่อพาร์ตเมนต์ต้องระวังเรื่องค่าไฟเป็นพิเศษ ด้านหลังจะเป็นระเบียงให้ออกไปตากผ้าและเปิดรับลมเข้ามาในห้องได้ในตอนกลางวันที่นี่ไม่มีความสะดวกสบายเมื่อเทียบกับบ้านหลังเล็กท้ายซอยที่เคยอยู่กับติณ แต่ทุกตารางนิ้วเธอเป็นอิสระ แม้จะเป็นห้องเช่าที่เล็กเหมือนรูหนู แต่เธอก็ไม่ต้องก้มหัว หรือคอยมองสีหน้าใคร นี่เป็นเหตุผลที่แม้มณทิราจะชวนเธอไปอยู่ด้วย แต่ดาวนิลปฏิเสธร่างบางเลือกเสื้อตัวที่เก่าที่สุดออกมาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ ตู้ เตียงอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเจ้าของอพาร์ตเมนต์จะทำความสะอาดไว้ก่อนแล้ว แต่นิสัยรักความสะอาดของดาวนิลก็ยังคงทำงานเหล่านี้ด้วยตนเองอยู่ เสร็จจากจัดการห้องน้อย ๆ หญิงสาวก็ออกไปห