Episode 08 ขึ้นห้องกัน

Episode

08

ขึ้นห้องกัน

เอลิน่าเห็นว่าพนักงานของเธอเมามายแต่อีกหลาย ๆ กลุ่มเขาก็พากันกลับได้แต่จะมีอยู่กลุ่มหนึ่งที่เหมือนจะไม่เมาในตอนแรกแต่ตอนนี้เมาจนแทบเดินไม่ไหวกันทั้งสามคนเลยทีเดียว

“ใครจะเป็นคนไปส่งใครเนี่ย เมาไม่รู้เรื่องกันทั้งสามคนเลยเนี่ย” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะมองไปดูพนักงานทั้งสามคนของเธอ คนแรกหญิงหญิงที่บอกว่าเดี๋ยวไปส่งทุกคนเองแต่ตอนนี้เมาฟุบหลับไปกับโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ชอปเปอร์ที่บอกว่าคอแข็งที่สุดในกลุ่มตอนนี้ก็ฟุบลงไปข้าง ๆ หญิงหญิงเรียบร้อยแล้ว ส่วนน้องคนเล็กของกลุ่มอย่างเมธาทิพย์ไม่ต้องพูดถึงเพราะตอนนี้แทบไม่เหลือสภาพความน่ารักใส ๆ อีกต่อไป

เอลิน่าเรียกพนักงานที่ร้านให้ช่วยกันพาทั้งสามไปที่รถของเธอเพื่อที่จะไปส่งทั้งสามให้ถึงที่บ้านเพราะเธอเป็นเจ้านายต้องดูแลลูกน้องของเธอให้ดีที่สุด

“เอาล่ะ ขับออกไปก่อนแล้วกันสักระยะค่อยถามว่าบ้านใครอยู่ที่ไหน” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองกระจกหลังตอนนี้หญิงหญิงกับชอปเปอร์นอนหลับซบกันยิ่งกว่าคู่รักซะอีก ส่วนเมธาทิพย์ตอนนี้นั่งอยู่ข้าง ๆ คอพับคออ่อนกันเลยทีเดียว เธอจึงต้องเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้กับเมธาทิพย์ ส่วนสองคนข้างหลังนั้นคาดเข็มขัดนิรภัยให้กันตอนไหนไม่รู้

เอลิน่าขับรถออกมาได้สักระยะจึงหันไปถามหญิงหญิงและชอปเปอร์ว่าบ้านของทั้งสองอยู่ที่ไหน

“พี่หญิงหญิงคะ พี่หญิงหญิง” เอลิน่าเรียกหญิงหญิงอยู่หลายครั้งกว่าที่เธอจะได้สติ

“บ้านของหญิงอยู่ที่...” หญิงหญิงบอกตำแหน่งบ้านของเธอก่อนที่จะหลับต่อ

“แล้วบ้านของชอปเปอร์ล่ะอยู่ที่ไหน” เอลิน่าเอ่ยถามอีกครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแต่เอลิน่าพอจำได้ว่าบ้านของชอปเปอร์กับหญิงหญิงอยู่ใกล้ ๆ กัน เพราะฉะนั้นเธอจึงตัดสินใจไปส่งทั้งหญิงหญิงและชอปเปอร์พร้อมกันเลย

เอลิน่าขับรถมาจอดที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งเธอสันนิษฐานว่าเป็นบ้านของหญิงหญิงตามที่หญิงหญิงได้บอกกับเธอ

“พี่หญิงหญิงคะ น่าจะถึงบ้านแล้วนะคะ ใช่หลังนี้หรือเปล่าคะ พี่หญิงหญิงตื่นได้แล้วค่ะ” เอลิน่าเอ่ยถามหญิงหญิงไปหนึ่งรอบแต่ไม่มีเสียงตอบรับจึงต้องเรียกหญิงหญิงให้เสียงดังมากขึ้นกว่าเดิมไปอีกจึงทำให้เธอตื่นขึ้นมาแล้วก็มองไปรอบ ๆ

“ใช่ค่ะนี่แหละค่ะบ้านของหญิง ส่วนบ้านชอปเปอร์ก็อยู่ตรงนั้น เราสองคนลงไปก่อนนะคะบอส ขอบคุณมาก ๆ นะคะบอส” หญิงหญิงพูดจบก็ลากเพื่อนลงจากรถไปโดยที่ไม่ได้นึกถึงเมธาทิพย์เลยสักนิด

“พี่หญิงหญิงแล้วบ้านของเม็ดทรายอยู่ที่ไหนคะ เอลินไม่รู้จักบ้านของเม็ดทรายนะคะ” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาตามหลังของหญิงหญิงแต่ดูเหมือนว่าเธอจะได้คำตอบเหมือนไม่ได้คำตอบ

“ไม่ทราบค่ะ บอสถามน้องเองเลยค่ะ หญิงไม่ไหวแล้ว ไปแล้วค่ะ บาย” หญิงหญิงกอดคอชอปเปอร์แล้วก็เดินเข้าบ้านไปในทันทีโดยไม่หันมามองเอลิน่าเลยสักนิด

“แล้วบ้านอยู่ที่ไหนเนี่ย ไม่ตื่นสักที” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าของเมธาทิพย์แล้วก็ปลุกเมธาทิพย์ขึ้นมาตอบคำถามของเธอ

“เม็ดทรายตื่นได้แล้ว พี่ไม่รู้เลยว่าต้องไปส่งหนูที่ไหน เม็ดทรายตื่นได้แล้ว” เอลิน่าเรียกทั้งชื่อและเขย่าตัวของเธอเพื่อให้ตื่นขึ้นมาเพื่อที่เธอจะได้ไปส่งที่บ้านให้ถูก

“อะไรคะ เม็ดทรายง่วง ก็ไปส่งเม็ดทรายที่บ้านสิคะ เรื่องแค่นี้ไม่รู้หรือไงคะ” เมธาทิพย์เอ่ยออกมาเสียงงัวเงียออกมาเหมือนกำลังรำคาญที่ต้องโดนปลุกอย่างนี้

“เฮ้อ!!!!!! ให้มันได้อย่างนี้” เอลิน่าเอ่ยออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยที่เด็กพาร์ทไทม์ตรงหน้าเมาจนไม่หลงเหลือสติเลยสักนิด แต่ในเมื่อเธอเป็นเจ้านายเมื่อพาลูกสาวของคนอื่นออกมาเที่ยวก็ต้องรับผิดชอบให้ดีที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับด้วยกันนี่แหละง่ายดี” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เหยียบคันเร่งออกไป มุ่งหน้าไปที่คอนโดมิเนียมของเธอในทันทีง

เอลิน่าใช้เวลาไม่นานในการเหยียบคันเร่งมาที่คอนโดมิเนียมสุดหรูของเธอเพราะเป็นเส้นทางที่เธอคุ้นเคยและในยามวิกาลอย่างนี้ก็ไม่ค่อยมียานพาหนะมากมายอย่างในตอนกลางวัน เมื่อถนนโล่งเท้าก็เหยียบคันเร่งได้เร็วและง่ายขึ้น

คอนโดมิเนียมนี้มีแค่ลลิตาเท่านั้นที่เคยมาที่นี่และเธอคิดไว้ว่าจะมีแค่ลลิตาที่ได้มาที่นี่แต่ตอนนี้เป็นเหตุสุดวิสัยที่ต้องพาเมธาทิพย์มาค้างที่นี่

“ไม่เป็นไรเหรอกเราไม่ได้คิดไม่ดีแต่เราต้องรับผิดชอบในฐานะที่เป็นเจ้านายที่ต้องดูแลลูกน้องให้ดีที่สุด ไปเม็ดทรายขึ้นห้องกัน” เอลิน่าเอ่ยออกมาแล้วก็พยุงเมธาทิพย์ขึ้นไปที่ห้องของเธอ เดินผ่านยามที่รักษาความปลอดภัยของคอนโดมิเนียม ยามก็ยิ้มให้เหมือนคิดว่าเอลิน่าพาสาวคนใหม่ขึ้นห้องแต่เอลิน่าก็ไม่มีเวลาที่จะมาอธิบาย

เอลิน่าพาเมธาทิพย์เข้ามาในลิฟต์ดูเหมือนว่าเมธาทิพย์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่งัวเงีย

“ถึงบ้านแล้วหรือคะ ดีเลยค่ะเม็ดทรายง่วง คิดถึงที่นอนนุ่ม ๆ อยากนอนเต็มทีแล้ว” เมธาทิพย์คิดว่าเป็นบ้านของตัวเองอย่างไม่มีสติ เธอพูดแล้วก็ซบลงที่อกของเมธาทิพย์แล้วก็หลับไม่รู้เรื่อง

“ง่วงก็นอนไปเถอะ ไม่รู้จะปลุกยังไงแล้ว” เอลิน่าเอ่ยขึ้นมาแล้วก็อุ้มเมธาทิพย์ออกจากลิฟต์แล้วก็เดินไปที่หน้าห้องแล้ววางเธอลงช้า ๆ โชคดีที่ห้องของเอลิน่าอยู่ติดกับลิฟต์ไม่อย่างนั้นเธอต้องหมดแรงที่จะอุ้มเมธาทิพย์แน่นอนเพราะเห็นตัวเล็ก ๆ อย่างนี้ก็หนักไม่เบาเหมือนกัน

“เฮ้อ!!!! มาถึงห้องสักที เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย นอนในห้องนี้แล้วกันเดี๋ยวพี่ไปนอนที่โซฟาเอง” เอลิน่าเอ่ยออกมาคนเดียวก็ห่มผ้าให้กับสาวน้อยที่เมาจนไม่มีสติอะไรซะเลย

เอลิน่าเข้าไปอาบน้ำก่อนที่เธอจะออกมานอนที่โซฟาเพราะเธอไม่อยากรบกวนเวลานอนของเมธาทิพย์

“นอนนี่นะอย่าดื้อ” เอลิน่าเดินไปมองหน้าของเมธาทิพย์แล้วก็พูดออกมาเพราะเอ็นดูในความไร้เดียงสาของเมธาทิพย์

ส่วนอีกคนตอนนี้ก็นอนหลับปุ๋ยโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนอนอยู่ที่ไหน ช่างเป็นการเมาครั้งแรกที่ไม่มีสติอะไรเลยของเมธาทิพย์และเป็นการไร้สติต่อหน้าของเจ้านายอีกด้วย