All Chapters of พายุร้ายพ่ายเจ้าเอยNC20++: Chapter 41 - Chapter 47

พายุวางกีตาร์ แล้วหยิบกุญแจรถ “เจ้าเอยไปกับพี่หน่อย นานะไม่สบายมาก พี่ต้องพาเขาไปหาหมอ” เจ้าเอยมองสบตาเขา “ค่ะ ได้ค่ะ” พายุขับรถเร็วเขาดูรีบร้อน เจ้าเอยแอบสังเกต เขาอยู่เงียบๆ คงเป็นห่วงนานะมากสินะ ถ้าฉันเตือนเขาว่าให้ขับช้าหน่อย จะเป็นการใจดำกับนานะรึเปล่านะ เจ้าเอย เลยนั่งเงียบๆพายุจอดรถ เขาพาเจ้าเอยขึ้นไปที่ห้องพักของนานะ เขากดรหัสผ่านห้องเธอเข้าไปได้เลย เจ้าเอยค่อนข้างแปลกใจเขารู้รหัสผ่านห้องนานะด้วยเหรอ สนิทกันขนาดนั้นเลยพายุเดินตรงไปที่ห้องนอนของนานะ เจ้าเอยเดินตามเข้าไป นานะนอนอยู่บนเตียง พายุนั่งลงใกล้ๆ เธอ มือหนาแตะหน้าผากเธอเช็กอาการ “ตัวร้อนมากเลย” เขาหันมาบอกเจ้าเอย “พาไปหาหมอเถอะค่ะ” พายุอุ้มนานะในท่าเจ้าสาว เจ้าเอยช่วยเปิดปิดประตูห้องให้เขา นานะป่วยจริงๆ จะไม่ช่วยก็ใจดำเกินไปเจ้าเอยคิดแบบปลอบใจตัวเอง พายุพานานะมาส่งที่โรงพยาบาล คุณหมอให้เธอค้างเพราะไข้ขึ้นสูงมาก เขานั่งอยู่ในห้องพักคนป่วยกับนานะ เจ้าเอยรออยู่ด้านนอก “พายุขอบคุณมากนะ” นานะจับแขนเขา“ไม่เป็นไร เธอไม่สบายขนาดนี้ ฉันจะไม่ดูแลได้ยังไง เราเป็นเพื่อนกัน” พายุรู้สึกเห็นใจเพราะนานะก็มีแค่พวกเขา “ขอบคุณ

“เรื่องเมื่อวาน เจ้าเอยโกรธพี่ใช่ไหม”เจ้าเอยพยักหน้า “พี่ขอโทษนะ ที่ทำทุกอย่างช้าไปหมด จริงๆ แล้วพี่คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันไม่ใช่ไม่คิดอะไรเลย พี่แค่รอให้นานะเขาพูดกับพี่ตรงๆ พี่ไม่อยากเป็นคนเริ่มพูดกับเขา เพราะมันดูทำร้ายจิตใจเขาเกินไปเพราะตอนนี้เขาก็เพิ่งเจอเรื่องแย่ๆ มา” “แต่เมื่อวานพี่คุยกับนานะแล้ว”ย้อนไปเหตุการณ์เมื่อวาน พายุไปส่งนานะที่ห้องพักของเธอ “พายุอย่าเพิ่งกลับได้ไหมคะ” นานะทำเสียงออดอ้อนเขา “นานะไม่อยากอยู่คนเดียว”“นานะอยากได้อะไรอีกไหมรึอยากทานอะไร ฉันจะสั่งให้”“ไม่ค่ะ แค่อยากให้พายุอยู่เป็นเพื่อน” “พายุคะ เราคบกันนะคะ นานะชอบพายุค่ะ ชอบพายุจริงๆ นะคะ ขอโอกาสให้นานะได้ไหมคะ เราชอบกันทั้งคู่ เราคบกันจะผิดตรงไหนละคะ เราชอบกันก่อนด้วยซ้ำ”“นานะฟังฉันนะ ถ้าที่เธอพูดหมายถึงเจ้าเอย ฉันรักเขาฉันรักเจ้าเอย สำหรับนานะฉันมีแค่ความหวังดีให้เธอในฐานะเพื่อนเท่านั้น และฉันคิดว่าเธอคิดกับฉันในสถานะเพื่อนเช่นเดียวกันมาโดยตลอด”“ถ้าความคิดนานะเปลี่ยนไป ฉันก็คงต้องแยกตัวออกจากเธอเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเรา เผื่อการกระทำของฉันจะทำให้นานะเข้าใจผิด และรักษาน้ำใจของแฟนตัวเองด้วย

“เจ้าเอยเราคบกันมาปีหนึ่งแล้วนะ พี่มีของขวัญให้เราด้วย” เจ้าเอยมองสบตาเขา “พี่พายุน่ารักจังเลยค่ะ แต่พี่พายุคะ เอยไม่ได้เตรียมอะไรให้พี่เลย เอยรู้สึกไม่ดีเลย” เขากอดเธอจูบหน้าผากสวย “พี่ไม่ได้อยากได้อะไร เจ้าเอยอยู่กับพี่แบบนี้พี่ก็มีความสุขมากแล้ว” พายุหยิบกล่องของขวัญ ให้เจ้าเอย เธอรับมาเปิดดูเป็นสร้อยคาร์เทียร์เข้าชุดกับต่างหู แล้วก็กำไล“สวยมากเลยค่ะ”“ชอบใช่ไหม?”“ค่ะ ชอบมากเลยค่ะ” “คุณมี้เป็นคนเลือกให้ว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยตัวเองเลยนะ”“ขอบคุณนะคะ”“แล้วอีกเรื่อง ป๊าบอกว่าให้พี่คุยกับเจ้าเอยเรื่องหมั้น”“คะ?”“ป๊าอยากให้คุณแม่เจ้าเอยสบายใจ ท่านจะได้มั่นใจในตัวพี่ด้วยว่าพี่จริงจังกับเรา หมั้นกันไว้ก่อนก็ได้ เจ้าเอยเรียนจบแล้วค่อยแต่ง ตอนนี้พี่เรียนจบแล้วจะไปขอหมั้นลูกสาวคุณแม่ก็คงไม่น่าเกลียด”“เราว่าไงทำไมเงียบ?”“เปล่าค่ะ เอยแค่ดีใจพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ”“แล้วตกลงใช่ไหม”“ค่ะ ตกลงค่ะ”เขาสวมกอดคนตัวเล็ก “เอาเป็นวันนี้ของทุกปีเป็นวันครบรอบของเราดีไหม”“ดีค่ะ”“อยู่ฉลองกันแบบนี้ไปทุกปีนะเจ้าเอย”“ค่ะเอยรักพี่พายุนะคะ”“พี่ก็รักเจ้าเอยคนเดียวครับ”“….”“เมื่อไหร่เราจะใส่ชุดสีแดงล่ะ”

สองปีต่อมา ที่ประเทศไทย@Storm Clubเจ้าเอยเดินเข้าไปในร้าน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านพนักงานเริ่มเข้ามาจัดเตรียมข้าวของกันบ้างแล้ว พายุนั่งเล่นกีตาร์ของเขาอยู่บนเวที เจ้าเอยยืนมองเขาเพลินๆ พายุหันมาเห็นเธอกวักมือให้คนตัวเล็กเข้าไปหา เธอเดินขึ้นไปบนเวทีโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ หอมแก้มเขา “หิวไหม” คนตัวโตหอมแก้มเธอคืนพร้อมกระซิบถาม “หิวแล้วค่ะ” “หิวพี่รึหิวข้าว” เจ้าเอยยิ้มกับความขี้แกล้งไม่เคยเปลี่ยน“หิวพี่อยู่แล้วค่ะ”“เด็กทะลึ่งใหญ่แล้วนะ” เขาหรี่ตามองแฟนตัวเล็ก“ก็พี่พาเด็กทะลึ่งเองนะคะ”“ทานอะไรดี ไปร้านที่เจ้าเอยชอบดีกว่าเนอะ”“ดีค่ะ”“แล้วจะอยู่ร้านกับพี่ใช่ไหมคืนนี้”“อยู่ก็ได้ค่ะ พี่เหนื่อยไหมต้องเข้าบริษัทด้วยต้องมาดูที่ร้านด้วย เอยเป็นห่วง”“ไม่เหนื่อยหรอก พี่มีความสุข ร้านนี้ก็เปิดเพราะตัวเองอยากเล่นกีตาร์ ที่สำคัญเมียชอบ” เจ้าเอยย่นจมูกใส่เขา พายุพาเจ้าเอยมาร้านที่เธอชอบ จัดการเลือกโต๊ะ เลื่อนเก้าอี้ให้เธอ เจ้าเอยเป็นคนเลือกอาหารเหมือนทุกครั้ง “แล้วที่ร้านคุณแม่เป็นยังไงบ้าง”“ขายดีค่ะ เอยช่วยคุณแม่ได้เยอะเลย ท่านจะได้พักบ้าง”“ดีแล้วครับ”“คุณมี้ถามมาว่าเมื่อไหร่เราจะแต