All Chapters of คนโหดโหมดหลงเธอ: Chapter 71 - Chapter 80

หนูนิ่งไปกับคำถามของอีกฝ่ายที่สวมกอดไว้อยู่ เม้มริมฝีปากเพราะลึกๆ ในใจหนูก็รู้ว่าหนูเลือกที่จะเปลี่ยนตัวเองหลักๆ ก็เพราะเขา เพราะคำสบประมาทในอดีตกับกึ่งหนึ่งในความฝัน ถ้าพูดออกไปคนคนนี้ก็คงคิดเข้าข้างตัวเองแน่ๆ เลย“อะ... อาจจะเปลี่ยนเพื่อใครสักคนก็ได้ค่ะ” พูดออกมาเสียงสั่น อ้ายน่ะโกหกไม่เก่งเอาซะเลย จนคนตัวโตที่แนบชิดกับด้านหลังจนสัมผัสได้ถึงตัวใหญ่ๆ และลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดศีรษะจนผมยาวๆ ปลิวนิ่งไป มือใหญ่ๆ ของเขามันอุ่น แต่เหมือนยิ่งร้อนระอุขึ้นตอนที่ผละออก“ไอ้เดือนนิตินั่นเหรอ” เขาถามออกมาโดยที่อ้ายไม่ได้หมุนตัวไปมอง ไม่รู้ว่าอ้ายเพชรจะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของอ้ายได้รึเปล่า ปากอ้ายพยายามจะแก้ตัวว่าไม่ได้เปลี่ยนเพราะเขา แต่พอเขากอด ความใกล้ชิดจากคนต่างเพศ มันมีความแตกต่างทางสรีระจนอ้ายหน้าแดงก่ำมัวแต่เขิน จนไม่ทันได้ฟังในสิ่งที่คนตัวใหญ่ถาม“... อื้อ” ครางรับส่งๆ ออกไปแบบไม่จริงจัง พร้อมกับสางผมลอนปลายของตัวเองมาปิดแก้มป่องที่แดงระเรื่อ ไม่อยากยอมรับว่าหวั่นๆ กับคนคนนี้ เขาคืออ้ายเพชรเด็กเปรตที่ทำคุณไสยใส่อ้ายนะ! จะมานึกหวั่นไหวกับคนเลวพรรค์นี้ไม่ได้ก็แค่ตัวสูงขึ้น ก็แค่กำ

[พาร์ท : เพชฌฆาต]“อื้อ... เปิ้น อย่า”เสียงครางใต้ตัวนั้นมันช่างหลอนหู มันเหมือนเสียงไอ้อ้ายในตอนที่เคยมีเซ็กซ์กับผม เหมือนไอ้อ้ายมันกำลังนอนอยู่ใต้ตัวผมเหมือนทุกทีเลยว่ะกลิ่นหอมแป้งเด็กเหมือนคนเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อนอน และเหยาะแป้งแคร์ตบไปทั่วตัว มันหอมฉ่ำ เหมือนกลิ่นตูดเด็กทารก แถมผิวยังเนียน นุ่มไปหมดทั้งตัว กดจูบไปตรงไหนก็ได้แต่กลิ่นหอมจากแป้ง“ตัวหอมจังวะ” พึมพำออกมา โคโยตี้สาวบิดเร้าไปมาเมื่อผมกดจูบหนักๆ ไปตามหัวเข่าไปจนถึงหว่างขาเนียนตา จำได้ว่าช่วงเที่ยงคืนครึ่งมันเป็นคนชงเหล้าให้ผมกินเองกับมือ แถมยังร่วมดกด้วยกัน ตอนที่พยุงผมมากลิ่นเหล้ายังแรงอยู่เลยไปอาบน้ำมาตั้งแต่ตอนไหน ทำไมทั้งตัวมีแต่กลิ่นแป้งแต่ช่างมันเหอะ ทำๆ ไปให้มันจบๆ“อื้อออ ยะ... อย่า อย่านะ ฮื้อ” เสียงหวานปลุกระงมความกำหนัดในกาย จะว่าไปพอหลอนหูกลายเป็นเสียงไอ้อ้ายนี่ก็ดีเหมือนกัน ภาพสัดส่วนกับใบหน้าที่เหมือนไอ้อ้ายซึ่งน่าจะเป็นแค่ฝันนี่ก็ด้วยยอมรับว่าก่อนหน้าที่เห็นสาวหมวยรูดเสาท่าทางยั่วเยตรงหน้า ผมกลับไม่แข็งเลย ในหัววนเวียนคิดถึงแต่หน้าไอ้เด็กอ้วนนั่นเวลานอนใต้ร่างตลอด พอภาพข้างหน้าไม่ใช่ไอ้อ้าย ผมก็เหมื

หนูชะงักไป ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโพล่งขอแต่งงานในร้านไอศกรีมแบบนี้ เป็นการล้อเล่นที่ไม่ตลกเลยสักนิด“อ้ายเพชร จะล้อเล่นอะไรก็ให้มีขอบเขต...” ตั้งท่าจะเฉ่งเขา แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าจริงจังจนดิ้นหนีไม่หลุด อ้ายก็หลุบตาลงมองไอศกรีมเหมือนเก่า “... ทำไมจู่ๆ ก็”“พี่ล่วงเกินหนูไปหลายครั้ง ถึงเราจะเป็นแฟนกันก็จริง แต่นั่นก็แค่เพราะพี่ใช้วิธีสกปรกฉวยโอกาส”“...”“แล้วถ้าเกิดพี่ใช้วิธีสกปรกอีก คือขอหนูแต่งงานเพื่อรับผิดชอบทุกอย่าง หนูจะเกลียดพี่มั้ย”อ้ายเม้มริมฝีปาก จะว่ายังไงดีล่ะ ความทรงจำที่โดนคุณไสย มันชัดเจนทุกอณู แต่อ้ายเพชฌฆาตคนนี้ไม่ใช่ผู้ชายในฝันของอ้าย ไม่ใช่ผู้ชายที่เริ่มต้นกับอ้ายด้วยความประทับใจเลยสักนิดเขาทำของใส่อ้ายเพื่อหวังให้รัก เขาลึกซึ้งกับอ้ายโดยที่อ้ายไม่ได้เต็มใจ (เพราะตอนนั้นโดนทำเสน่ห์ใส่)เขาเป็นผู้ชายที่หยาบคายทุกคำ ทำเหมือนอ้ายไม่มีความรู้สึก ทำเหมือนจะทำอะไรกับอ้ายก็ได้แต่ในขณะเดียวกัน แม้จะสายไปหน่อย แต่อ้ายเพชรก็ได้ทำสิ่งที่ถูกต้องคือการนำอ้ายไปเอาของออก และเริ่มต้นกับอ้ายใหม่แม้สุดท้ายเมื่อคืนเราจะพลั้งเผลอ... แต่อ้ายก็ยังคงไม่มั่นใจอ้ายคิดว่า... อ้ายยังอา

“แค่จะมาบอกว่า... อ้ายจะย้ายออกไปจากที่นี่แล้วนะ”“...”“อ้ายขอให้พ่อหาห้องพักให้ได้แล้ว”ผมแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน อย่างจะโก่งคอหัวเราะให้โลกแตก ให้พอใจกับสภาพที่น่าสมเพชนี่ ที่แม้แต่ผู้หญิงเขายังไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว แถมโทรไปขอให้ตาลุงนั่นหาห้องพักให้เร็วๆ อีก“อืม”“...”“ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน”ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนผมมันแข็งแกร่งซะมากมายแต่ที่จริง... น้ำตาแม่งไหลไม่หยุดเลยว่ะแม่งเอ้ยตกเที่ยงคืนกว่า เวลาพาร์มไทม์ที่ผมจะต้องลงไปหาแอลกอฮอล์มาดับอารมณ์ข่มใจที่เจ็บปวด ผมลุกขึ้นมาจากฟูกนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำเมา ไอ้มงคลปรากฎกายอยู่ข้างเตียง ร่างขาวซีดมีสีหน้าเศร้าหมอง“ไม่รั้งพี่สาวไว้เหรอจ๊ะ พี่เพชรจะปล่อยพี่สาวไปเหรอ” มันถามผม ผมรู้ว่ามันชอบไอ้อ้ายมาก ถึงขนาดยอมมาหลอกโคโยตี้ในวันนั้นเพื่อให้ผมได้ลงเอยกับอีกฝ่าย แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อไอ้เด็กนั่นมันไม่มีความรู้สึกอะไรกับผม“ใช่ กูจะออกไปซื้อเหล้า หายไปซะ” ผมเองก็ตอบกลับไป พร้อมกับหยัดกายลุกขึ้น เดินเซไปที่หน้าประตู แต่กลับถูกรั้งชายเสื้อไว้“พี่เพชร... หนูกลัว”“กูยังอยู่กับมึงเหมือนเดิมไอ้พิณ ไม่ต้องเป็นห่วง” เพราะเ

“ป้อบอกให้อ้ายลาออกจากวิทยาลัย” หนูเปลี่ยนเรื่องคุย เนื่องจากพอโดนเขาบอกว่าฮักว่าชอบบ่อยๆ มันก็ไม่ดีต่อใจเอาซะเลย ก็ใจเจ้ากรรมน่ะเอาแต่ใจเต้นให้กับเขาอยู่ได้ “ป้อจะให้ย้ายกลับไปเชียงใหม่ด้วย”“งั้นพี่ก็จะลาออกเหมือนกัน” พี่เพชรมีสีหน้าจริงจัง หนูหน้าตื่นเลย“ไม่ได้นะ อ้ายเพชรเรียนใกล้จบแล้วนี่”“พี่จะหยุดงานสายเทาทุกอย่างแล้วมาทำงานจริงจัง จะไม่ให้หนูกับตาลุงนั่นลำบากเพราะพี่เด็ดขาด”“... อ้ายเพชร”“รักตัวเองกับลูกให้มากๆ อ้าย ส่วนเรื่องอื่น... พี่จะจัดการเอง”อ้ายเพชรมาเยี่ยมเยียนอ้ายที่โรงพยาบาลบ่อยๆบางวันก็แอบซื้อขนมมาให้ ทั้งๆ ที่หมอบอกว่าอ้ายต้องทานแต่อาหารอ่อนๆ แต่เพราะเขาคิดไปเอง ดื้อแพ่ง กลัวว่าอ้ายจะเบื่อรสชาติข้าวต้ม ก็เลยซื้อขนม ผลไม้มาเต็มไม้เต็มมือทุกครั้งได้แต่ทำเหมือนไม่สนใจ ทั้งที่ความจริงหัวใจอ้ายพองโตทุกทีที่อ้ายเพชรเทคแคร์ขนาดหนักไม่เคยเลย ไม่เคยนึกจะชอบเลยคนอะไร ไม่เห็นจะน่าคบหา หน้าก็ดุ เสียงก็เข้มแหบ แถมยังสักยันต์ทั้งตัว สกินเฮดอีก ไม่ได้น่าเสน่หาอะไรขนาดนั้นเลยตอนเด็กๆ ก็เป็นเด็กเกรียนคอยแกล้งเรา แถมยังบอกว่าจะไม่รับอ้ายเป็นเจ้าสาวอีกต่างหากตอนแรกๆ ที่เอา