Todos los capítulos de คนโหดโหมดหลงเธอ: Capítulo 31 - Capítulo 40

“...!!”ผมผงะออกทันทีเหมือนต้องของร้อน รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว จนต้องขยับออกห่างแล้วลุกขึ้นยืนไกลๆ เตียงที่มีมันอยู่ ยกมือไหว้ขอขมาครูบาอาจารย์ในใจหนึ่งครั้งแล้วเป่าเพี้ยง เงยหน้ามองไอ้ตัวเล็กที่กึ่งนั่งกึ่งนอนขึ้นมามองผมเหมือนตกใจ“ปะ... เป็นอะหยังเจ้า?”“ทำไมไม่บอกกูก่อนว่าเมนส์มา?” ผมถามเสียงเข้มจนมันสะดุ้งเฮือก เพราะรู้สึกร้อนๆ ไปทั้งตัวนิดหน่อยจนหงุดหงิด โล่ยังผงาดอยู่ แต่มันเสือกทำไม่ได้ มองเลือดเสียจากร่องสีชมพูแล้วหันหน้าหนีแทบจะทันที“อะ... อ้ายบ่าทันรู้ มันไหลเมื่อกี้พอดีเน้อ”“เป็นเมนส์กี่วัน?” ผมถามเสียงห้วนจัดอีก เหงื่อแตกพลั่กเต็มขมับ คนตัวเล็กทำสีหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนที่จะก้มหน้างุด ค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งพับเพียบอย่างเรียบร้อย“บ่าเกินหนึ่งอาทิตย์เจ้า”“งั้นหนึ่งอาทิตย์เจอกัน”ผมพูดไว้แค่นั้น ไม่อธิบายอะไรให้จบดีด้วย ก่อนที่จะก้าวฉับๆ ไปเปิดประตูห้องมันออกแล้วปิดส่งท้ายเสียงดัง พุ่งตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง ก่อนที่จะจัดแจงธูปเทียนหน้าหิ้งบูชา ขอขมาครูอย่างจริงจังอยู่ค่อนคืนเอาจริงๆ ปะ ผมไม่ได้รังเกียจเลือดประจำเดือนของมันเลยสักนิด แต่ไม่มีเวลาสาธยายมากเพราะต้องรีบไปแก้ตัวถ้าใค

“เซริว” แววตาของผมมีไฟลุกโหมกระพือหนักขึ้น “ขออาละวาดได้รึเปล่า”“...”“ค่าเสียหาย เซริวจ่ายให้กูได้รึเปล่า”“อย่าทำเหมือนเป็นเจ้านายเรา” เธอขยับหน้าอกที่พอดีตัวมาชิดกับข้างกล้ามแขน เสี่ยกระซิบข้างหูผมเบาๆ “อยากอาละวาด ก็จ่ายเอาเองเลย”“โอเค”ผมตอบได้แค่นั้น ก่อนที่จะสะบัดแขนออกจากมือบางๆ ของเซริวแล้วพุ่งเข้าไปถึงตัวไอ้เหี้ยศิวะในทันทีด้วยโทสะที่ยากเกินจะหยุดยั้ง!!หมับ!!ไอ้อ้ายที่เบลอจากยาเสพติดจนไม่ได้สติถูกผมกระชากแขนจนตัวปลิวมาปะทะกับอกโดยไม่คิดที่จะออมแรง กายแกร่งของไอ้ศิวะโดนผมกระชากคอเสื้อจนประชิดหน้า ผมบิดแขนไอ้ตัวดีให้เซไปที่ข้างหลังตัวเอง ก่อนที่จะกวาดลูกสนุ้กจนกระจายไปทั่ว“เฮ้ย ใจเย็น” นั่นเป็นคำพูดแรกจากปากของไอ้ศิวะตอนที่ผมหยิบไม้สนุ้กมากำไว้แน่นแล้วเงื้อจะฟาดหน้ามัน แล้วไอ้เหี้ยนั่นก็ยกสองมือขึ้นเป็นฝ่ายยอมแพ้ “ใจเย็นก่อนสหาย”กรามผมขบแน่นจนเส้นเลือดขึ้นเป็นสันริ้วที่คอ เกร็งพยายามไม่ตะเบ็งเสียงออกมา ข่มอารมณ์จนถึงขีดสุด“มึงเอากัญชาให้ไอ้อ้ายกินทำไม!!” ผมตวาดใส่หน้ามันตอนที่ยึดคอเสื้อมันเข้ามาชิดหน้ามากขึ้น ไอ้ศิวะที่ถูกขย้ำคอเสื้อกลอกตาอย่างกวนประสาท ก่อนที่มันจะฉีกย

“ถ้าตอบไปแล้วจะมาเป็นแฟนกูมั้ยล่ะ” และนั่นก็คือคำที่เปิ้นตอบกลับมา ทำเอาหนูหน้าร้อนวูบขึ้นมาเลยเน้อ“บ่าเป็น”“งั้นก็ไม่ตอบ” เขากระตุกยิ้ม แล้วหนูก็ทำหน้ายู่คนขี้โกง“ทำไมต้องตั้งอะหยังให้เข้าข้างตั๋วแบบนั้นด้วย แค่อู้มามันจะยากอะไรล่ะเจ้า”“แล้วการยอมรับใจตัวเอง มันยากตรงไหน”พอโดนย้อนกลับมาแบบนี้อีกระลอก อ้ายก็ไปไหนบ่าเป็นเลย“ขอร้องเน้อ... บอกอ้ายเต้อะ” พอเห็นว่าเถียงอะไรกลับไปก็คงสู้เปิ้นบ่าได้หรอก หนูเลยทำเสียงอ่อน มองเขาพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ ให้เปิ้นเห็นใจ แม้จะฮู้ดีว่าเปิ้นคงบ่ายอมอู้หรอก“ก็อย่างที่เห็น”“...”“ถ้าไม่แคร์ คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก”[พาร์ท : เพชฌฆาต]ผมจ้องหน้าไอ้อ้ายที่นั่งหน้าแดงซ่านจากคำพูดของตัวเอง แล้วก็ลูบท้ายทอยมองเลยไปทางอื่นมาอายทำเหี้ยอะไรล่ะ เห็นมั้ยกูไปไม่ถูกแล้วเนี่ย“... แล้วทำไมเปิ้นถึงรังเกียจอ้ายล่ะ” พอเห็นว่าทุกอย่างกลับมาที่ความเงียบ ไอ้อ้ายก็ถามคำถามที่ผมคิดว่ารู้ดีที่สุดออกมา ผมหันกลับ ในขณะที่เห็นว่าแววตามันเต็มไปด้วยความคาดหวัง“แล้วทำไมอยากรู้”“อ้ายอยากรู้บ่าได้เหรอเจ้า”“หมายถึง ถ้าไม่ชอบกูแล้ว กูจะคิดยังไงจะมาสนใจทำไมอ่ะ” มันเงียบไ

สองวันผ่านไปพลั่ก!“โอ้ย เพชรเจ็บหลวงลุง!”“สมควรล่ะ กูบอกว่าอย่าหลงมัวเมาในกามารมณ์ มึงเคยจำคำที่กูสอนบ้างมั้ยไอ้เพชร”ผมคลำหัวป้อยๆ เมื่อทันทีที่เข้ามาหาหลวงลุงเพื่อมาขอขมาครูอย่างเป็นกิจจะลักษณะ พอโดนเค้นคอมากๆ เลยยอมรับว่าไปเบิร์นให้ไอ้ตัวเล็ก แถมยังเกือบจะมีอะไรกันตอนที่เมียเป็นประจำเดือน เลยโดนหลวงลุงเทศนายับ แถมยังโบกกบาลทีนึงแบบพอหอมปากหอมคอเลยไอ้สัส“ของมันไม่ถึงกับเสื่อมหรอก ทุกอย่างมันตั้งอยู่ที่จิต แต่ผู้หญิงยังมีความคิดมากกว่าเอ็งเลย”“ก็เพชรไม่เคยมีแฟนนี่ครับหลวงลุง” ผมพูดเสียงอ่อนพร้อมกับพนมมือไหว้ตลอดเวลาที่พูดคุยกับหลวงลุงหน้ากุฏิ เพราะวันนี้กิจของสงฆ์ค่อนข้างเยอะหลวงลุงเลยว่างมาคุยเอาซะค่อนบ่าย ไอ้ผมน่ะก็รอไป ยอมโดดเรียนมาหาเลยนะเนี่ย “ว่าแต่ผมขอขมาได้ยัง”“ธูปเทียนเตรียมมารึเปล่า”“ไม่ได้เตรียมมาครับ”“เฮ้อ” หลวงลุงพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายกับผู้ชายที่เพิ่งเคยผ่านศึกรักเป็นครั้งแรกอย่างผม แถมยังเป็นไอ้เพชรที่ไม่ได้เรื่องเหมือนเคย พร้อมกับตักน้ำมนต์ในขันมาอมไว้ “พนมมือ ตั้งจิตเป็นกุศล กูจะเป่าน้ำมนต์และลงคาถาให้ใหม่”“ขอบคุณครับ”ผมบรรจงหลับตาพร้อมกับน้ำมนต์ละอองๆ ที่ถ

ร่างเพรียวระหงของเดียร์ก้าวฉับๆ ไปในสถานที่อโคจรที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี สถานที่ที่เธอนัดเจอกับแฟนหนุ่มที่คบกันกลวงๆ หวังจะดึงความสนใจจากชายหนุ่มเจ้าของฉายา ‘เพชฌฆาตหัสถ์เดียว’ ที่เลื่องชื่อภายในมหาวิทยาลัยรามคำแหงเรื่องการต่อยตี และแรงอาฆาตหมายแค้นศัตรูเดียร์สนใจแค่เพียงรูปลักษณ์ที่ดูจะตรงสเป็คของผู้หญิงซ่อนเปรี้ยวอย่างเธอเท่านั้น ว่ากันว่าเพชฌฆาตเป็นเสือผู้หญิง แล้วเธอก็ชอบความท้าทายน่าดู เพราะตั้งแต่ที่เธอดรอปจากวิทยาลัยเก่ามาที่มหาวิทยาลัยเปิดฟรีตามที่เธอต้องการเพราะเธอจะได้กลายเป็นจุดสนใจได้ง่ายขึ้น อีกอย่างคาบเรียนคงไม่ผูกมัดดาราที่กิจกรรมรัดตัวอย่างเธอนัก ก็ไม่มีอะไรที่ดึงดูดเธอได้เลย พวกผู้ชายที่มาขายขนมจีบก็มีแต่ผู้ชายธรรมดาที่ดาษดื่นในสายตาเธอแต่ผู้ชายคนนี้ต่างออกไปเธอรู้จักเพชฌฆาตจากการออกคำสั่งของพี่รหัสให้ไปขอไลน์ทั้งที่ไม่อยากทำ เพราะรุ่นพี่ผู้หญิงไร้ยางอายพวกนั้นก็แค่อิจฉาความสวยของเธอ และต้องการให้เธอโดนหักหน้าจากผู้ชายที่ดูคล้ายกับปีศาจคนนั้นแต่พอไปเจอตัวจริง ในทีแรกที่แสนจะเฉิ่มเบ๊อะกว่าที่คิด เธอเลยคิดที่จะเล่นกับจิตใจเขาสักหน่อย อย่างที่เธอเคยทำมาตลอด เสแสร้งทำ