Todos los capítulos de คนโหดโหมดหลงเธอ: Capítulo 41 - Capítulo 50

[พาร์ท : เพชฌฆาต]เช้าวันต่อมา แม่งช่างสดชื่นสุดติ่ง หลังจากที่ผ่านศึกรักอันหนักหน่วงของผมกับไอ้แฟนเอ๋อ จากความเดิมตอนที่แล้วที่มันกับผมตกลงคบเป็นแฟน แล้วรอมันหายเมนส์เพื่อจัดกิจกรรมใต้ร่มผ้าสุดมหัศจรรย์เมื่อวานที่จับได้ว่าแม่งลืมบอกว่าหายเป็นเมนส์แล้ว ปล่อยให้ผัวอดอยากปากแห้งอยู่หลายวัน ก็เลยจัดหนักไปแบบฟ้าเหลือง เอาแบบไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน จัดจนกระทั่งตีสี่ จัดแบบที่ผมทำอยู่คนเดียวส่วนมันนอนครางฮืออยู่บนเตียงเหมือนคนง่อยแดก พอหมดแรงเลยล้มตัวนอนก่ายมันหลับเป็นตายไป เหมือนว่าเอาเพื่อให้ตัวเองหายหงี่เฉยๆผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เวลานี้สิบเอ็ดโมงเช้าเหอะ! วันนี้แม่งมีเรียน ลากสังขารไปเรียนเองเหอะมึง โทษฐานที่ไม่บอกกูว่าเมนส์หายแล้วผมหยัดกายลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจกับร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักยันต์ คว้าเสื้อยืดวงเมทัลร็อคที่พาดอยู่บนหัวเตียงจากเอฟเฟ็คร้อนสวาทเมื่อคืนมาใส่จากทางศีรษะลวกๆ แหงนคอมองเรือนร่างอวบอั๋นที่นอนหันตูดกลมๆ ขาวๆ นั่นใส่จากบนเตียงผมกระตุกยิ้มอย่างสะใจ ที่รังแกมันจนงอมพระรามได้สำเร็จ ในขณะที่จะคีบมวนบุหรี่มาจากใต้เก๊ะเก็บของภายในห้องของตัวเอง จุดไฟแช็ค

หนูบ่ารู้หรอกนะว่าใครเป็นคนส่งมา เพราะเบอร์ปลายสายเป็นเบอร์แปลก แต่มือเล็กๆ กลับสั่นจนรู้สึกได้บ่ารู้สิ แต่เปิ้นเป๋นแฟนคนแรก เป็นผู้ชายที่อ้ายหลงรักมาตั้งแต่เด็ก อ้ายอยากครอบครองเปิ้นแค่คนเดียวก็จริง แต่อ้ายก็บ่าได้รู้ว่าเปิ้นจะซื่อสัตย์กับอ้ายมากสักเท่าไหร่อ้ายบ่าได้อยากเอาอดีตมาพัวพันนะ แต่เปิ้นในตอนนั้น ค่อนข้างเจ้าชู้เลยล่ะเจ้า มีผู้หญิงดูอายุมากกว่าไม่ขาดมือแถมยังไปไหนมาไหนกับผู้หญิงเป็นกลุ่มใหญ่บ่อยๆ ด้วยพูดแล้วก็น้ำตาคลอ เอฟเฟ็คหลังการเป็นเมนส์ทำให้อ้ายทั้งหูเบาและใจร้อน อ้ายกดโทรหาเปิ้นกลางคลาสเรียน ท่ามกลางสายตาแปลกใจของอันอันตู้ดดด ตู้ดดด[เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...]แต่ผลที่ได้ก็คือเปิ้นปิดเครื่องใส่ แถมยังเดินเที่ยวกับแม่ญิงสวยๆ หน้าชื่นตาบานอีก อ้ายได้แต่กำชีทจนยับยู่ยี่ น้ำตาคลอเบ้าจนแสบร้อนทั้งอุ้งตา ในขณะที่จะผุดลุกขึ้นยืนท่ามกลางคลาสเรียน“นางสาวเอิ้นอ้าย เธอเป็นอะไร”“อ้ายฮู้สึกบ่าค่อยสบาย อ้ายขอไปนอนพักที่บ้านก่อนเน้อเจ้า” พูดรวบรัดใส่อาจารย์ทั้งที่บ่าเคยเป็นมาก่อน พร้อมกับหน้าดำหน้าแดงเดินรุดออกไปจากห้องท่ามกลางสายตาตื่นๆ ของอาจารย์ที่สอน

ผมย่างสามขุมมาที่ตึกคณะนิเทศน์ มองเผินๆ อาจจะเหมือนตึกเรียนธรรมดา แต่หารู้ไม่ว่านั่นคืออาณาเขตของเดียร์ ไอ้อ้ายมันไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมแล้วยอมติดกับไปตามเกมอย่างง่ายๆ จนสุดท้ายคนที่มาลำบากทีหลังก็คือมันนักรบที่ผ่านมาหลายสนามอย่างผมย่อมรู้ดี เออ ไม่หรอก เอาจริงๆ พวกผู้ชายมันไม่ตอแหลสร้างเรื่องกันขนาดนี้ แค่ผมฉลาดไง ดูออกระหว่างที่ก้าวขึ้นบันได พบไทยมุงมากมายสลายม็อบทันทีที่เห็นหน้าผม ผมเดินฝ่าฝูงชนที่พร้อมใจกันหลบผมเข้าไป พร้อมกับฝ่าวงล้อมอีกชั้นอย่างไม่แคร์สายตาใครหน้าไหน แล้วก็พบว่าเมียตัวเองยืนคอตกอยู่ท่ามกลางตำรวจสองนายที่กำลังจดบันทึกความผิดของไอ้อ้ายผมไม่รู้ว่าเรื่องมันเกิดนานแค่ไหนแล้วเพราะไม่ได้มองเวลาที่ไอ้เหี้ยสักคนนั่นโพสต์ถึงแฟนผมในกลุ่ม แต่ดูท่าการไปตบตีกับดารา ต้นสังกัดไม่น่าจะยอมความง่ายๆ เพราะน้องเดียร์เป็นดาราวัยรุ่นที่น่าจับตามอง งานเข้าไม่ขาดมือ ถ้าเกิดหน้าเสียโฉมคงต้องพักรักษาหน้าไปเป็นอาทิตย์ ไหนจะค่าโบท็อกซ์สกินแคร์นั่นอีก แน่นอนว่าคนก่อเหตุ (ในสายตาคนอื่น) อย่างไอ้อ้ายต้องรับผิดชอบทั้งหมดเอาจริงๆ เมื่อก่อนผมก็แฟนคลับน้องเดียร์นะ ก็สวยน่ารักซะขนาดนั้น แต่ไม่ได

[พาร์ท : เพชฌฆาต]ตอนแรกก็ไม่ได้มีความคิดพิเรนทร์ๆ แบบนี้หรอกแต่พอมันตามเข้ามาจริงๆ ไม่พอยังมาทำหน้ายั่วๆ ในบรรยากาศเปียกชื้นแบบนี้อีกที่เลือกเข้าห้องน้ำหญิง เพราะมันสะอาดกว่าห้องน้ำชาย ค่ายมวยผู้ชายชุกชุมจะตายห่า ถ้าเข้าฝั่งนู้นมีหวังมันสำลักควันกับกลิ่นเยี่ยวตายแน่ เวลาเย็บกันแม่งจะไม่ได้อรรถรส แถมกลิ่นอันไม่พึงประสงค์จะทำให้ไอ้เด็กจมูกไวนี่หมดอารมณ์อีกผมไม่ได้แคร์หรอกนะว่าผู้หญิงคนไหนในค่ายมวยจะปวดห้องน้ำแล้วอยากเข้าใจจะขาดแค่ไหน เพราะผมจะล็อกมันไว้เพื่อเป็นโรงแรมม่านรูดของเราสองคนต้องวอร์มร่างกายก่อนฝึกมวยถึงจะดี“... อ๊ะ เปิ้น” เสียงหวานๆ ดังขึ้นข้างหูเมื่อผมดันมันจนก้นงอนแนบกับอ่างล้างหน้าเปียกๆ เอียงใบหน้าไปดูดต้นคอมันอย่างแรงพร้อมกับปลดกระดุมของมันลงทีละเม็ด ไอ้ตัวเล็กหลับตาปี๋ หน้ามันแดงระรื่นอย่างน่าเอ็นดู “เปิ้น บ่าได้เน้อ... อื้อ”“ก่อนเรียนมวย ต้องวอร์มร่างกายก่อน เข้าใจมั้ยไอ้ตัวแสบ” ผมปลดกระดุมมันจดถึงเม็ดสุดท้าย ก่อนที่จะรั้งชั้นในสีเนื้ออ่อนของมันขึ้นเหนืออกเป็นลำดับถัดไป ไอ้อ้ายเม้มริมฝีปากแน่น มือมันที่ขยุ้มบ่าผมผ่านเสื้อยืดสั่นจนรู้สึกได้ ส่วนยอดอกก็ถูกผมตวัดเล

“น่ารักจังน้อง ดูทรวดทรงองค์เอวนั่นดิ ผู้หญิงอะไรหุ่นสะบึ้มฮึมสุดๆ”“ชื่ออะไรเหรอจ้ะ มีเบอร์ป่าว?”หนูยืนทำหน้าตาเลิ่กลั่กมองซ้ายแลขวาอย่างบ่าฮู้จะทำจะใดดี เพราะหลังจากที่เดินหนีออกมาจากคนใจฮ้ายคนนั้น ก็มาพบปะกับคนใจฮ้ายอีกสองสามคน ที่เข้ามาทักหนูเหมือนจะเกี้ยวพาราสี แถมยังดูจงใจคุกคามหนูตรงๆ ด้วยหนูเม้มริมฝีปากแน่น ยกมือขึ้นปิดหน้าอกตัวเอง เพราะชุดมวยที่เปิ้นกะพี่แมนให้ใส่มันสุดแสนจะรัดรูปและสั้นกุด กางเกงที่อ้าออกกว้างจนลมตีผ่านเข้ามาได้ทำให้อ้ายรู้สึกวาบหวิวนิดๆ แถมสายตาของพวกเขาที่มองมามันก็แทะโลมสุดๆ เลยเน้อ“อะ... อ้ายจะกลับบ้านค่ะ” อายกับชุดที่ใส่ (ที่เพิ่งมารู้สึกตัว) ก็เลยตอบไม่ตรงคำถาม นั่นก็เพราะว่าหนูอยากกลับบ้านสุดๆ เลยล่ะเจ้าหมับ“เดี๋ยวก่อนสิ” แต่ในขณะที่จะพยายามจะเดินรุดหนีไปกลับถูกคว้าข้อมือเล็กๆ ไว้ ผู้ชายตัวใหญ่ๆ แถมเต็มไปด้วยรอยสักยันต์ ผิวออกคล้ำกว่าเปิ้น (ที่ดูแล้วออกจะดูดีกว่าทุกคนที่อยู่ในกลุ่ม) บีบข้อมือหนูแน่นจนแดงเป็นปื้น แล้วยื้อยุดให้หนูเข้ามาปะทะตัวเขาแต่ก่อนที่จะได้โดนกอดรัดโดยผู้ชายแปลกหน้าพลั่ก!ก็มีฝ่าเท้าหนาๆ ใหญ่ๆ ของใครสักคนขึ้นจระเข้ฟาดหางเตะม