บททั้งหมดของ ดิบ เถื่อน รัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“แต่ปี่ไม่ได้นัดใครไว้นะคะ” คุณหมอสาวขยับปากตอบโต้ ย่นคิ้วเข้าหากันพร้อมทำหน้าฉงน เพราะโดยปกติแล้วเธอไม่เคยนัดใครมาพบในที่ทำงานแม้แต่ครั้งเดียว “อ้าว! เหรอคะ แต่อาจารย์หมอวิทยาท่านเป็นธุระให้เลยนะคะ เห็นว่าถึงขั้นลงทุนพาคนที่มาพบหมอปี่ไปรอที่ห้องรับรองวีไอพีบนชั้นสูงสุดโน่นแน่ะค่ะ” “ปี่ว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” “แต่พี่ว่าไปดูสักหน่อยก็ดีนะคะ เผื่อหมอปี่จะรู้จักเขา” พยาบาลสาวที่ยืนกุมมืออยู่ใกล้ๆ เอ่ยเป็นเชิงแนะนำด้วยท่าทางติดจะเกรงอกเกรงใจ เพราะรู้ดีว่าด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของตนด้อยกว่าอีกฝ่ายจึงไม่มีสิทธิ์แนะนำหรือออกคำสั่งใดๆ หากแต่ก็รู้ดีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันว่าปิยฉัตรนั้นเป็นคนไม่ถือเนื้อถือตัว แถมยังออกจะเป็นกันเองกับเพื่อนร่วมงานแทบทุกคน “งั้นเดี๋ยวปี่ไปค่ะ ขอไปเอาของในรถแป๊บนึง”“รีบตามไปให้ไวนะคะ บอกเลยว่าคนที่มาพบหมอปี่หล่อใสและน่ารักน่าหยิกมากๆ เห็นแล้วนึกอยากจะเลี้ยงต้อยขึ้นมากันเลยทีเดียว แหม…ถ้าพี่เกิดช้ากว่านี้สักสิบปีพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นเสร็จพี่แน่ๆ” ในตอนท้ายคนพูดขยิบตาเล็กน้อย หัวเราะคิกคักพร้อมทำหน้าทะเล้น แล้วเดินนวยนาดจากไป ปิยฉัตรส่ายหน้าอย่างยิ

เมื่อพ้นจากจอมพลมาได้เพราะการช่วยเหลือของพงษ์สวัสดิ์ ปิยฉัตรก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบก้าวยาวๆ ไปยังห้องรับรองพิเศษด้วยท่าทางเร่งรีบ เพราะเธอปล่อยให้แขกมารอนานพอสมควร ถึงแม้มั่นใจว่าตนจะไม่ได้นัดหมายใครไว้ แต่การปล่อยให้คนอื่นรอนานก็เป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสมนัก ทันทีที่เดินมาถึงห้องรับรองปิยฉัตรก็เห็นมนต์มีนา หรือแม่เลขาต่างดาวของท่านรองผู้อำนวยการอย่างคิริมายืนกุมมืออยู่ อีกฝ่ายรีบเปิดประตู แล้วผายมือให้ด้วยท่าทีนุ่มนวล“ขอบใจนะมีนา”“ยินดีค่ะ แต่เบาๆ นะคะ เขาหลับอยู่ค่ะ” เลขาทรงประสิทธิภาพเอ่ยบอกพร้อมส่งยิ้มหวาน ท้ายประโยคทำเสียงกระซิบกระซาบ แล้วยกมือขึ้นจรดปากตัวเองประกอบคำพูดทันทีที่คุณหมอสาวก้าวล่วงเข้าสู่ภายในมนต์มีนาก็จัดการปิดประตูให้อย่างเงียบกริบ แล้วรีบส่งข้อความไปรายงานบางอย่างให้ใครบางคนทราบวินาทีแรกที่สายตาปะทะเข้ากับร่างของคนที่นอนตะแคงหันหลังให้อยู่บนโซฟาสีน้ำตาล เท้าของปิยฉัตรก็ชะงักกึกเหมือนมีตะปูมาตอกตรึง แล้วในจังหวะที่คนหลับพลิกตัวหันกลับมาสายตาที่ปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่ายก็ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ ยกมือขึ้นอุดปาก แล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลพรากอย่างไร้กา

หึ…แต่ก็อย่างว่าล่ะ ผู้หญิงเจ้ามารยาแบบนั้นจะเชื่อถืออะไรได้ ขนาดปรักปรำให้เธอกลายเป็นฆาตกรอย่างหน้าด้านๆ หล่อนยังทำมาแล้ว แล้วนับประสาอะไรที่หล่อนจะโกหกให้จอมพลสงสารด้วยการบอกว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเธอ และใช้ความสงสารนั้นเป็นสะพานข้ามมาหาจอมพล เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเขา จนความสัมพันธ์ฉันเพื่อนไม่เหมือนเดิม เขาเหมือนก้าวห่างจากเธอไปเรื่อยๆ ที่สุดจอมพลก็หลงรักอรอุมาแบบหัวปักหัวปำ ส่วนเธอก็กลายเป็นหมาหัวเน่าที่ไม่จำเป็นต่อชีวิตเขาอีกต่อไป “ถ้าคุณเป็นญาติของอรอุมาจริงๆ คุณก็น่าจะรู้นะว่ายัยนั่นตายเพราะอะไร”เธอเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ขณะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แล้วความหวาดหวั่นน้อยๆ ที่ปรากฏออกมาให้เห็นนั้นก็ทำให้ปิยฉัตรลอบกระตุกมุมปาก “ก็ตายเพราะฝีมือฆาตกรอย่างแกยังไงล่ะ”“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่าเที่ยวริอ่านมาปรักปรำคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้า ฉันสามารถแจ้งข้อหาหมิ่นประมาทคุณได้นะคุณนางแบบ” ปิยฉัตรย้อนกลับอย่างฉะฉาน ในเมื่อเธอไม่ได้เป็นอย่างที่อีกฝ่ายประณามแล้วเรื่องอะไรเธอจะต้องไปกลัวจนหัวหด ถ้าร้ายมาก็ร้ายกลับ ตบมาก็ต่อยกลับ แค่นั้นก็สิ้นเรื่อง“ทำไมฉันจะไม่มีหลักฐาน ในเมื่อฉ

ผับใต้ดินใจกลางเมืองศิวิไลซ์ สถานที่อโคจรของพวกชอบมั่วสุม ไม่ว่าจะเป็นยา การพนัน และของผิดกฎหมายทุกชนิด ที่นี่มีหมด แถมยังมีอะไรให้แขกวีไอพีกระเป๋าหนักได้ลิ้มลองแบบไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นข่าว หรือถูกตำรวจจับ เพราะเจ้าของขาใหญ่ มีเส้นสายมากมาย แถมยังหุ้นกับคนมีสีตัวเป้ง อิทธิพลล้นมือ “ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะเป็นมรดกตกทอดของมึงนะไอ้คุณชาย” ปรเมศที่เพิ่งได้เหยียบย่างเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรกเอ่ยอย่างสุดแสนแปลกใจ พลางมองลงไปยังเบื้องล่างที่เป็นลานประลองมวยปล้ำของพวกบ้าพลัง ดูป่าเถื่อน และไร้อารยธรรมสิ้นดี “กูไม่ได้อยากได้ ก็แค่ท่านพ่อยัดเยียดให้ก่อนตาย” คนที่ได้มรดกจากบิดาผู้ล่วงลับไปเมื่อเดือนก่อนทำหน้าเหมือนกินยาขม คุณชายหมอธีรเดชไม่เคยนึกเลยว่าวันหนึ่งตนจะต้องมารับหน้าที่ในการคุมแหล่งมั่วสุมอันแสนโสมมในมุมที่สังคมคาดไม่ถึงเยี่ยงนี้ แต่ที่ทำให้เขาช็อกไปกว่านั้นคือที่นี่ก่อตั้งโดยท่านพ่อของเขา ซึ่งมีหุ้นส่วนอีกหลายรายที่เป็นคนใหญ่คนโต หนึ่งในนั้นก็คือพ่อของผู้หญิงที่เขาไม่อยากจะนึกถึง แต่กลับคิดถึงและแอบโหยหาอยู่ลึกๆ “งั้นก็ขายดิ…รอไร” ปรเมศสวนกลับ แล้วตวัดขาขึ้นไขว่ห้างด้วย

“แต่คนนี้กูเกลียดจริงว่ะ” เจ้าของหน้าอกที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเอ่ยเสียงเข้ม สูบบุหรี่ไปอีกอึก พ่นควันออกมา แล้วขยี้ปลายสีแดงฉานลงบนจานรอง จากนั้นก็หันไปคว้าขวดวิสกี้มาเทลงแก้ว “ถ้าเกลียดจริงก็ต้องไม่อยากเอา ไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากเห็นหน้า”“แต่กูอยากเอา อยากเอาแล้วอยากเอาอีก”จอมพลเค้นเสียงขุ่นคลั่กอย่างหัวเสีย ขณะกำรอบแก้วแรงๆ จนมันแทบแหลกละเอียดคามือด้วยหงุดหงิดงุ่นง่านกับความต้องการอันน่าบัดซบเหล้าทำให้เขาขาดสติ และพูดไปตามสัญชาตญาณดิบ เขาก็แค่…อยากไม่มีอะไรมากกว่านั้น ไม่มีจริงๆ “ถ้าอยากเอามากขนาดนั้นกูว่ามึงควรหาสาวสักคนไปขย่ม หรือไม่ก็หิ้วเด็กในผับของไอ้คุณชายไปกกให้หายอยาก ข้างล่างโน่น…เลือกเอาสักคน” พงษ์สวัสดิ์เอ่ยพลางบุ้ยปากไปยังสาวๆ นุ่งน้อยห่มน้อยตรงด้านล่าง ซึ่งกำลังเต้นรูดเสาด้วยท่วงท่าเซ็กซี่ยั่วเย้า บ้างเดินยักย้ายส่ายสะโพกเสิร์ฟเครื่องดื่มให้แขก เอาจริงๆ เขาก็แค่ลองใจ ไม่ได้สนับสนุนให้อีกฝ่ายนอกใจเมียแต่อย่างใด ถึงแม้จะพอรู้มาบ้างว่าจอมพลและปิยฉัตรจดทะเบียนสมรสกันเพราะเด็กชายกัปตัน แต่ก็นั่นแหละ เมียก็คือเมีย ตราบใดที่ยังไม่หย่าก็ไม่ควรนอกใจนอกกายเมีย