All Chapters of หวง ฤทธิ์ รัก: Chapter 91 - Chapter 100

เขาไปทำอะไรมา ถึงได้มีบาดแผล“คุณหวงคะ! คุณหวง! ได้ยินแพรไหม!” ความเป็นห่วงที่ท่วมท้นในอก ทำให้เธอลืมความบาดหมางใจ และโกรธขึ้งระหว่างกันเสียสิ้น เขย่าร่างกำยำ พร้อมเอ่ยเรียกสติเขาอยู่หลายต่อหลายครั้งด้วยความกระวนกระวายใจ “คุณหวง! ตื่นสิคะ! แพรบอกให้ตื่น!”ที่สุดเขาก็รู้สึกตัว ลืมตา ขยับร่างเล็กน้อย พร้อมสูดปากคราง แล้วงึมงำออกมา“ฮื่อ…แพรจ๋า”น้ำเสียงออดอ้อนเจือแหบพร่าเพราะความเจ็บนั้นทำให้คนฟังใจอ่อนยวบ ส่วนคนที่งอนเมียแต่เมียไม่รู้ก็ใจอ่อนตั้งแต่เห็นท่าทางกระวนกระวายเพราะเป็นห่วงของเธอแล้ว “คุณเป็นไข้ ตัวร้อนจี๋เลย ลุกขึ้นมาหายากินหน่อยสิคะ” เพราะตามองไม่เห็นเธอจึงเอ่ยเป็นเชิงออกคำสั่ง ด้วยมิอาจไปหายามายัดใส่ปากอีกฝ่ายได้ แต่ดูเหมือนคนป่วยจะไม่แยแสกับร่างกายตัวเอง แถมยังเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ“ไม่ชอบกินยา”“ไม่ชอบก็ต้องกิน ลุกเร็ว! กินยาแล้วค่อยนอนต่อ” เธอไม่ยอมอ่อนข้อให้ง่ายๆ“กินก็ได้ แต่แพรต้องป้อนนะ” ขนาดจะยอมจำนนก็ยังไม่วายมีข้อแม้“ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องบอกมาก่อน ว่าผ้าพันแผลที่หน้าท้องนั่นคุณไปได้มันมายังไง เกิดอะไรขึ้น”“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” “พูดมาค่ะ”คนถูกสั่งทำเสียงจึ๊กจั๊กใ

กระทั่งทานมื้อเช้าเสร็จ มหรรณพก็เอ่ยอัพเดทอาการของเจ้าซีซาร์ให้ฟัง และข่าวดีวันนี้ก็ทำให้ปานระพียิ้มได้อีกครั้ง หมาของเธอเริ่มดีวันดีคืนแล้ว และอีกไม่นานมันก็จะได้กลับบ้านสมใจ ที่จริงปานระพีอยากไปเยี่ยมเจ้าซีซาร์ แต่มหรรณพเอ่ยขอร้องไว้ โดยให้เหตุผลว่าโรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่น่าไป ซึ่งเขาไม่อยากให้เธอเสี่ยงต่อการติดโรค ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่ลดระดับลงไปมากพอควร ในช่วงที่มหรรณพไม่สบาย การ์ดที่ปานระพีตั้งไว้เริ่มตก และนั่นก็ทำให้มหรรณพรู้สึกใจชื้นขึ้นไม่น้อย ฤทธิ์ยาทำให้เขาหลับเป็นตาย และตื่นสายกว่าปกติ ตายังไม่ลืม แต่มือควานสะเปะสะปะข้างตัว ครั้นไม่พบร่างอ้อนแอ้นที่ตนนอนกกกอดทั้งคืนก็ขมวดคิ้วมุ่น ลืมตาโพลงอย่างฉับไว ความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง ร่างสูงหยัดกายขึ้นด้วยสภาพใบหน้ายุ่งเหยิง ผมเผ้าไม่เป็นทรง ขณะกวาดตาคมกริบมองหาปานระพี ทันทีที่ไปสะดุดกับก้อนกลมๆ ขาวๆ ที่กองอยู่ข้างกรอบประตูซึ่งเปิดออกสู่ระเบียง เขาก็ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อารมณ์ที่ชักกรุ่นๆ เริ่มคลายลง “ตื่นเช้าจัง”เสียงทักกึ่งชวนคุยหาได้ทำให้คนตัวเล็กตอบโต้แต่อย่างใด คนขี้หนาวยังคงนั่งหมกตัวนิ่งๆ

ถึงแม้ปานระพีจะยังไม่เอ่ยปากให้อภัย แต่คนหน้ามึนก็ไม่เคยปล่อยให้เธอได้นอนสบายแทบจะทุกค่ำคืน มันเริ่มจากที่มหรรณพฉวยโอกาสกับเธอในตอนไปพักที่บ้านพ่อของเขา จากนั้นคนหน้าทนก็ยิ่งหนักข้อ และเหิมเกริมขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาได้ทำอย่างว่าก็เหมือนเขาจะยิ่งลุ่มหลงเธออย่างน่าประหลาด แต่ร่างกายเธอก็น่าโมโหเสียนี่กระไร ถูกแตะตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อยก็อ่อนระทวย ใช่ว่าจะไม่ต่อต้าน ไม่ดิ้นรนขัดขืน แต่คนหื่นกามก็อาศัยความช่ำชองล่อลวงจนเธอหัวหมุน และไร้สติสัมปชัญญะ สุดท้ายก็เตลิดตามเขาไปในทุกทิศทาง แต่เขาจะมาหื่นเวลาที่ตัวเองยังบาดเจ็บเช่นนี้ไม่ได้!“ฮื้อ…คุณหวง หยุดนะ อย่าทำอย่างนี้”“อย่าห้ามผมเลยพิกกี้”แน่ะ! คนบ้านี่ ยังจะมาอ้อนอีก ไม่เจียมสังขารตัวเองบ้างเลย“แต่แผลคุณยังไม่หายดีนะ เกิดมันปริขึ้นมาล่ะ”เธอไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ ทว่ายังไม่วายสะท้านน้อยๆ เมื่ออีกฝ่ายใช้หลังมือไล้กรอบหน้าเรียวรูปไข่ หนำซ้ำยังวูบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจผ่าวระอุราดรดพวงแก้มนิ่ม “แผลแค่นี้ ไกลหัวใจเยอะ”คนอวดดีเอ่ยวาจาน่าหมั่นไส้ จากนั้นก็จูบปากอิ่มอย่างดูดดื่ม ไม่นำพาการเบี่ยงหน้าหลบเลี่ยงพัลวัน ยิ่งเธอทำท่าพยศเขายิ่

คำพูดทื่อๆ ทำให้ปานระพีแหวหน้าเรื่อ “คุณหวง!”“ครับ”ท่าทางเจี๊ยมเจี้ยมของไอ้เสือยิ้มยากที่กลายร่างเป็นแมวเวลาอยู่กับเมีย ทำให้คุณหมอหนุ่มหลุดขำ ก่อนจะเอ่ยแซวเสียงกลั้วหัวเราะ “กลัวเมียแหละ…ดูออก”จากนั้นสองหนุ่มที่ทำท่าจะกัดกันอยู่หยกๆ ก็หันมาปรองดองซะงั้น ทั้งคู่คุยไปถึงเรื่องงาน จนปานระพีต้องเอ่ยขอตัว เพราะจะลงไปในครัว จึงไม่รู้ว่าทั้งคู่คุยไปถึงเรื่องการผ่าตัดตา ซึ่งมหรรณพไหว้วานให้เพื่อนซี้ช่วยเป็นธุระให้“เป็นไงวะ เรื่องตาของญาติมึงที่ว่าจะบริจาค” คล้อยหลังเมียมหรรณพก็เอ่ยถามเสียงขรึม ท่าทางจริงจัง ที่ไม่พูดกับคีแรนในช่วงที่ปานระพีอยู่ด้วย เพราะกลัวว่าคำตอบที่ได้รับอาจจะไปกระทบจิตใจของอีกฝ่าย “เสียใจด้วยว่ะ เขาคงบริจาคตาให้เมียมึงไม่ได้แล้ว” คีแรนเดินมาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ“ทำไมวะ อย่าบอกนะว่าเขาหายแล้ว”มหรรณพถามอย่างกังขา เพราะคนที่ตกเป็นประเด็นสนทนาป่วยเป็นโรคเรื้อรังที่หมดทางรักษา นอนรอวันจากไปมานานแล้ว กระทั่งคนที่ว่าบังเอิญรู้เรื่องเมียเขา และอยากจะช่วยจากใจจริง “หมอเพิ่งตรวจเจอเมื่อไม่กี่วันมานี้ ว่าเขามีภาวะของโรคติดเชื้อในกระแสโลหิต และโรคที่ว่าก็สามารถแพร่ไปถึง

คืนนี้เป็นอีกคืนที่มหรรณพกลับเข้าห้องดึก ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่สบาย แผลถูกแทงยังไม่หายดี แถมโดนเธอยื่นคำขาดไม่ให้ไปทำงาน แต่ปานระพีก็พอจะรู้คร่าวๆ ว่าเขาจะคุยงานและบัญชาการอะไรต่อมิอะไรเกี่ยวกับธุรกิจของเขาในห้องที่อยู่ติดกับห้องนอน เขาอยู่บ้านกับเธอทั้งวันก็จริง แต่ไม่เคยหยุดทำงาน กลางวันในช่วงที่เธองีบหลับ เขาก็จะไปสะสางกับเอกสาร ตกกลางคืนหลังจากกล่อมเธอด้วยบทรักฮอตฉ่า เขาก็จะเรียกลูกน้องเข้าไปในห้องทำงาน จะว่าไปมหรรณพก็น่าทึ่งอยู่เหมือนกัน เพราะนับรวมๆ กันแล้ว วันหนึ่งเขาได้พักจริงๆ ไม่กี่ชั่วโมงเอง การที่ต้องมาติดแหง็กอยู่กับเขา ทำให้เธอได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับอีกฝ่าย ได้รู้จักตัวตนในอีกแง่มุมของเขามากขึ้น มากเสียจนเธอเองก็คาดไม่ถึงในบางเรื่อง แต่ถามว่าอยากรู้เรื่องของเขาเพิ่มจากเดิมไหมก็อยากแหละ แต่รู้แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อถึงจะอยากรู้ หรือไม่อยากรู้เรื่องของเขา ชีวิตเธอในช่วงนี้ก็ต้องผูกติดกับคนที่ว่า และไม่มีปัญญาหนีไปไหนได้ แต่ถ้าถามว่าเธอยังคิดที่จะหนีไหมตอบเลยว่าตอนนี้ไม่แล้ว เธอไม่อยากไปไหนแล้ว เธอฝันร้ายฝันซ้ำๆ ถึงเหตุการณ์เลวร้ายในค่ำคืนนั้น คำพ