บททั้งหมดของ Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): บทที่ 111 - บทที่ 120

CheskaAmoy roasted garlic at mamahaling alak ang buong dining room, pero ang tanging naaamoy ko lang ay ang sarili kong pawis dahil sa kaba. Muntik na ako. Kung hindi sumaklolo si Axel—kung hindi niya kinaladkad si Santino sa kusina para magpaalipin sa kalan habang binubura naman ni Damian ang lahat ng ebidensya ng palpak kong pagluluto—mabubuko na ako ngayon.Malalaman na ng pamilya ko na isa akong fraud."Mukha bang totoo?" bulong ko. Pang-sampung beses ko nang inayos ang mga linen napkin. Nanginginig ang mga daliri ko.Nakasandal si Axel sa hamba ng pinto, seryosong sinusuri ang hapag. "Believable enough."Si Damian naman ay nasa may back door, itinatali ang itim na trash bag na puno ng mga plastic containers at mamantikang resibo. "Itatapon ko na 'to sa labas. Mahirap na kung makita pa nila 'to."Nagpakawala ako ng hinga na kalahating tawa, kalahating hikbi. "Salamat. Lifesaver kayong dalawa."Tiningnan ko ang lamesa. Isang obra maestra ng panlilinlang. Sampung gold-rimmed plates

Cheska"Mula sa scale na balot-ng-kumot-at-lambing hanggang sa lambing lang, ano'ng plano natin sa buong araw?" Sumandal si Ethan sa counter, ang tingin ay diretso kay Asher.Hindi man lang nag-angat ng tingin si Asher mula sa phone niya. "Lambing lang.""Pwede na." Isinawsaw ni Ethan ang kutsara sa garapon ng peanut butter at pinihit ito. Bahagyang kumunot ang noo niya. "Ayoko pa rin talaga ng ganitong kalamig."Doon na kumilos si Asher. Walang pag-aalinlangan niyang hinila si Ethan payakap sa dibdib niya at madiing hinalikan sa noo. "Alam ko, pchelka. Alam ko."Parang may buhol ng inis na humigpit sa sikmura ko sa nakikita ko. Nagpakawala ako ng mahabang buntong-hininga. "Ginagawa niyo lang akong pursigidong tuklapin 'yung orasan sa pader, eh. Hindi nakakatulong 'tong ka-sweet-an niyo."Inirapan ako ni Asher bago ibinulsa ang phone. "Huwag mo kaming isisi kung bakit ngayon ka lang nagkaroon ng lakas ng loob na kausapin 'yung mga lalaki mo. Problema mo 'yan, Cheska.""Kaya mas gusto

Mateo"Pinagselos niyo ako kay Mrs. Honey at sa sister niya," panimula ni Cheska. Rinig ang talim ng click ng seatbelt niya sa gitna ng tahimik na sasakyan. "Unbelievable."Nagpakawala ako ng tuyong tawa. Parang liha ang gaspang niyon sa lalamunan ko."Pinagselos mo rin kami sa stepson ni Damian," bawi ko sabay kambiyo at mabilis na pag-atras sa driveway. "Quit na tayo?"Gusto kong magtunog biro lang 'yun. 'Yung tipong hirit lang para lumuwag ang tensyon. Pero hindi. Humalo ang pagka-possessive sa boses ko, naging mabigat at matalas ang bawat salita."Hindi." Patag ang boses ni Cheska. Final. "Malayo pa tayo sa quit."Dungaw ni Axel mula sa backseat, ibinaba ang bintana para pumasok ang lamig ng hangin mula sa bundok. "Tigil na 'yan, kayong dalawa. Cheska, nakuha mo ba ang mga sagot na hinahanap mo?""Ang iba." Tipid siyang tumango."Mabuti." Nanatili ang tingin ko sa taillights ng sasakyan ni Oliver sa unahan namin."So," muling kumpas ng boses niya—iyong tonong alam kong hindi siya

AxelPagdilat pa lang ng mga mata ko, ramdam ko na ang pagbabago. Wala na ’yung dating bigat sa dibdib. Napalitan ng init niya. Nakapulupot si Cheska sa gilid ko, nanunuot ang init ng balat niya sa suot kong t-shirt.Nakalimutan ko na kung paano huminga nang hindi lasang pagsisisi ang hangin. Pumikit ako uli at hinalikan ang buhok niya. Amoy bahay. Amoy kapayapaan."Axel. Gising ka na?"Lumingon ako. Si Damian, gumagalaw na sa kabilang side ng kama. Nakatitig na rin siya sa natutulog na si Cheska."Oo," bulong ko. Inilibot ko ang tingin sa tahimik na kwarto. "Nasaan ang iba?""Nasa baba. Nagluluto ng breakfast." Inabot ni Damian ang mukha ni Cheska, halos hindi humahaplos ang mga daliri sa takas na hibla ng buhok nito."Hindi ka tumulong? Akala ko ikaw ang chef dito."Umiling si Damian, hindi inaalis ang tingin sa babae. "Hindi ko kayang umalis. Hindi pa rin kasi rume-register sa akin na totoo ’to. Pakiramdam ko kapag tumayo ako at lumabas ng pinto, magigising ako at malalamang halluc

Ang natitirang oras sa golf course ay purong parusa. Hindi lang dahil sa nakakapanghinang init o sa laro; dahil iyon sa nakakasakal na katahimikan. Hindi humihiwalay sa amin si Cheska. Palipat-lipat siya sa aming apat na parang kami lang ang matatag na pundasyon sa mundo niya. Nakadikit siya sa amin na parang linta, at kung hindi man kami ang hawak niya, karga-karga niya si Liam.Sinubukan ng pamilya niya na bumasag sa pader. Naghagis sila ng mga tanong at hingi ng tawad, pero sinasagot niya lang sila ng iisang salita o isang malamig na iling. Madalas, umaarte siyang parang mga multo lang silang nakapaligid sa kanya.Pagdating namin sa sasakyan, sagad na siya. Piniga siya ng araw na ito. Limang minuto lang ang lumipas, bumagsak na ang ulo niya sa bintana—bagsak, gaya ni Liam. Pinanood ko siyang matulog at naramdaman ko ang pamilyar at nakaka-frustrate na kirot sa dibdib ko. Gusto ko sanang ayusin ang buhay niya, pero ang sarili ko ngang buhay ay wasak pa. Walang silbi ang payo mula sa