บททั้งหมดของ Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): บทที่ 131 - บทที่ 140

DamianTatlong araw.Tatlong araw na parang impyerno.Tatlong araw akong naglalakad sa hallway ng school na parang multo. Nakikita ko siya, pero umiiwas siya ng tingin—nanunubig ang mga mata bago mabilis na tatalikod. Tatlong gabi na rin akong nakatitig sa kisame, paulit-ulit na naririnig sa utak ko ang bawat salitang binitawan niya.Masyado kayong matatanda para sa akin.Ayokong maging stepmom.Mali ang setup na ’to.Ang mga salitang ’yun ay parang bubog na pilit ibinabaon sa utak ko. Pero may mali. Parang kanta na wala sa tono. Tama si Axel. Hindi ’yun ang Cheska namin.Ang Cheska namin, tinatawag na anak si Liam. Ang Cheska namin, natutunaw sa bawat haplos namin. Ang Cheska namin, tumitingin sa amin na tila kami lang ang tao sa mundo.Ang babaeng tumalikod sa amin sa quad ay isang estranghero na suot lang ang mukha niya. Aalamin ko kung bakit....MateoLahat ng bakanteng oras ko sa nakalipas na tatlong araw, ibinuhos ko sa pag-iimbestiga.Hindi mahirap i-trace ang mga anonymous

DamianTahimik ang biyahe pabalik galing sa cabin. Hindi iyon yung uri ng katahimikan na nakakailang—ito yung katahimikan na hindi na kailangan ng salita. Sa backseat, gitna si Cheska nina Axel at Mateo. Nakasandal ang ulo niya sa balikat ni Axel habang ang kamay naman niya ay mahigpit na nakakulong sa palad ni Mateo. Si Oliver ang nagmamaneho habang ako sa passenger seat, pinapanood ang unti-unting paglaho ng mga bundok hanggang sa mapalitan ng pamilyar na ingay ng siyudad.Paminsan-minsan, nahuhuli ko ang tingin niya sa rearview mirror. Lalabanan niya ang titig ko nang ilang segundo bago mag-iiwas nang may tipid na ngiti sa labi. Ramdam ko pa rin ang rupok sa kanya. Ramdam ko ang pagpoproseso niya sa lahat ng nangyari—sa bigat ng sakripisyong ginawa niya at sa tindi ng laro na ipinatikim sa kanya.Pero nandito na siya.Kasama na namin siya. Iyon lang ang mahalaga....OliverLampas na ang lubog ng araw nung pumarada kami sa driveway ni Damian.Tulog na si Cheska noon, nakapulupot

CheskaTatlong araw.Tatlong araw na payapa.Tatlong araw na nagigising ako sa kama ni Damian, pinalilibutan ng init at pagmamahal, may bulong ng kasiguraduhan na tapos na ang bangungot.Wala na si Sage. Burado na ang video. Huminto na ang mga banta.Hinayaan ko ang sarili kong maniwala na tapos na ang lahat. Mali pala ako....SageWalang kwenta sa akin ang restraining order na ’yan.Umiwas ako sa school—hindi ako tanga. Pero hindi lang naman sa school humihinga si Cheska Vega. May buhay siya. May routine. May mga pattern na buwan ko nang pinag-aaralan.Alam kong naglalakad siya pauwi tuwing Martes.Alam kong dumadaan siya sa gilid ng ilog, doon sa tulay na arkado sa pinakamalalim na bahagi ng tubig.Alam kong lagi siyang mag-isa.Akala nila nanalo na sila. Akala nila sapat na ang pagsisante sa akin at ang walang kwentang papel mula sa huwes para maprotektahan siya.Hindi nila naintindihan.Hindi ako hihinto hangga’t hindi siya nawawala....CheskaNapakaganda ng hapon nung Martes.

CheskaKakaiba ang linggo pagkatapos ng libing.Hindi naman masama—sadyang... strange. Para bang bahagyang umikot ang mundo sa axis nito; lahat ay pamilyar pero may nagbago.Nagigising ako tuwing umaga sa kama ni Damian, balot ng init, at sa loob ng ilang segundong kaligayahan, nakakalimutan ko ang lahat. Nakakalimutan ko si Sage, ang tulay, at ang malapot na takot ng mga nakaraang linggo.Tapos, unti-unting gagapang pabalik ang mga alaala. Kailangan kong paalalahanan ang sarili ko na tapos na. Na wala na siya. Na ligtas na ako.Sobra ang pasensya ng mga lalaki sa akin.Dinadalhan ako ni Damian ng kape tuwing umaga, timpladong-timplado. Sinisiguro ni Oliver na may oras ako kay Liam, dahil ang pagyakap sa batang iyon ang tanging nagpaparamdam sa akin na nakatapak ako sa lupa. Nakaupo lang si Mateo sa tabi ko sa isang komportableng katahimikan, hinahayaan akong mag-isip sa sarili kong bilis. At si Axel—napatawa niya ako, yung totoong tawa—sa unang pagkakataon simula nung nangyari sa tul

CheskaNahuli ako ni Damian sa likurang beranda pagkatapos mag-hapunan.Nasa loob ang iba—si Oliver, pinapatulog si Liam; si Mateo, may tinutulungan kay Kai; at si Axel, kausap si Dustin sa phone. Ako lang at ang madilim na langit ang magkasama, bitbit ang bigat ng mga salitang hindi ko pa rin mailabas."Pwede bang tumabi?" tanong niya.Tumango ako. Umupo siya sa tabi ko sa kahoy na bench. Ramdam ko ang init ng katawan niya sa sobrang lapit. Sandali kaming nanahimik. Payapa. Komportable."Ang tahimik mo yata ngayong gabi," pansin niya. "Mas tahimik kaysa dati.""Okay lang ako.""Hindi ko tinatanong kung okay ka." Humarap siya sa akin. Malambot ang tingin ng madidilim niyang mata sa ilalim ng liwanag ng buwan. "Ang tinatanong ko, bakit ka tahimik?"Umiwas ako ng tingin sa bakuran, sa mga anino ng puno na sumasayaw sa ihip ng hangin."Ang daming nangyari ngayong araw," sabi ko sa wakas. "Si Stephanie. Si Grey. Si Dustin. Masyadong maraming dapat iproseso.""Totoo 'yan.""At iniisip ko r