บททั้งหมดของ Troublemaker Meets The Four Hottie Professors (SPG): บทที่ 121 - บทที่ 130

CheskaAng gulo sa golf course ay parang multo na lang. Hindi na nag-e-exist. Hindi habang nakapalibot silang apat sa akin, hinahayaang sumunod ako sa bawat mapangahas na udyok ng katawan ko.Napakalamig ng hangin, pero hindi ko maramdaman. Ang balat ko ay parang pugon."Tuloy mo lang ang pagsagot," bulong ni Mateo. Isinabit niya ang kamay sa baywang ko at marahas akong hinila pasandal sa dibdib niya. Nakakapaso ang balat niya, isang matigas na pader ng init na nagpapalutang sa isip ko. "Lalo kaming nanggigigil sa attitude mo. Alam mo na 'yan.""Pangako niyo, babagalan natin." Naramdaman ko ang presensya ni Axel sa likuran ko, isang mabigat na anino sa tubig. Sumandal ako sa kanya, tinutukso sila sa mismong bagay na pilit nilang sinusupil. "Mukhang hindi ’to matatapos nang mabagal."Ito ang ikinamamatay ko. Ang asarin sila hanggang sa mapatid ang pisi. Gustong-gusto kong makita silang nawawala sa sarili, alam na ako lang ang rason kung bakit sila nagkakagiba-giba."Gusto mo ng mabagal

CheskaPagmulat ko, malamig na ang kama. Ang tanging bumasag sa katahimikan ng kwarto ay ang malabong tunog ng umaagos na tubig at ang mahinang dagundong ng mga boses mula sa kusina sa ibaba.Nakakabwisit na morning people ang mga lalaki ko. Gusto ko sanang nakapako lang sila sa kutson kasama ko nang ilang oras, pero heto sila, kumikilos na at ang aga-aga ay ang dami nang ginagawa.Gumulong ako palabas ng kama at dumiretso sa banyo. Ang isiping maliligo ako kasama ang isa sa kanila ang tanging dahilan kung bakit ako kumilos. Kumatok ako nang isa—pormalidad na lang, hindi paalam."May tao," tawag ni Mateo mula sa loob.Ngumisi ako at pinihit pa rin ang door knob. Sa likod ng nagmo-moist na glass door ng shower, nakita ko siya. Nakatalikod siya sa akin, hinahayaan ang tubig na dumaloy sa kanyang balat, binibigyang-diin ang matitigas na muscle sa likod niya at ang perpektong kurba ng kanyang pwet.Isinara ko ang pinto at sumandal doon habang kinakagat ang labi. "Nasabi ko na ba sa 'yong

StephaniePitumpu't dalawang oras ko nang pinapaulit-ulit ang video hanggang sa bawat kurba ng mga katawan nila ay nakatatak na sa utak ko.Tatlong araw ko nang pinapanood si Cheska Vega na tumawa sa hallway, umaarteng hindi siya ang sentro ng isang malatungong masterpiece. Katabi ko siya sa lit class, nalalanghap ang pabango niya, habang ang bigat ng phone ko sa bulsa ay parang isang kargadong baril.Masyadong madali ang ipahiya siya sa harap ng lahat. Ang iskandalo ay parang mabilis na apoy; mainit pero madaling mamatay. Ang mga tao, nakakalimot. Ayaw ko siyang maging alaala lang. Gusto ko siyang maging akin. Gusto kong maramdaman ang kapangyarihang ninakaw sa akin nina Kyle at Kier tuwing ginagamit nila ang katawan ko sabay talikod nang hindi lumilingon.Gusto kong makita ang babaeng nasa kanya na ang lahat na tuluyan nang mawasak.Huwebes ng hapon, nahanap ko siya.Tahimik ang art room, amoy pintura at lumang alikabok. Nasa harap ng supply cabinet si Cheska, nakatalikod sa akin ha

SageHumihiwa ang asul na liwanag ng screen sa dilim ng kwarto ko.11:47 PM.Stephanie: Naisip ko na. Pwede ba tayong mag-usap bukas?Dahan-dahan akong nagpakawala ng hininga, unti-unting gumuguhit ang ngiti sa mga labi ko. Sa wakas. Huminto na rin sa pagtatakbo ang maliit na daga at natutong mangagat.Ilang linggo ko nang minamanmanan si Stephanie. Nakita ko kung paano manginig ang mga kamay niya tuwing hawak ang phone. Nakita ko kung paano niya tingnan si Cheska Vega. Hindi lang iyon galit. Iyon ang klase ng gutom na nakakamatay. Gusto niyang balatan nang buhay si Cheska at isuot ang buhay nito na parang malasutlang damit.Kaawa-awa. Pero predictable. At eksaktong kailangan ko.Matagal ko nang hinihintay ang kahit isang maliit na lamat sa tila kristal na mundo ni Cheska. Pinanood ko kung paano siya paikutan ng apat na lalaking 'yun na parang kawan ng mga lobo. Laging nakabaling ang mga katawan nila sa kanya, ang mga mata ay laging madilim sa kolektibo at mabigat na libog na nagpapar

SageLabing-isang Taon ang NakakaraanLabing-apat na taon ko pa lang nung una ko silang makita.Unang araw noon sa high school—freshman year, nakaka-kaba na nakaka-excite. Nakatayo ako sa hallway, yakap ang schedule ko at litung-lito, nang dumaan silang apat sa harap ko.Sila.Si Damian na may madilim na buhok at mas madidilim na mata, na tila pag-aari ang mundong nilalakaran niya. Si Oliver, tahimik pero may awtoridad, ang tingin ay matalas at mapanuri. Si Mateo, nag-aapoy ang dating, ang klase ng kaguwapuhan na nagpapatigil sa mga babae sa hallway. At si Axel, puno ng tawa at delikadong enerhiya.Hindi nila ako napansin. Hindi man lang sumagi ang tingin nila sa akin.Pero sila, tatak na sa isip ko. Bawat detalye, kabisado ko....Nung unang taon, nanood lang ako mula sa malayo.Madaling maging invisible. Madaling mag-obserba nang hindi nahuhuli. Pinag-aralan ko ang kilos nila, ang pagkakaibigan, ang mga sikretong pilit nilang itinatago. Alam ko kung anong mga klase ang kinuha nila,