All Chapters of ผู้ชายคนนี้คุณหนูมาเฟียจองแล้ว (NC20+): Chapter 21 - Chapter 30

“อาโหลมาไค!..พาเพลินวานกลับไปได้เลยนะ! พอดีเราเจอพี่ชายที่นี่!!!”ติ้ดดด!!!หลังรัวคำพูดที่มันกระชับและได้ใจความที่สุดลงไปในโทรศัพท์ของตัวเองแล้ว..ปลายนิ้วเล็กก็ไม่รอช้าจัดการกดตัดสายมาไคโดยไม่เปิดโอกาสให้ปลายสายพูดแม้แต่คำเดียว โดยที่ในเวลาเดียวกันนั้นสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ..ก็ยังคงมองไปที่ร่างใหญ่ในมุมมืดตาแทบไม่กระพริบ ความรู้สึกหลากหลายที่ไม่อาจระบุชื่อได้นั้นทำไดอาน่าในตอนนี้เสมือนคนขาดสติ..เร่งกระทืบเท้าเดินตึงตังตรงเข้าไปยังจุดหมายปลายทางทันที“0.0..คะ..คุณไดอาน่า!”เสียงเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจปนตกตะลึงงัน..ดังขึ้นแทบจะทันทีที่เธอไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองของพี่เจโรม ซึ่งเธอนั้นก็พอเข้าใจได้ว่าทุกคนคงจะคิดไม่ถึง..ว่าเธอจะมาโผล่ยังสถานที่แห่งนี้ แทนที่จะเป็นมอซิลล่าผับของพี่ออสตินที่เป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของกลุ่มมาเฟียพันธมิตรของพี่ชาย“^_^สวัสดีค่ะพี่ลินคอนพี่เวลอน”แม้ว่าภายในใจตอนนี้จะรุ่มร้อนเต็มไปด้วยเพลิงอิจฉา..เอ้ยย!!..เพลิงหึงหวงมากแค่ไหน แต่เธอก็ต้องสวมบทบาทเป็นหญิงสาวผู้น่ารักและน่าทะนุถนอมในสายตาทุกคน..ด้วยการส่งเสียงหวานใสราวกับระฆังแก

‘=_=เด็กเลี้ยงแกะ’คำพูดเพียงสั้นๆแต่กลับสามารถทำให้คนมีความลับที่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายมองว่าเป็นผู้หญิงบึกบึน..ถึงกับสำลักลมฟ้าอากาศจนหน้าแดงก่ำเป็นผลเชอร์รี่ไปในทันทีทันใด!“แค่กๆๆ~~~ ได..คอแห้งจังเลยค่ะ”เมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกไล่ต้อนเข้าห้องมืด คนกลัวว่าที่สามีในอนาคตจะรู้ว่าตัวเองป่าเถื่อนไม่มีความเป็นกุลสตรีเตะเป้าผู้ชายจนร่วงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น..ก็รีบส่งเสียงไอกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง แล้วจากนั้นก็รีบพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสด้วยการสไลด์ตัวลงไปนั่งบนโซฟาข้างๆของเจโรมอย่างกล้าหาญ และเพื่อให้การแสดงของตัวเองสมจริงยิ่งขึ้น..เสียงที่พยายามดัดจนแหบแห้งก็พึมพำเอ่ยออกไปอย่างอ่อนแรง“หึ..จะสั่งอะไรก็สั่ง ส่วนเธอ..ออกไปซะ..”ความเงียบคืบคลานเข้ามาปกคลุมพื้นที่โดยรอบเพียงไม่นานเท่านั้น..ก่อนเสียงเข้มดุดันทรงอำนาจจะเอ่ยกับน้องสาวเพื่อนเพียงสั้นๆแต่ได้ใจความ และท้ายประโยคนั้นก็หันขวับไปออกคำสั่งไล่หญิงสาวอีกคนออกไปจากพื้นที่..นั่นเพราะตอนนี้เขาหมดอารมณ์ที่จะไปสานต่อกิจกรรมบนเตียงกับเจ้าหล่อนเรียบร้อยแล้ว และสาเหตุหลักก็ต้องโทษจอมแสบที่นั่งกำลังนั่งไล่อ่านเมนูอาหารและเครื่องดื่มอย่าง

เวลาต่อมาตึกๆๆๆสงสัยคงเป็นเพราะโมโหที่ถูกว่าที่สามีในอนาคตอันใกล้นี้จิกกัดด้วยคำพูดอย่างไม่ห่วงความรู้สึก…ถึงทำให้เธอขาดสติพึ่งพาน้ำเมามากมายจนล่าสุดเธอเดินแทบไม่ตรงทางเสียแล้ว และแม้ว่าจะรู้สึกหงุดหงิดขาของตัวเองและความเย็นชาของเจโรมมากสักแค่ไหน..แต่เธอก็จำต้องรีบข่มอารมณ์หงุดหงิดงุ่นง่านเอาไว้ภายในใจ แล้วเร่งสับขากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังคนใจร้ายออกมาจากผับเท่าที่จะเร็วได้!“ให้ผมไปส่งคุณไดอาน่าเลยไหมครับนาย”ทันทีที่ผู้เป็นนายและคุณหนูไดอาน่าแห่งตระกูลบูเกต์เดินมาถึงลานจอดรถVVIPของทางผับ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานรอผู้เป็นนายของตัวเองอย่างเป็นระเบียบก็รีบค้อมศีรษะลงทำความเคารพ ก่อนจะเป็นลินคอนที่ก้าวขาเข้ามาหาผู้เป็นนายเหนือหัวพร้อมกับเสนอทางออกด้วยความเห็นใจ..นั่นเพราะรู้จักนิสัยรักสงบและความหวงรถของผู้เป็นนายตัวเองเป็นอย่างดี“อารายยย~~~ ไดจากลับกับพี่เจเท่าน้านนนน~~~”แต่แล้วคนตอบกลับไม่ใช่ร่างสูงสง่าตรงหน้า..แต่เป็นเจ้าของเสียงอ้อแอ้ที่แทบประคองตัวเองให้ต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลกไม่ไหว ใบหน้าหวานที่แดงก่ำเป็นผลเชอร์รี่นั้น..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าพิษแอลกอฮอล์ที

บรืนนนน~~~ บรืนนนน~~~ บรืนนนน~~~รถสปอร์ตคันหรูสีดำทมิฬออกตัวแล่นไปบนท้องถนนที่เวลานี้ผู้คนร่วมทางเริ่มบางตาไปมาก ดวงตาคมกริบไม่ต่างจากพญาเหยี่ยวในตำนานเหลือบมองกระจกส่องหลังเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนเจโรมจะจัดการสับเปลี่ยนเกียร์รถอย่างมืออาชีพ..พร้อมกับหมุนพวงมาลัยหักเลี้ยวพาตัวรถสปอร์ตหรูมุ่งหน้าเข้าสู่เส้นทางอีกเส้น เพื่อตรงดิ่งออกสู่นอกตัวเมือง..ไปส่งผู้โดยสารกิตติมศัพท์ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายกับปราการตัวจิ๋วบนเรือนร่างของตัวเอง โดยไม่สนใจเขาที่กลายเป็นพลขับจำเป็นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้..นั่นเพราะถ้าหากเขาเลือกที่จะไม่แยแสน้องสาวเพื่อน มีหวังไอ้เดมเคร์รู้เรื่องคงได้บ่นเขาไปสามวันสามคืน..เพราะฉะนั้นแล้วเขาถึงต้องเลือกตัดไฟเสียแต่ต้นลม!“=*=เป็นอะไร..?” เมื่อเกือบห้านาทีที่ไดอาน่าพยายามทำบางสิ่งบางอย่างกับตัวเอง..แต่มันก็ไม่สำเร็จดั่งใจหวังสักที จวบจนกระทั่งปลายเท้าหนาจัดการชะลอความเร็วท้านรกลง..แล้วหันไปพึมพำเอ่ยถามคนหน้ายุ่งเหยิงเป็นปลายจวักด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความหงุดหงิดใดๆ “ได..อึดอัด..คร้า…”ดวงตากลมโตราวกับตุ๊กตาบาร์บี้พยายามต่อสู้กับเปลือกตาที่หนักอึ้ง..แอลกอฮอล์ที่กร

พรึบบบบ!!!และก่อนที่ริมฝีปากบางจะได้ทำแบบนั้นจริงๆ..ก็ถูกเจโรมใช้พละกำลังที่มากกว่าผละร่างอรชรของไดอาน่าออกไปอย่างรวดเร็ว สายตาคมดุดันที่จ้องเขม็งมองไปยังเด็กแสบในเวลานี้ล้วนเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ นั่นเพราะไดอาน่าคือน้องสาวเพื่อน..และเขาไม่ควรที่จะสร้างความวุ่นวายในชีวิตในภายภาคหน้า“ไม่ยอมให้ไดพิสูจน์หรอคะ?”แต่ทุกวินาทีที่เจโรมพยายามยับยั้งความดำมืดของตัวเองอยู่นั้น..ก็มักจะถูกยัยเด็กไร้ประสีประสาก่อกวนอารมณ์ของเขาอยู่เสมอ รอยยิ้มที่แสดงออกถึงชัยชนะนั้น..คล้ายกับคมมีดที่ค่อยๆเชือดเฉือนเส้นความอดทนของเจโรมให้ขาดกระจุยกระจาย กรามแกร่งขบกัดจนขึ้นเป็นสันคมเข้ม..ก่อนท้ายที่สุดเจโรมจะทนไม่ไหวดีดกระเด็นความดีที่มีอยู่เพียงน้อยนิดออกไปจากหัวสมอง แล้วจัดการตวัดแขนไปกระชากร่างของยัยเด็กแสบจากเบาะ..ขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่งของตัวเองอย่างรวดเร็วหมับบบบ!!! พรึบพรับ!!!“ฉันจะเป็นคนพิสูจน์เอง…แล้วอย่ามาร้องไห้ทีหลังละ”มุมปากหนาแสยะยิ้มเย็นยะเยือก..ยิ่งได้เห็นอาการตื่นกลัวฉายผ่านดวงตากลมโตคู่นั้น เจโรมก็ลงน้ำหนักฝ่ามือกดร่างกายนุ่มนิ่มของไดอาน่าให้แนบชิดติดกับเรือนร่างแข็งแกร่งของตัวเอง..พร