Sa wakas, matapos disiplinahin si Liam nang ilang ulit, unti-unting humupa ang nagngangalit na emosyon ni James. Mabigat ang kanyang paghinga, at tila saka lamang bumalik ang katinuan sa kanyang mga mata. Binitiwan niya ang bata, na halos manghina sa iyak at takot. Hindi na nag-atubili si Vanessa. Agad niyang niyakap si Liam, mahigpit, halos parang gusto niyang itago ang bata sa sariling dibdib. “Liam, huwag ka nang umiyak… huwag na,” paulit-ulit niyang bulong, nanginginig ang boses. “Nandito si Mommy. Ayos lang yan… okay lang.” Hinimas niya ang likod ng bata, hinalikan ang noo nito, at pinunasan ang luha sa namumula nitong mga mata. Sa bawat haplos ni Vanessa, tila mas lalong nagiging desperado ang kanyang pagkalinga—isang ina na hindi kayang tiisin ang kahit kaunting sakit
続きを読む