All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 91 - Chapter 100

หย่าเหรอ?ยังไม่ได้แต่งงาน แล้วจะเอาการหย่ามาจากไหนกัน!เธออยากจะดูเสียหน่อยว่าละครฉากนี้ พรุ่งนี้เขาจะแสดงยังไง!คืนนั้นเวินรั่วอันก็ยังนอนค้างที่บ้านตระกูลซ่ง คาดว่าน่าจะเป็นห้องที่เธอเคยอยู่มาก่อน บางทีตอนนี้อาจกำลังพลอดรักอยู่กับซ่งเหยียนจินก็ได้กว่าจะได้ย้ายเข้ามาอยู่บ้านตระกูลซ่งได้ เวินรั่วอันย่อมต้องคิดหาทุกวิถีทางเพื่ออยู่ต่อไป พรุ่งนี้ย่อมขาดบทบาทของเธอไปไม่ได้แน่นอนเช้าวันถัดมา หลินชิงเหยียนตั้งใจหยิบทะเบียนสมรสปลอมสองเล่มนั้นมาที่บ้านตระกูลซ่ง พอเธอมาถึงหน้าประตู แม่ซ่งก็เปิดประตูวิ่งออกมา แล้วดึงเธอเข้าไปข้างในทันที“เธอรีบไปดูเหยียนจินเร็วเข้าเถอะ เขาจะทรมานตัวเองจนตายอยู่แล้ว!”ที่ห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ชั้นสอง กลิ่นแอลกอฮอล์โชยกระทบหน้าเข้ามาหลินชิงเหยียนเห็นซ่งเหยียนจินที่เมาหมดสติล้มอยู่กับพื้นเป็นคนแรก เขายังสวมกางเกงสูทและเสื้อเชิ้ตสีขาวของเมื่อวาน รอบ ๆ เต็มไปด้วยขวดเหล้าเปล่าที่ล้มระเนระนาดอยู่ทั่วพื้น“ดูสิ เธอทำให้เขาเจ็บปวดขนาดนี้ ยังไม่รู้สึกสงสารเขาเลยเหรอ?” ซ่งแม่อดบ่นขึ้นมาไม่ได้“งั้นสภาพแบบนี้ เขาก็ไปสำนักงานทะเบียนราษฎร์ไม่ได้แล้วสิ?” หลินชิงเหย

ตอนที่หลินชิงเหยียนกำลังจะไป เธอเห็นเวินรั่วอันรีบวิ่งลงมาจากชั้นบน แต่พอวิ่งเข้ามาถึงก็ถูกคุณนายซ่งตบหน้าไปหนึ่งฉาดทันทีคุณนายซ่งอัดอั้นความโกรธเต็มอก พอดีไม่มีที่ให้ระบาย แต่ก่อนจะอ้าปากด่า เธอก็เหลือบมองไปที่หน้าประตูเสียก่อน พอแน่ใจว่าหลินชิงเหยียนออกไปแล้ว ถึงค่อยด่าด้วยความสบายใจ“เธอเอาทะเบียนสมรสมาวางไว้ตรงนี้หมายความว่ายังไง อยากให้หลินชิงเหยียนรู้เรื่องของเธอกับเหยียนจินหรือไง?”“เมื่อคืนฉันพูดกับเธอไปตั้งมากมาย สุดท้ายก็เสียเปล่าทั้งหมดใช่ไหม? ยังกล้ามาเล่นลูกไม้สกปรกอีก ก่อนหน้านี้ฉันดูเธอผิดไปจริง ๆ อะไรทั้งใสซื่ออะไรทั้งรู้จักกาลเทศะ เธอมันก็แค่ผู้หญิงเสแสร้งใสซื่อแต่ร้ายลึกๆ เท่านั้น!”“อย่าลืมล่ะ ว่าโครงการนี้กลายเป็นสภาพแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นความรับผิดชอบของเธอ! ฉันบอกไว้เลยนะ ถ้าสุดท้ายโครงการนี้พังจริง ๆ ทำให้บริษัทขาดทุน ฉันจะฉีกผู้หญิงสารเลวอย่างเธอให้แหลกคามือ!”เวินรั่วอันโดนด่าชุดใหญ่นี้จนหน้าชา อับอายจนแทบตั้งตัวไม่ติด แต่ก็ไม่กล้าโต้เถียงสักคำ ยังต้องรอให้คุณนายซ่งด่าจนสะใจแล้ว ถึงจะเข้าไปพยุงเธอลุกขึ้นมาแต่คุณนายซ่งก็ยังไม่หายแค้น มองดูทะเบียนสมรสในมือ

“เอ๊ะ คุณหลิน บังเอิญจริง ๆ เลยนะ!”“เซิ่งถิงอยู่ข้างใน เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาเขา!”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกร็งหรอก ข้างในก็มีแต่คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น!”ยังไม่ทันให้หลินชิงเหยียนได้ปฏิเสธ เจียงม่อเหยียนก็พาเธอเข้าไปอย่างกระตือรือร้น ผลักเธอเข้าไปในห้องรับรอง ท่ามกลางสายตาของทุกคน แล้วดันเธอไปนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงโดยตรง บนที่นั่งข้างเขาเดิมทีเซิ่งถิงยังมีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่ แต่พอเธอนั่งลง รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปในพริบตา สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันทีนี่คือไม่ต้อนรับเธอเหรอ?เรื่องนี้ทำให้หลินชิงเหยียนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรจะลุกเดินออกไปดี หรือควรนั่งอยู่ต่อคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ในที่นั้นต่างก็พากันคาดเดาฐานะของหลินชิงเหยียน ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงประจำปีของหลินเฟิง เธอไม่เพียงได้นั่งโต๊ะหลัก แต่ยังนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงอีกด้วย เกิดขึ้นสองครั้งติดกันแบบนี้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน“พอสาวสวยมา ทุกคนทำไมถึงดูเกร็งกันไปหมดล่ะ?” ชายหนุ่มที่สวมแว่นคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมาคนอื่น ๆ ก็พากันรับมุกนี้ต่อ ทำให้บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง คนฉลาดแม้จะไม่รู้ว่าหลินชิงเหยียนมีที่มาที่ไปอย่

เฮ้ย!ซวยแล้ว!เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรือว่าแค่ใจกล้าเกินไปกันแน่?คุณชายท่านนี้ เธอกล้าขนาดไปแตะต้องเขาได้ยังไงกัน!พวกเขาเล่นเกมนี้กันแต่แรก ก็ไม่เคยนับรวมเขาเข้าไปอยู่แล้วด้วยซ้ำ!ความจริงแล้วหลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ใจกล้าขนาดนั้น พอจูบเข้าไปครั้งนี้จึงมีอาการร้อนรนอยู่บ้าง จนเผลอไปกระแทกโดนฟันของเขา พอเห็นสีหน้าเขายิ่งเย็นชาลงไปอีก เธอก็รีบผ่อนแรงลง ค่อย ๆ จูบริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีละนิด ราวกับกำลังเอาใจในขณะที่ทุกคนคิดว่าเซิ่งถิงจะผลักเธอออกไปอย่างแรง หรืออาจถึงขั้นลงมือฟาดเธอสักฉาดหนึ่ง เขากลับเพียงแค่คว้าจับต้นคอด้านหลังของเธอไว้ ราวกับกำลังจับลูกแมวตัวหนึ่ง แล้วดึงเธอออกจากตัวเขาอย่างง่ายดาย“ไปให้ห่างจากฉัน!” เขาพูดเสียงเย็นชาซี้ด… เย็นชาซะจริงแม้คำพูดนั้นจะพูดกับหลินชิงเหยียน แต่คนอื่น ๆ ก็รู้สึกหนาวเย็นไปตาม ๆ กันแต่หลินชิงเหยียนกลับเม้มปากนิดหนึ่ง “งั้นในเมื่อฉันจูบคุณไปแล้ว คุณก็ต้องพูดว่าคุณไม่โกรธฉันแล้วสิ”เซิ่งถิงหรี่ตาลง “เธอยังกล้ามาสั่งฉันเหรอ?”“งั้นก็แปลว่าคุณเล่นไม่เป็นสินะ?”สีหน้าของเซิ่งถิงตึงเครียดขึ้นทันที สีหน้าเ

ยาน้ำขมมาก หลินชิงเหยียนกลั้นหายใจแล้วซดหมดในอึกเดียว แต่พอรสขมตีกลับมา ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เธอรีบมองหาน้ำดื่ม แต่ว่าแถวนั้นไม่มีเลย มีแค่แก้วหนึ่งในมือของเซิ่งถิง เธอจึงรีบคว้ามาแล้วกระดกดื่มไปหลายอึก ถึงจะกดอาการคลื่นไส้เอาไว้ได้ ไม่ได้อาเจียนออกมาหันไปมองเซิ่งถิงอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขากำลังทำหน้าบึ้ง สีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองเธออยู่หลินชิงเหยียนยัดแก้วกลับคืนใส่มือเขา “คราวหน้าช่วยเตรียมน้ำไว้ให้ฉันสักแก้วด้วยนะ ขอบคุณ”เดิมทีการประชุมมีกำหนดทั้งช่วงเช้า หลินชิงเหยียนได้นำเสนอแผนงานของพวกเขาให้กับเซิ่งซื่อ แต่เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัด แผนดังกล่าวจึงเป็นเพียงแผนเบื้องต้น ยังไม่สมบูรณ์ และยังมีอีกหลายประเด็นที่ยังไม่ได้พิจารณาให้รอบด้านแต่ทางฝั่งเซิ่งซื่อกลับให้ความสนใจอย่างมาก ร่วมถกเถียงแลกเปลี่ยนกับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งช่วยกันปรับปรุงแผนให้สมบูรณ์ การประชุมครั้งนี้จึงยืดเยื้อไปตลอดทั้งวัน และที่หาได้ยากคือ เซิ่งถิงอยู่เข้าร่วมตลอดทั้งกระบวนการเมื่อการประชุมใกล้จะจบ ทางเซิ่งซื่อก็ตัดสินใจยืนยันความร่วมมือกับพวกเขาทันที หลินชิงเหยียนและเพื่อนร่วมงานต่างดีใจเกินค