ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

หลินชิงเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แม้ก้อนทองคำนี้จะยอดเยี่ยมมากแค่ไหน แต่เธอจะแบกมันไหวหรือ?“คะ ท่านควรเก็บเอาไว้ให้ลูกชายของตัวเองดีกว่านะคะ ฉันไม่กล้ารับไว้หรอกค่ะ”ชายชราทำเสียงจิ๊ปาก “เธอขี้ขลาดเหมือนกันนะเนี่ย?”“ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้ใจกล้าเท่าไร โดยเฉพาะตอนที่เอาของที่ไม่ใช่ของตัวเองมา ฉันต้องลองพิจารณาดูว่าดวงฉันแข็งพอหรือเปล่า?”“เอาเถอะ เรื่องนี้ค่อยว่ากัน กินไก่ก่อนเถอะ” ความจริงหลินชิงเหยียนกินไก่ไปแล้วหลายชิ้น ตอนนี้เมื่อเห็นสีหน้าของเซิ่งถิงที่มืดดำมากกว่าเดิม ทั้งไม่ยอมขยับตะเกียบ เธอก็รีบคีบไก่ให้เขา “คุณลุงถึงกับยอมตุ๋นเมี่ยวเมี่ยวสุดที่รักให้คุณกิน อย่างน้อยก็กินสักคำเพื่อเป็นการให้เกียรติหน่อยเถอะ”เซิ่งถิงเหลือบสายตามองเธอ จากนั้นก็ผลักชามและตะเกียบออกไป โกรธขนาดนั้นเชียวเหรอ?หลินชิงเหยียนอยากจะพูดกับเขาด้วยเหตุผลอีกสักครั้ง แต่คุณตาจินก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา “เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรหลอกเขาให้กลับมากินข้าวด้วยกัน ฉันก็แค่...แค่เหงาเกินไปเท่านั้น ช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ กินข้าวไม่ค่อยอิ่ม รู้สึกว่าอยู่ไปก็ไม่มีความหมาย”ก็แค่กินข้าวกับคนแก่สั

หลินชิงเหยียนตั้งใจแกล้งเซิ่งถิง แต่ในขณะที่กำลังแกล้งอยู่นั้น เธอก็พบว่าเขามีอารมณ์แล้ว…“คุณ…”เซิ่งถิงพลิกตัวขึ้นอยู่บนตัวเธอ เขาสูดลมหายใจลึก ๆ หลายครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเก็บเสื้อผ้า ก่อนลงไปคิดบัญชีกับคุณตาจินด้วยความโมโห กระทั่งบานประตูปิดลง หลินชิงเหยียนก็รีบดึงผ้าห่มมาคลุมศีรษะ หลังจากนั้นก็เอามือปิดปาก เมื่อคืนนี้มันเกิดเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร?เขาจูบเธออย่างกะทันหัน เธอปฏิเสธเขา เขาก็จูบเธออีก หลังจากนั้นร่างกายของเธอก็ร้อนรุ่ม เขาอุ้มเธอมาที่เตียง เธอสูญเสียสติสัมปชัญญะ ความกระหายบังเกิดขึ้น…ไม่ถูกต้อง มีบางอย่างไม่ถูกต้อง…หลินชิงเหยียนรีบสวมเสื้อผ้า หลังจากวิ่งผ่านน้ำ เธอก็รีบวิ่งลงไปด้านล่าง “ลูกชาย หยุดเทได้แล้ว โอ้ สมบัติที่รักของฉัน!”เธอวิ่งตามเสียงไปที่ห้องน้ำชั้นหนึ่ง ตอนนั้นก็เห็นว่าเซิ่งถิงกำลังเทเหล้าดองลงไปในโถส้วม สมุนไพรมากมายที่เธอไม่รู้จักชื่อที่อยู่ภายในก็ถูกเทออกมาด้วย “ฉันดองเหล้าไหนี้มาสามปีแล้ว ภายในล้วนเต็มไปด้วยสมบัติ!”คุณตาจินกระวนกระวายจนกระโดดไปมา แต่เขาก็ทำได้เพียงร้องตะโกนเท่านั้น ไม่กล้าเข้าไปห้าม หลินชิงเหยียนไม่ต้องเดาก็รู้ว

ที่นี่คือชั้นสาม หากกระโดดลงไปก็ไม่รู้ว่าจะตายหรือเปล่า!หลินชิงเหยียนชี้นิ้วขึ้นไปด้านบน “ถ้าอยากตายสนิทก็ขึ้นไปกระโดดที่ชั้นบนสุดเถอะ”หลังจากพูดจบเธอก็หมุนตัวแล้วเดินจากไปท่ามกลางสายตาไม่อยากจะเชื่อของซ่งเหยียนจิน“เหยียนเหยียน ฉันจะตายก็ได้ แต่เธอทิ้งฉันไปไม่ได้!”“เธอหันกลับมามองฉันสิ เธอจะทำร้ายฉันแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”“ฉันรักเธอ ฉันจะไม่มีทางเลิกกับเธอ ไม่มีทางหย่ากับเธอ!”ตอนนี้หลินชิงเหยียนทั้งโมโห ทั้งหมดคำพูด ผู้ชายอกสามศอกคนหนึ่งกำลังร้องไห้โวยวาย ช่างน่าขายหน้าจริง ๆ !เธอลงจากตึก จากนั้นก็ข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม แต่เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง ทันใดนั้นรถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้าชน เธอตกใจมาก แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ไม่สามารถตอบสนองได้ทันท่วงที ทว่าวินาทีถัดมาก็มีคนผลักเธอจากด้านหลังแล้ว ตามมาด้วยเสียงเหยียบเบรกดังแสบแก้วหู ตอนที่หลินชิงเหยียนหันกลับไปมอง เธอก็พบว่าซ่งเหยียนจินโดนรถชนนอนอยู่ที่พื้น ตอนนั้นเธอตกใจมาก ซ่งเหยียนจินเสี่ยงชีวิตช่วยเธอ…ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่ที่พื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่สายตากลับมองเธอด้วยความเป็นห่วง “เหยียนเหยียน…เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

หลินชิงเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง หรือว่าเธอใจดีเกินไป?จริง ๆ แล้วเธออยากจะแฉเรื่องเหล่านี้ทั้งหมด ปล่อยวางแล้วจากไป กัดฟันกลืนความอับอายและเคัยดแค้นเหล่านั้นลงไป จากนั้นตัวเธอก็ค่อย ๆ หายไปจากคนเหล่านี้ เธอคิดว่าจะปล่อยเพราะเขาไป แต่พวกเขากลับไม่ยอมปล่อยเธอ ถ้าอย่างนั้นก็มาเล่นกันต่อก็แล้วกัน “ดีเลย” หลินชิงเหยียนกดรอยยิ้มลึก เมื่อได้ยินเธอตอบตกลง แม่ซ่งก็เม้มริมฝีปากเพื่อกลั้นยิ้ม“ที่เธอก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ เพราะต้องการงานแต่งงานนี่เอง” หลินชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้น “แม่จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมคะ?”“เหยียนเหยียน ฉันสัญญาว่าจะจัดงานแต่งงานที่ใหญ่ที่สุดให้เธอเอง!”ซ่งเหยียนจินตื่นเต้นจนวิ่งลงบันไดมา เขาวิ่งมาอยู่ตรงหน้าหลินชิงเหยียน จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง พร้อมจับมือของเธอไว้ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น “ฉันสัญญา ไม่สิ ฉันซ่งเหยียนจินขอสาบานว่า จะรักเธอไปตลอดชีวิต จะซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับเธอผู้เดียว ครองคู่ไปตอนแก่เฒ่า!”ซื่อสัตย์และจงรักภักดีกับฉันผู้เดียว ครองคู่ไปตอนแก่เฒ่า?คำพูดสองประโยคที่เขาพูดออกมานั้นมันช่างน่าขำเหลือเกิน!แต่ในตอนนั้นเองเวินรั่วอ

หลินชิงเหยียนยืนหน้ากระจกชื่นชมชุดแต่งงานบนร่างกายของตัวเอง เธออุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ ว้าว สวยมากแต่ในกระจกไม่ได้สะท้อนความสวยของเธอเท่านั้น ยังมีแม่ซ่งที่กำลังโมโห เวินรั่วอันที่ชอบแสร้งเป็นดอกบัวขาว และซ่งเหยียนจินที่กำลังห้ามแม่ซ่งด้วยความหงุดหงิดพวกเขาทะเลาะ พวกเขาโมโห พวกเขาอารมณ์ไม่ดี แต่มันทำให้เธอมีความสุขสุด ๆ หลังจากชื่นชมตัวเองเสร็จแล้ว เธอก็หันไปเผชิญหน้ากับซ่งเหยียนจิน “ฉันจะเอาชุดแต่งงานตัวนี้!”ซ่งเหยียนจินตอบรับทันที “ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เอาตัวนี้”หลินชิงเหยียนเดินไปหาซ่งเหยียนจินพร้อมยิ้มหวานแล้วพูดขึ้นท่ามกลางโทสะที่รุนแรงมากขึ้นของแม่ซ่งและสายตาริษยาที่เพิ่มขึ้นของเวินรั่วอัน “เหยียนจิน คุณดีกับฉันมากเลย”ใบหน้าของซ่งเหยียนจินเต็มไปด้วยความรัก “ฉันคือสามีของเธอ ถ้าไม่ดีกับเธอ แล้วจะให้ไปดีกับใคร”“ขอบคุณนะคะ…”เธอไม่สามารถเรียกซ่งเหยียนจินว่า ‘สามี’ ได้อีกต่อไปแล้ว สิ่งที่พ่นออกมาจากปากได้ มีแต่การถ่มน้ำลายให้เท่านั้นหลินชิงเหยียนเปลี่ยนชุดอย่างมีความสุข แต่แม่ซ่งกัดฟันกรอดแล้วหยิกแขนของซ่งเหยียนจินอย่างแรง “แกรู้หรือเปล่าว่าชุดแต่งงานตัวนั้นมันราคาเ