ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“แม่หมายความว่ายังไง?”“แกถามฉันว่าหมายความว่ายังไงเนี่ยนะ นี่แกเลอะเลือนไปหมดแล้วเหรอ? แกกับเธอแต่งงานกันปลอม ๆ แล้วแกจะให้เหล่าญาติ ๆ มาเจอเธอเหรอ รอจนกระทั่งอันอันคลอดลูกแกแล้ว แกจะไปแนะนำกับพวกเขาว่าอันอันเป็นแม่ของลูกแกได้ยังไง?”เมื่อพูดถึงตรงนี้ แม่ซ่งก็แค่นหัวเราะ “แต่ฉันจะเชิญพ่อเลี้ยงกับน้องชายของเธอคนนั้น ถ้ามีพวกเขาอยู่ ต่อให้เธอไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้”“ผมทำแบบนั้นกับเหยียนเหยียนไม่ได้” ซ่งเหยียนจินพูดขึ้นอย่างรีบร้อน“เรื่องนี้แกจำเป็นต้องฟังฉัน ตราบใดที่พวกเราร่วมมือกัน แกก็จะสามารถปกปิดเธอได้ไปตลอด เธอคิดว่าตัวเองได้เป็นคุณนายซ่งแล้ว คิดว่าแกมีเพียงแค่เธอ หลังจากผ่านไปสามปี ไม่สิ ฉันให้เวลาแกห้าปี เมื่อถึงเวลานั้นแกจะต้องเกลียดเธอ หลังจากนั้นก็แกล้งหย่า แล้วทิ้งเธอไปซะ”“ผมรักเหยียนเหยียน ผมทำแบบนั้นไม่ได้…”“แกอย่าโง่ไปหน่อยเลย ผู้หญิงคนนั้นก็สำคัญกว่าลูกชายแกได้ยังไง! แล้วอีกอย่างอันอันคือภรรยาแก เธอสามารถแบกรับความคับข้องใจนี้ได้ แล้วแกจะยังลังเลอะไรอยู่!”ขณะที่พูดแม่ซ่งก็จับมือเวินรั่วอัน ก่อนพูดอย่างปวดใจ “วางใจเถอะ เหยียนจินยังเป็นสามีของเ

ร้อนแรงอะไรแบบนี้?เจ้าสาวมาลองชุดแต่งงาน แต่คนที่มาด้วยกลับเป็นเจ้าบ่าวตัวปลอม แม่ยายตัวปลอม ทว่ามีเพื่อนสนิทที่แท้จริงอีกคน แม่ยายตัวปลอมต้องการจัดงานแต่งปลอมให้เจ้าสาว เจ้าบ่าวตัวปลอมบอกว่ารักเจ้าสาวอย่างใจจริง แต่ก็เห็นด้วยกับการจัดงานแต่งปลอม แค่นั้นยังไม่พอ เจ้าบ่าวตัวปลอมกับเพื่อนสนิทเจ้าสาวกลับเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ เหมือนว่าเจ้าสาวจะเป็นเหยื่อ แต่เจ้าสาวก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน เธอก็หลอกคนกลุ่มนี้ เพราะความจริงแล้วเธอจะต้องแต่งงานกับคนอื่น เธอยังบอกอีกว่าสามีกับเพื่อนสนิทของตัวเองเหมาะสมกันมาก?เหมาะสมกันมาก?ทัศนคติทั้งสามของพนักงานทั้งสองคนถูกกระตุ้นอีกครั้งซ่งเหยียนจินให้ความร่วมมืออย่างดี อาจจะเป็นเพราะเขากลัวว่าเวินรั่วอันจะร้องไห้ออกมาจริง ๆ หลังจากนั้นก็พรั่งพรูความในใจออกมาทั้งหมด เวินรั่วอันมองดูหลินชิงเหยียนถ่ายรูปให้พวกเธอ ตอนนั้นเธอก็รู้สึกมีความสุขท่ามกลางความบิดเบี้ยว ต่อหน้าเธอหลินชิงเหยียนก็เป็นเหมือนคนน่าสมเพชคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าทะเบียนสมรสของตัวเองกับซ่งเหยียนจินเป็นของปลอม และกำลังรอคอยพิธีแต่งงานปลอม เธอต่างหากที่เป็นภรรยาตัวจริงของซ่งเหยียนจิน เป็นลูกสะ

หลินชิงเหยียนแสร้งทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง “พ่อหมายความว่ายังไงหรอคะ?”“เมื่อเจรจาโครงการจินหยวนและเซ็นต์สัญญาสำเร็จ เธอก็ลาออกแล้วกลับมาที่เทียนหย่วนเถอะ”“ลาออกแล้วกลับไปเทียนหย่วน?”หลินชิงเหยียนลอบหัวเราะเยาะ ก่อนอื่นก็พูดว่าต้องยกบริษัทที่มีโครงการจินหยวนให้เธอกับซ่งเหยียนจิน จากนั้นก็ลอบส่งสัญญาณให้เธอยกโครงการจินหยวนให้เทียนหย่วน เรื่องนี้เธอก็จะได้รับผลประโยชน์เหมือนกัน แต่ก่อนอื่นเลย พวกเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน เขาไม่มีทางยกบริษัทให้เธอ สุดท้ายเธอยังต้องลาออก พอถึงตอนที่เธอลาออกจริง ๆ เขาก็จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด จากนั้นก็ละทิ้งเธอโดยไม่เหลืออะไรสักอย่าง แบบนี้มันไม่ใช่แค่เพียงการหลอกลวง แต่มันอำมหิตมาก! “โครงการจินหยวนมีการเปลี่ยนแปลง จำเป็นต้องออกแบบใหม่ หลั่งเย่ว์ได้ส่งแผนงานการออกแบบขั้นแรกของพวกเขามาให้พวกเราแล้ว ความจริงแล้วเขาทำได้ไม่เลวเลย…”“ห้ามให้พวกเขา!” พ่อซ่งพูดขึ้นอย่างหนักแน่น “อย่าลืมนะว่าเธอคือลูกสะใภ้ของตระกูลซ่ง หากเธอมอบโครงการให้หลั่งเย่ว์ ให้ศัตรูของพวกเรา เธอนี่มัน…นี่มันโง่จริง ๆ !”ฉันไม่ได้โง่ ดังนั้นก็เลยไม่ได้ถูกพวกคุณหลอกหลินชิงเหยียนม

“ทิ้งใบซ้ายสุด มันจะได้ไม่สะดุดตามาก”“แน่ใจนะ?” “แน่ใจมาก แต่ถ้าคุณแพ้ คุณจะมาโทษฉันไม่ได้นะ”“ถ้าแพ้ ฉันจะกลับไปจัดการเธอ”“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ รอเดี๋ยวก่อน!”หลินชิงเหยียนเพิ่งพูดจบ แต่เซิ่งถิงถึงไพ่ใบซ้ายสุดโยนทิ้งออกไปแล้ว แต่เมื่อเขาโยนไพ่ใบนั้นออกไป เจียงม่อเหยียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ผลักไพ่ในมือลง“ประธานเซิ่งใจกว้างมาก ฉันกำลังรอไพ่ใบนี้แหละ!” หลินชิงเหยียน “...”เซิ่งถิงหัวเราะเสียงเบา “รอฉันก่อนเถอะ อีกสองวันฉันจะกลับไป”“คุณจะมาโทษฉันได้ยังไง ถ้าจะโทษก็โทษที่ไพ่คุณไม่ดี!”เซิ่งถิงลุกขึ้นยืน จากนั้นมุมกล้องวูบไหว เขาน่าจะกำลังเดินไปยังระเบียง เขานั่งรับลมและสูบบุหรี่ที่เก้าอี้ด้านนอก แต่ก็หันมองกล้องเป็นบางครั้ง“กี่โมงแล้ว?” เขาถาม “ห้าทุ่มครึ่ง ดึกขนาดนี้แล้วเนี่ย”“ง่วงแล้วเหรอ?”“อื้อ”“วันนี้เธอก็นอนหลับให้สบาย เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องได้ร้องไห้ล่ะ”เปลือกตาบนกับล่างของหลินชิงเหยียนเหมือนกำลังจะทะเลาะกัน แต่พอได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งตื่น “คุณหมายความว่ายังไง?”เซิ่งถิงหรี่ตา “หลินชิงเหยียน ใครสาบานว่าจะกินยาให้ตรงเวลาทุกวันและไม่มีทางลื

ซ่งเหยียนจินขมวดคิ้วขึ้นทันที จากนั้นก็หันมองทางเวินรั่วอัน“นี่คือแม่ของฉัน” เวินรั่วอันพูดเสียงเบา “แม่ของเธอมาได้ยังไง?”“ทำไมฉันจะมาไม่ได้?” เมื่อได้ยินดังนั้น แม่เวินก็โมโหยิ่งกว่าเดิม “ฉันคือแม่ของเธอ คุณควรจะแหกตายอมรับ! คุณยุยงส่งเสริมให้ลูกสาวของฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณ อีกทั้งยังตั้งท้องกับคุณ คุณและครอบครัวของคุณต้องให้คำอธิบายมาเดี๋ยวนี้!”ดูจากท่าทางของแม่เวินแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่ไม่สามารถยั่วโมโหได้ ซ่งเหยียนจินถลึงตามองเวินรั่วอันอย่างโมโห“คุณบอกว่าพวกเราไม่มีมารยาท แล้วคนที่มาบุกรุกคนอื่นยามวิกาลมีมารยาทนักเหรอ? พวกเราเองก็ต้องการคำอธิบายเหมือนกันว่าคุณไปเอาใบหน้าจากที่ไหนมา?”“คุณด่าฉันว่าหน้าไม่อายเหรอ?”“ฉัน…ฉันแค่ด่า แล้วคุณจะทำไม?”แม่เวินเบิกตากว้าง ถลกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นก็กระโจนเข้าใส่แม่ซ่งทันที ไม่มีใครทันได้ตั้งตัว พวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่ซ่ง“โอ้ย เอวฉัน! ผมฉัน! แกมันไอ้ผู้หญิงบ้านนอกปากร้าย!” “ฉันบ้านนอกแล้วทำไม แกคิดว่าฉันสามารถโดนรังแกได้ง่าย ๆ เหรอ?”แม่เวินไม่เพียงแค่ดึงผมของแม่ซ่งเท่านั้น แต่เธอยังใช้มืออีกข้างหนึ่งบีบคา