All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 121 - Chapter 130

เมื่อเห็นสองแม่ลูกกำลังจะเดินไป ครอบครัวก็รีบขวางเอาไว้ “เอาล่ะ ก็แค่ห้าล้าน ฉันจ่ายให้ก็ได้!” พ่อซ่งคำรามขึ้นอย่างรำคาญจนทนไม่ไหว เงินห้าล้านตระกูลซ่งจ่ายให้ได้อยู่แล้ว แต่เงื่อนไขคือ เมื่อได้รับเงินแล้ว แม่เวินจะต้องรีบกลับไปทันที อีกทั้งห้ามกลับมาเหยียบตระกูลซ่งอีกแน่นอนว่าแม่เวินไม่ยอม เธอไม่เพียงแต่จะเอาเงินห้าล้าน แต่เธอจะอาศัยอยู่ในอวิ๋นเฉิงด้วย เธอจะอยู่ที่นี่จนกว่าหลานของเธอจะคลอดอย่างปลอดภัย เธอถึงจะยอมกลับบ้านตระกูลซ่งไม่สามารถเอาชนะแม่เวินได้ สุดท้ายก็ต้องยอมตอบตกลง ท่ามกลางสายตารังเกียจของตระกูลซ่ง เวินรั่วอันถึงกับเงยหน้าไม่ขึ้นเลยทีเดียว เธอรีบดึงแม่ตัวเองกลับไปที่บ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม หลังจากปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างอดไม่ไหว “แม่ทำแบบนี้ แล้วหลังจากนี้หนูจะอยู่ในตระกูลซ่งได้ยังไง?”แม่เวินกำลังมองเช็คในมือของตัวเองอย่างมีความสุข แต่เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เธอก็ยื่นมือออกไปตบศีรษะเวินรั่วอัน“ถ้าฉันไม่มาที่นี่ เธอคงถูกพวกเขารังแกจนตาย!” “ขอเพียงหนูอดทนอีกหน่อย รอจนลูกคลอด รอให้พวกเขาเลิกกัน หนูก็สามารถเป็นคุณนายซ่งได้อย่างสง่าผ่าเผย”

รอจนกระทั่งหลินชิงเหยียนออกมาจากในห้องน้ำ แม่เวินก็ออกไปก่อนแล้ว “เหยียนเหยียน ฉันยังมีธุระอีก เธอไม่ต้องรอฉันแล้ว”แม่เวินส่งข้อความหาเธอ มุมปากของหลินชิงเหยียนยกยิ้มขึ้น เหมือนว่าอีกเดี๋ยวจะมีละครสนุก ๆ ให้ดูอีกแล้วสิ แต่ก่อนกลับบ้าน เธอต้องไปหาคุณตาหูเพื่อกินยาก่อนระหว่างทางกลับบ้านสวีจิ่นเฉิงก็โทรมาหาเธอ แล้วบอกว่าทางห้างสรรพสินค้ามีปัญหาเล็กน้อย ดังนั้นจึงต้องการให้เซิ่งซื่อให้เวลาพวกเขาสักหน่อย พวกเขาจะได้มีเวลาเตรียมตัว เมื่อได้ยินดังนั้นหลินชิงเหยียนก็รีบจอดรถที่ข้างทางทันที “เกิดปัญหาอะไรขึ้น?”“เดิมทีพวกเราจะซื้อร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าที่อยู่ทางซ้ายมือของทางห้างและเปลี่ยนเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ก่อนหน้านี้พวกเราได้ตกลงราคากันไว้เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังจะเซ็นต์สัญญาแล้วด้วย แต่วันนี้ก่อนเซ็นต์สัญญาไม่กี่นาที พวกเขาก็บอกว่าไม่ขายแล้ว”“ก่อนหน้านี้ฉันเคยถามเธอ แต่เธอก็บอกว่าเซ็นต์สัญญาแล้ว!”“ใช่ จะเซ็นต์สัญญาในวันนั้นแล้ว แต่อีกฝ่ายบอกว่าเขาเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางมา ดังนั้นจึงขอเลื่อนไปสองวัน ฉันเองก็คิดว่าไม่มีปัญหา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะถอนตัว”หลินชิงเหยี

หลินชิงเหยียนกลับมาถึงวิลล่า ก็พอดีกับที่ซ่งเหยียนจินรีบกลับมาถึงเหมือนกันและเมื่อเขาเห็นเธอ เขาก็ขมวดคิ้วทันที"เอ๊ะ ทำไมวันนี้เลิกงานเร็วขนาดนี้ล่ะ?" เธอเอ่ยอย่างตกใจซ่งเหยียนจินพยายามกลั้นแล้ว แต่ก็กลั้นไม่อยู่"เหยียนเหยียน เธอกลายเป็นคนวัตถุนิยมตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อก่อนเธอไม่เป็นแบบนี้นะ เธอทำให้ฉันผิดหวังมากจริง ๆ!” พูดจบ ซ่งเหยียนจินก็เดินกลับไปทางบ้านซ่งอย่างฉุนเฉียวหลินชิงเหยียนเม้มปากเล็กน้อย ตอนนี้มาว่าเธอวัตถุนิยม ทีเมื่อก่อนตอนที่พวกเขาอยู่ห้องเช่า เขาเองก็เงินเดือนต่ำเพราะทำยอดไม่ได้ ก็กินของเธอ อยู่บ้านเธอ ใส่เสื้อผ้าของเธอ ตอนนั้นทำไมไม่พูดว่าเธอวัตถุนิยมล่ะแต่เห็นเขาโมโหขนาดนี้ แม่เวินไม่ทำให้เธอผิดหวังจริง ๆเธอเองก็ไปบ้านซ่งเหมือนกัน และแม่ซ่งก็กำลังรอเธออยู่พอดี"หนึ่งล้าน แค่แป๊บเดียวก็หนึ่งล้านแล้ว!""ทั้งตัวเธอติดทองคำไว้หรือไง หรือคิดว่าตัวเองเป็นคุณนายไฮโซจริง ๆ?""คิดว่าเงินบ้านฉันมันปลิวมากับลมเหรอ เธอถึงได้มาใช้มั่วซั่วแบบนี้? เธอรู้จักยางอายบ้างไหม จะขูดรีดบ้านฉันให้เกลี้ยงเลยหรือไง!"หลินชิงเหยียนกะพริบตา "แม่พูดเรื่องอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ"

"แน่นอนว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวเดียวกันแบบถูกต้องเป็นเรื่องเป็นราว!"แม่เวินเอ่ยด้วยท่าทีที่เริ่มได้ใจอย่างเห็นได้ชัดซ่งเหยียนจินรีบก้าวเข้าไป พยายามขัดไม่ให้แม่เวินพูดต่อ "ฉันขอเตือนเธอเลยว่าอย่าพูดมั่ว!""ตั้งแต่ฉันมา แกก็ทำท่าแบบนี้กับฉันมาตลอด ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่า ตามหลักแล้วแกต้องเรียกฉันว่า 'แม่' สิ!" แม่เวินปัดมือที่ซ่งเหยียนจินชี้หน้าเธอออก แล้วตวาดเสียงดัง"ให้เขาเรียกคุณว่า 'แม่' เหรอ?" หลินชิงเหยียนเบิกตากว้าง"เหยียนเหยียน เธอพูดมั่ว ฉะ ฉัน..." ซ่งเหยียนจินอธิบายไม่ออก"เธอคู่ควรให้ลูกฉันเรียกหรือไง คิดว่าตัวเองเป็นใคร!" แม่ซ่งด่าแม่เวิน แต่กลัวว่าหลินชิงเหยียนจะเดาความจริงจากคำว่า 'แม่' ได้ เลยรีบอธิบาย "บ้านเราไม่ได้สนิทกับเธอ เธอมันก็แค่ผู้หญิงบ้า ๆ คนหนึ่งเท่านั้น!""คนบ้าคือเธอต่างหาก!" แม่เวินตะโกนใส่แม่ซ่ง"เธอนั่นแหละบ้า!""นี่เธอลืมแล้วเหรอว่าเมื่อคืนโดนตบไปชุดหนึ่งน่ะ!""ถ้าเธอกล้าก็ลองมาตบกับฉันอีกทีสิ?""ก็มาดิ!"ตำรวจเห็นสองคนทำท่าจะเข้ามาตีกันจริง ๆ ก็เลยตะคอก "คิดว่าที่นี่คือบ้านพวกคุณหรือไง นั่งลงให้เรียบร้อย! แล้วก็อธิบายมาว่าความสั

บ้านซ่งจึงวุ่นวายกันทั้งบ้าน รีบบอกให้คนรับใช้ไปตามหมอมาให้เร็วที่สุดส่วนแม่เวินก็ถูกไล่ออกมา ก็เลยต้องกลับมาที่ฝั่งหลินชิงเหยียนอีกครั้งอย่างไม่มีทางเลือกเวินรั่วอันถูกซ่งเหยียนจินลากออกมาอย่างหยาบคาย เขาชี้หน้าเธอ สั่งให้เธอเอาของที่แม่เธอซื้อไปคืนทั้งหมด เอาเงินมาชดใช้ให้ครบ แล้วยังให้เธอไล่แม่เธอออกไป ไม่งั้นเขาจะหย่ากับเธอ"ยังไงแม่ฉันก็เป็นแม่ยายคุณนะ คุณจะ..."เวินรั่วอันยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนซ่งเหยียนจินตบหน้าหนึ่งที"เธอจงใจใช้แม่เธอมาทำให้ฉันขยะแขยง ทำให้ทั้งบ้านฉันขยะแขยงใช่ไหม?"เวินรั่วอันเอามือกุมหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด"ถ้าเป็นหลินชิงเหยียน คุณจะทำกับเธอแบบนี้ไหม?""เธอเป็นเหยียนเหยียนหรือไง?""...""เธอไม่คู่ควรไปเทียบกับเหยียนเหยียนด้วยซ้ำ!"คำพูดนี้แทงใจเวินรั่วอันอย่างแรง แต่ไม่ว่าเธอจะเจ็บจะเสียใจแค่ไหน แต่ซ่งเหยียนจินกลับไม่สงสารเธอเลยแม้แต่น้อย"รอเธอคลอดลูก ฉันจะให้เงินก้อนหนึ่ง แล้วเราหย่ากัน เธอกับแม่ก็ออกไปจากเมืองอวิ๋นเฉิงตลอดกาล และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"พูดจบ ซ่งเหยียนจินก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาดลมกลางคืนพัดโหมใส่ เวินรั่วอันก็รู้สึกเหม