ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

228 챕터

บทที่ 131

เขารับสายแล้ว เธอมองเห็นว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังเปียกอยู่ แต่พอโดนไอน้ำร้อนอบมา ใบหน้านั้นกลับยิ่งดูหล่อคมขึ้นกว่าเดิม ทว่าเธอยังไม่ทันได้มองให้เต็มตา กล้องก็หมุนไปอีกทาง มือถือถูกโยนวางลงบนโต๊ะอย่างลวก ๆ"ช่วงบ่ายฉันเซ็นสัญญากับจิ่งเหวินแล้ว สำนักงานใหญ่ของบริษัทเขาจะเข้ามาอยู่ที่ย่านการค้า ตามที่เขาขอมา โปรเจกต์ของห้างเธอต้องปรับบางอย่าง ฉันสั่งการรายละเอียดลงไปแล้ว เดี๋ยวพวกเขาจะนัดคนจากบริษัทเธอไปคุยรายละเอียดอีกที ตอนนี้จะบอกเธอไว้ก่อน หลัก ๆ คืออยากบอกว่าเปลี่ยนไม่เยอะ เธอไปคุยกับคนของเธอให้ดี ไม่ต้องต่อต้านอะไร" น้ำเสียงเขาเป็นแบบการทำงานล้วน ๆได้ยินแบบนั้น หลินชิงเหยียนก็จริงจังขึ้นมาทันที บนกระดาษอาจแก้นิดเดียว แต่ของจริงมักโยงไปหลายส่วน เธอเลยต้องถามให้ชัดเซิ่งถิงอธิบายประเด็นสำคัญคร่าว ๆ หลายข้อ หลินชิงเหยียนฟังแล้วก็สบายใจขึ้น ก็เปลี่ยนไม่เยอะจริง ๆ พวกเขารับมือได้อยู่"บนเพดานมีหลุมเล็ก ๆ อยู่จุดหนึ่ง" เรื่องงานคุยกันเกือบจบแล้ว แต่หลินชิงเหยียนพูดแทรกด้วยเรื่องไร้สาระเสียก่อนแล้วกล้องก็หมุนกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นหน้าของเซิ่งถิงเขานั่งอยู่หลังโน้ตบุ๊กด้วยส
더 보기

บทที่ 132

จริง ๆ แล้วมันยังเป็นช่วงเช้ามืดอยู่ แต่หลินชิงเหยียนเห็นสภาพตัวเองในรูปนั้นก็ทำเอาหลับไม่ลงอีกต่อไปเธอเปลี่ยนเป็นชุดออกกำลัง ตั้งใจจะออกไปวิ่งตอนเช้า พอลงบันไดมาก็ได้ยินเสียงคุยกันจากห้องอาหาร"เธอบอกว่าฉันทำให้เธออาย แต่ฉันทำไปเพื่อใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อเธอ!" แม่เวินพูดพลางยกอาหารเช้าที่ทำเสร็จแล้วยื่นให้เวินรั่วอันเวินรั่วอันผลักออกด้วยความโกรธ"หนูไม่อยากกิน""ไม่อยากกินก็ต้องกิน ถือว่าเพื่อลูกในท้องของเธอ" แม่เวินดันจานอาหารเช้าไปให้เวินรั่วอันอีกครั้ง "เขาคือแต้มต่อของเธอ คือสิ่งที่ทำให้เธอยังยืนอยู่ในบ้านซ่งได้""แต่แม่จะไปรูดบัตรบ้านซ่งมั่ว ๆ แล้วซื้อของแบบนั้นไม่ได้!""หลินชิงเหยียนรูดได้ เธอก็รูดได้ แล้วฉันเป็นแม่เธอ ฉันก็รูดได้เหมือนกัน! ส่วนชุดชั้นในสีแดงนั่น ฉันก็ซื้อให้เธอ!""แม่ซื้อให้หนูเหรอ?""ถึงจะมาแค่สองวัน แต่ฉันก็ดูออกแล้ว สองคนแก่ตระฏุลซ่งนั่นคงคิดว่าเพื่อโปรเจกต์บริษัทก็จริง แต่ซ่งเหยียนจินไม่ได้มีแค่นั้นหรอก เขาชอบหลินชิงเหยียน ใช่ไหมล่ะ?""...""หึ เพราะงั้นต่อให้เธอไม่ได้หัวใจเขา เธอก็ต้องเอาตัวเขามาให้ได้ แล้วต้องจับไว้ให้แน่น ทำให้เขาติดใจจนขาดเ
더 보기

บทที่ 133

"มะ แม่ทำให้หนูขายหน้าไปหมดแล้วเนี่ย!"เวินรั่วอันพูดพร้อมกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่แม่เวินได้ยินแล้วก็ไม่รู้สึกผิด แถมยังโมโหขึ้นมาอีก "ก็เพราะเธอมันไม่เอาไหนไง ดูหลินชิงเหยียนสิ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ใช้เงินเหมือนน้ำไหล แล้วดูเธอสิ อนาคตก็ไม่มี แล้วยังทำให้แม่ต้องมาขายหน้ากับเธออีก!""แม่!" ความรู้สึกเวินรั่วอันพังจนตะโกนออกมา"จะตะโกนทำไม!" แม่เวินเอ่ยพลางกระชากของในมือเวินรั่วอันที่ยังไม่ได้คืนมาถือไว้ "ฉันชอบของพวกนี้ เธอไม่ต้องคืนแล้ว!""ซ่งเหยียนจินให้หนูเอาเงินไปชดใช้ให้ครบ แม่คิดว่าหนูมีเงินชดใช้เขาเหรอ?""เธอให้เขานอนกับเธอมาตั้งหลายปี ไม่เคยขูดเอาน้ำมันจากเขาสักชั้นเลยหรือไง?""หนูแต่งงานกับเขา ไม่ได้ขายตัวให้เขา!""เธอสู้ขายตัวยังจะดีกว่า!""ฉะ ฉันมีแม่แบบนี้ได้ยังไง!""เธอรังเกียจฉัน ฉันก็รังเกียจเธอเหมือนกัน ถ้าลูกฉันเป็นหลินชิงเหยียนนะ ฉันจะต้องมาถูกคนเขามองด้วยหางตาแบบนี้เหรอ!""แม่!""พอได้แล้ว เราสองคนเป็นแม่ลูกกัน นี่เป็นความจริงที่เปลี่ยนไม่ได้ อย่ามาโทษกันเลย"เวินรั่วอันสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง กว่าจะกดไฟโมโหลงได้บ้าง "แล้วหนึ่งล้านห้าสุดท้ายนี่แม่ซื้ออะไร
더 보기

บทที่ 134

นี่มันน่าสนุกจริง ๆ!แม่เวินถึงกับมาขอยืมเงินจากเธอ!เธอกล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน!แน่นอนว่าหลินชิงเหยียนไม่ให้ยืม แต่ยังไม่ทันได้มีโอกาสพูด เวินรั่วอันก็พุ่งเข้ามาเสียก่อน"แม่ ใครใช้ให้แม่ไปขอยืมเงินจากเธอเนี่ย!"เวินรั่วอันทั้งโกรธทั้งร้อนใจ น้ำตาก็ไหลพรากไม่หยุด"เธอจะรีบร้อนอะไร แล้วนี่ร้องไห้ทำไม บ้านซ่งไม่ยอมผ่อนให้ใช่ไหม ฉันรู้อยู่แล้ว เพราะงั้นฉันถึงมาขอยืมเงินจากเหยียนเหยียนไง! ไม่งั้นเธอจะไปยืมใครได้ ในเมืองอวิ๋นเฉิง เธอก็มีเพื่อนแค่เหยียนเหยียนคนเดียว ก็มีแต่เหยียนเหยียนเท่านั้นที่ช่วยเธอได้!""แม่!"แม่ซ่งพูดว่าเธอสู้หลินชิงเหยียนไม่ได้ แม่แท้ ๆ ของเธอเองก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน!เธอด้อยกว่าหลินชิงเหยียนตรงไหน ทำไมพวกเขาถึงตาบอดกันหมด?เธอไม่ยอมรับคำพูดนี้ เธอไม่ยอม!"หนูจะหาเงินเอง แล้วมันก็ไม่ได้เยอะอะไร แม่อย่ามาทำให้หนูขายหน้าแบบนี้เลย!""ธะ เธอนี่ไม่รู้จักบุญคุณจริง ๆ!"แม่เวินด่ากราด แล้วเดินกลับเข้าห้องไปอย่างฉุนเฉียวหลินชิงเหยียนจงใจถอนหายใจ "อันอัน เราเป็นเพื่อนรักกันนะ ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ ฉันจะช่วยเธอแน่นอน"เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เวินรั่วอั
더 보기

บทที่ 135

"เธอมันใจแคบ ขี้อิจฉา เลยแก้แค้นพวกเรา อยากให้พวกเราทุกคนก้มหัวขอร้องเธอ แล้วเธอก็จะสะใจ!""อันอัน เธอพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง?""หลินชิงเหยียน เลิกเสแสร้งเถอะ ฉันมองเธอออก!""มองฉันออกเรื่องอะไร?""เธอพูดว่ามองฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด แต่จริง ๆ แลวเธอไม่เคยเห็นฉันอยู่ในสายตาเลย! ตอนเรียน ฉันลงแข่งอะไร เธอก็ลงแข่งตาม แล้วต้องกดฉันให้ได้ตลอด! เธอเข้ามาทำงานที่เทียนหย่วน อ้างว่าอยากช่วยฉัน เลยพาฉันเข้ามาด้วย แต่เธอก็ให้ฉันเป็นผู้ช่วยในแผนกออกแบบ ส่วนเธอเป็นผู้จัดการแผนกโปรเจกต์ เงินเดือนฉันสองหมื่นห้า แต่เธอแค่โปรเจกต์เดียวก็ได้ค่าคอมมิชชั่นเป็นห้าแสน!"หลินชิงเหยียนยิ้ม "งั้นที่ฉันช่วยเธอก็ผิดสินะ?""เราไปเดินห้างด้วยกัน เธอโบกมือทีเดียว อยากซื้ออะไรก็ซื้อ แต่ฉันยังไม่กล้าดูป้ายราคาเลยด้วยซ้ำ! ไปกินข้าวด้วยกัน เธอจ่ายเงินต่อหน้าฉันตลอด แล้วยังแสร้งทำดีไม่ให้ฉันช่วยหาร! ไปเที่ยวด้วยกัน ฉันทำได้แค่เดินตามหลังเธอ เธอเล่นอะไรฉันก็เล่นได้ก็เพราะเธอเอาฉันไปด้วย! ในสายตาคนอื่น ฉันคือหางของเธอ หรือหนักกว่านั้นคือคนรับใช้ของเธอ เป็นคนที่น่าสมเพช!" เวินรั่วอันระบายความอัดอั้นออกมาเต็มที่หล
더 보기

บทที่ 136

แม่ซ่งทั้งตื่นตระหนกทั้งร้อนใจ นั่นหลานชายสุดที่รักของเธอเลยนะ!"เธอยังมีอารมณ์มาพูดเรื่องนี้อีกเหรอ ยังไม่รีบพารั่วอันไปโรงพยาบาลอีก!"ตอนนั้นหลินชิงเหยียนเห็นว่านิ้วของแม่เวินพันพลาสเตอร์ปิดแผลอยู่ ก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที มุมปากเธอกระตุกเล็กน้อย "ก็ได้ งั้นเราไปโรงพยาบาลกันก่อน""อันที่จริง ฉันก็...แค่ก ๆ ...ไม่ค่อยเจ็บท้องแล้ว..." พอได้ยินว่าจะไปโรงพยาบาล เวินรั่วอันก็เริ่มกลัวว่าจะโป๊ะแตก"ใช่ ๆ อันอันแค่กระทบกระเทือนนิดหน่อย นอนพักบนเตียงก็พอแล้ว"แม่เวินก็กลัวเหมือนกัน อีกอย่าง เรื่องที่เด็กในท้องเป็นของซ่งเหยียนจินก็หลุดออกมาจากปากแม่ซ่งแล้ว เป้าหมายของพวกเธอก็ถือว่าสำเร็จ จึงไม่อยากให้มีเรื่องเพิ่มหลินชิงเหยียนหัวเราะเยาะในใจ ก่อนหันไปเอ่ยกับแม่ซ่งว่า "ได้ยินแล้วนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่พาเธอไปโรงพยาบาล แต่เธอไม่ไปเอง เพราะงั้นถ้าหลานสุดที่รักของแม่หลุดไป...""ถุย ๆ ๆ เธอพูดอะไรเพ้อเจ้อ!""สรุปคือไม่เกี่ยวกับฉันแล้วค่ะ"ในหัวแม่ซ่งตอนนี้มีแต่หลาน ไม่ว่าเรื่องไหนก็สำคัญสู้เรื่องของหลานไม่ได้"พาเธอไปโรงพยาบาลตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที!""ป้าคะ ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ...""หุบปาก!
더 보기

บทที่ 137

เธอหัวเราะออกมา และพอพวกเขาเห็นว่าเธอหัวเราะ ไฟโกรธก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม"บอกว่าฉันฆ่าคนใช่ไหม?" หลินชิงเหยียนเลิกคิ้ว "งั้นทำไมพวกคุณไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"พอประโยคนี้หลุดออกมา คนบ้านซ่งกับแม่ลูกบ้านเวินก็เริ่มใจฝ่อกันทันที"ธะ เธอกล้าให้พวกเราแจ้งตำรวจเหรอ?" แม่ซ่งหัวเราะหึ "พวกเรายังเห็นแก่ความหลัง เลยไม่อยากส่งเธอเข้าคุกต่างหาก!""ฉันจะทำหลานของแม่ตายอยู่แล้ว แม่ยังเห็นแก่ความหลังกับฉันอีกเหรอ?""ยังไงเธอก็เป็นสะใภ้บ้านซ่ง พวกเรา..."หลินชิงเหยียนหลุดขำ "ที่แท้ก็กลัวเรื่องน่าอับอายของบ้านจะดังสินะ""เธอ!""บ้านซ่งไม่แจ้งตำรวจ งั้นพวกคุณแจ้งก็ได้นี่" เธอหันไปมองแม่เวินกับเวินรั่วอัน "ฉันทั้งใจโหด อำมหิต เกือบฆ่าเธอกับเด็กในท้องเลยนะ""เหยียนเหยียน ยังไงเธอก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน...""เราเป็นเพื่อนกันจริงเหรอ?" หลินชิงเหยียนเลิกคิ้วเวินรั่วอันเผลอยกมือแตะท้องตัวเองภายใต้สายตาเย้ยหยันของหลินชิงเหยียน "เธอทำร้ายฉัน นอกจากจะไม่ขอโทษแล้วยังทำตัวหยิ่งผยองอีก...""ป้าคะ ป้าเจ็บมือเหรอ?" หลินชิงเหยียนตัดบทแล้วถามแม่เวินแม่เวินสะดุ้ง ก่อนจะรีบซ่อนมือที่เจ็บไว้ด้านหลัง "
더 보기

บทที่ 138

ซ่งเหยียนจินไม่เหลือความกร่างแบบเมื่อกี้แล้ว ตอนนี้เขาถูมือไปมาด้วยความรู้สึกทั้งตื่นตระหนกและกลัว อยากจะอธิบาย แต่กลับไม่รู้จะอธิบายยังไง"เหยียนเหยียน เหยียนเหยียน ฉันรักเธอนะ""น่าขยะแขยง!"หลินชิงเหยียนหันหลังเดินออกไป ซ่งเหยียนจินก็รีบตามออกมาขวางหน้าเธอไว้"เหยียนเหยียน ฉันไม่ได้อยากทำร้ายเธอ ฉันแค่...""ไสหัวไป!"หลินชิงเหยียนเตะเข้าไปที่หัวเข่าซ่งเหยียนจินหนึ่งที เพราะใส่ส้นสูงอยู่ จึงทำให้แรงเตะนี้ค่อนข้างหนักซ่งเหยียนจินร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เมื่อเห็นว่าหลินชิงเหยียนจะเดินต่อ เขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอดังปึก"ฉันรักเธอนะ รักเธอคนเดียว แต่ฉัน ฉันเองก็อยากมีลูก เธอมีไม่ได้ จะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็ต้องยืมท้องคนอื่นคลอดให้สิ"ซ่งเหยียนจินกลับเอ่ยคำพูดหน้าด้านแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉยหลินชิงเหยียนอดมองเขาอีกครั้งไม่ได้ นี่คือผู้ชายที่เธอเคยรักมาตลอดหกปีจริง ๆ เหรอ?เธอรู้สึกว่ามัน...น่าอับอายชะมัด!"สุดท้ายแล้วคุณก็โทษฉันอยู่ดีใช่ไหมว่าตอนเกิดอุบัติเหตุ ฉันช่วยคุณจนมดลูกบาดเจ็บ เลยให้ลูกกับคุณไม่ได้?""ฉันยอมให้เธอไม่ต้องช่วยฉันยังจะดีกว่า!""...""ต่อให้ฉันบาดเจ็บหนัก
더 보기

บทที่ 139

หัวใจหลินชิงเหยียนกระตุกวูบหนึ่งที ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้"คุณเซิ่ง บังเอิญจังเลยค่ะ มาเจอกันที่นี่ด้วย""ที่นี่คือที่ไหน?" เซิ่งถิงเลิกคิ้ว"ร้านเหล้า...""หึ""ฉันหิวน่ะ เลยแวะทานข้าว""อุตส่าห์ถ่อมาถึงร้านเหล้าเพื่อมาทานข้าวเลยเหรอ?""ข้าวผัดเห็ดทรัฟเฟิลของที่นี่อร่อยมากค่ะ ฉันชอบมาก"เซิ่งถิงดึงมือเธอแล้วพาเข้าไปในร้าน จัดให้นั่งในห้องส่วนตัว และสั่งข้าวผัดเห็ดทรัฟเฟิลหนึ่งชามกับพนักงาน"รอฉันอยู่ที่นี่นะ""ฉันกินเร็วมากนะคะ...""งั้นก็กินช้า ๆ ทีละเม็ด ๆ รอฉันกลับมา แล้วบอกฉันด้วยว่าในชามนี้มีข้าวกี่เม็ด""..."เป็นบ้าหรือไง!เซิ่งถิงส่งเสียงหึเบา ๆ แล้วเดินออกไปข้าวผัดเห็ดทรัฟเฟิลถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว น่ากินมาก แต่หลินชิงเหยียนก็ขอเหล้าขาวจากพนักงานหนึ่งแก้วอย่างอดไม่ได้เซิ่งถิงคุยงานเสร็จก็กลับเข้ามาในห้อง ก่อนจะเห็นหลินชิงเหยียนกำลังฟุบอยู่บนโต๊ะ น้ำตาคลอเต็มเบ้า พลางจ้องเหล้าขาวแก้วหนึ่งตรงหน้าเขาหลุดหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหา"อยากขนาดนั้นเลยเหรอ?"หลินชิงเหยียนได้ยินเสียงก็รีบเงยหน้า แต่พอเงยขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ร่วงลงมา"ฉันไม่ได้อยากเลย ไม่
더 보기

บทที่ 140

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าขม และมันก็เป็นยาขมจริง ๆ ด้วยหลินชิงเหยียนกินยาจนจะอ้วกอยู่แล้ว ทั้งเอียนทั้งกลัว จนถึงขั้นแค่เห็นชามยานี้ น้ำตาก็ไหลออกมาเองเมื่อหันไปดูเซิ่งถิง เขาอุ่นยาให้เธอ และวางไว้ตรงหน้า ก่อนจะเดินไปที่โซฟาคุยโทรศัพท์ต่อ ไม่รู้คุยกับใคร คุยไปยิ้มไปบางครั้งก็เหลือบตามามองเธอด้วยสีหน้าสบาย ๆ เหมือนไม่เกี่ยวกับตัวเอง เหมือนลอยตัวเหนือเรื่องราวทั้งหมด...อะไรกันเนี่ย!ในใจหลินชิงเหยียนรู้สึกไม่ยุติธรรมเอามาก ๆ เธอดื่มยาชามนั้นด้วยความโมโห พอกลืนเสร็จ ทั้งปากก็เหลือแต่ความขมความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เธอเลยพุ่งไปหาเซิ่งถิงเซิ่งถิงเห็นเธอทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ ก็เดาได้ทันทีว่าเธอจะทำอะไร พอเธอพุ่งเข้ามา เขาก็ยกมืออีกข้างดันหน้าผากเธอไว้หลินชิงเหยียนจะยอมแพ้ง่าย ๆ ได้ไง เธอดิ้นตัวไปนั่งลงบนตักเขา ก่อนจะโอบเอวเขาไว้กันตัวเองตก จากนั้นก็ยื่นปากไปหาเขาทันทีเซิ่งถิงยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะใช้ฝ่ามือกดหน้าผากหลินชิงเหยียนแน่น ต่อให้เธอใช้ทั้งมือทั้งเท้าก็ยังเข้าไปไม่ถึง"ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ ห้าร้อยล้าน โอนเข้าบัญชีบริษัทคุณทันทีโดยไม่มีเงื่อนไขอื่น""คุณหลิน ผมยอมรับสายส่
더 보기
이전
1
...
1213141516
...
23
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status