All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 191 - Chapter 200

โครม!เสียงชนหนัก ๆ ทำให้ร่างเธอเอนสะบัดไปอีกด้าน พร้อมกันนั้นรถก็เสียการควบคุม พุ่งเฉไปยังเลนฝั่งตรงข้าม โชคดีที่หลินชิงเหยียนมีสติพอ เธอตอบสนองทันทีโดยการเหยียบเบรกจนรถหยุดได้รถที่วิ่งผ่านต่างบีบแตรเสียงแหลม เธอหอบหายใจอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็รีบลงรถ เอาป้ายเตือนสามเหลี่ยมไปตั้งไว้ท้ายรถ รอให้รถคันอื่น ๆ บนถนนทยอยหลีกทาง แล้วค่อยหันกลับมาดูรถตัวเอง ประตูฝั่งผู้โดยสารถูกยุบเข้าไปหมดทั้งบาน เรียกได้ว่าพังยับ ใช้การไม่ได้แล้วรถที่ชนเธอเป็นออดี้สีขาว เจ้าของรถใช้เวลาอยู่นานกว่าจะลงมา แถมยังลงมาด้วยอารมณ์เดือดจัด"เธอเป็นอะไรเนี่ย ตาบอดหรือไง ขับรถไม่ดูสัญญาณไฟจราจรเหรอ? กล้าฝ่าไฟแดงขนาดนี้ ไม่อยากมีชีวิตแล้วก็อย่าลากคนอื่นไปตายด้วยสิ!"หลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว ตอนที่เธอขับมาไฟมันเป็นสีเขียว และคนที่ฝ่าไฟแดงก็คืออีกฝ่ายต่างหาก!"ดูสิ เธอชนรถฉันยับขนาดนี้ รถฉันเพิ่งซื้อใหม่เลยนะ!"อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงอายุยังน้อย ใส่สูททำงานสีดำทั้งชุด สวมแว่นกันแดดสีเข้ม ดูเหมือนเป็นคนเก่งจากบริษัทใหญ่แต่คนเก่งอะไรจะไร้เหตุผลขนาดนี้ ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายชนรถหลินชิงเหยียน แถมรถหลินชิงเหยียนยังเสียหายหนักก

ตอนเย็นพ่ออันลงมือทำอาหารเอง ใช้ปลาตัวที่เขาตกได้มาทำกับข้าว ทำไปก็ร้องเพลงไปด้วย ตาจินอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยหยิบช่วยจับ แถมเต้นตามเพลงของพ่ออันด้วยหลินชิงเหยียนกลับถึงบ้านก็เห็นภาพนี้พอดี ความหม่นหมองทั้งบ่ายของเธอหายวับไปในทันที"แค่ตกได้ปลาตัวใหญ่ตัวเดียว ทำไมพวกพ่อต้องดีใจกันขนาดนี้ด้วย?""เธอไม่เข้าใจความสุขของคนตกปลาหรอก!" พ่ออันร้องเพลงพลางหันกลับมามองหลินชิงเหยียน พอเห็นหน้าผากเธอถลอก เขาก็ตกใจหลินชิงเหยียนรีบบอกว่าเธอเผลอไปชนเอง ไม่กล้าเล่าเรื่องอุบัติเหตุรถชนพ่ออันดูแล้วเห็นว่าแผลไม่ลึก ถึงค่อยโล่งใจ"เธอไม่รู้หรอก ตอนพวกเราลากปลาตัวนี้ขึ้นฝั่งนะ มันแรงเยอะมาก เกือบลากเราสองคนตกน้ำไปเลย ฮ่า ๆ พ่อเธอ พ่อเธอตกใจจนร้องขอความช่วยเหลือด้วยซ้ำ ก่อนที่จะมีหนุ่มสองคนรีบวิ่งมาช่วยเรา" ตาจินเล่าเรื่องช่วงบ่ายแล้วก็หัวเราะไม่หยุด"แล้วจากนั้นไอ้หนุ่มสองคนนั้นก็ยังอบรมเราด้วย บอกว่าปลาตัวใหญ่มันสำคัญก็จริง แต่ชีวิตแก่ ๆ สำคัญกว่า" พ่ออันเสริมอีกประโยค"ฉันว่าพวกเขาอิจฉามากกว่า!""ใช่เลย สองคนนั้นตกทั้งวัน ได้มาแค่ลูกปลาสองตัวเอง"สองคนคุยกันต่อแบบออกรส จนไม่มีหลินชิงเหยียนอยู่ใน

เห็นสองคนนั้นปากดีเสร็จแล้วจะเดินหนี หลินชิงเหยียนก็สาวเท้าเข้าไปขวางทางไว้"พูดให้ชัดก่อนสิ ใครเป็นมือที่สาม?"พอเธอถามแบบนั้น เวินรั่วอันก็เหมือนจะใจฝ่อขึ้นมาทันทีเจียงซานยังคงทำหน้าเหยียด "เธอยังอยากเถียงกับพวกเราอีกเหรอ? คนที่เดินผ่านไปผ่านมานั่นก็เพื่อนเก่าสมัยเรียนทั้งนั้น เธอไม่อายหรือไง?"เธอจะกลัวอะไร! แต่หลินชิงเหยียนยังไม่ทันได้อ้าปาก เวินรั่วอันก็ชิงพูดก่อน"เจียงซาน เธอต้องขึ้นเวทีพูดในฐานะตัวแทนนักศึกษาดีเด่นไม่ใช่เหรอ ต้องไปเตรียมตัวก่อนใช่ไหม?"พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าเจียงซานก็เปลี่ยนจากเหยียดเป็นได้ใจ"ใช่ เวลาของฉันมีค่า ไม่มีเวลามาเถียงกับมือที่สามหน้าด้านคนหนึ่งหรอก!"พูดจบ เจียงซานก็เดินจากไปหลินชิงเหยียนจะตามไป แต่เวินรั่วอันขวางไว้"เธอสงสัยใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงไปอยู่กับเจียงซานได้?"หลินชิงเหยียนหยุดเท้า เธอก็สงสัยจริง ๆ นั่นแหละเวินรั่วอันยักไหล่ "เทียนหย่วนกำลังจะร่วมมือกับเซิ่งซื่อ เข้าร่วมโปรเจกต์ถนนการค้าของพวกเขา เหยียนจินก็กำลังติดต่อกับทายาทเซิ่งซื่ออย่างจริงจัง ส่วนฉันในฐานะภรรยาของเขา และในฐานะคุณนายเจ้าของเทียนหย่วน ก็ต้องหาทางช่วยให้ได้มา

หลินชิงเหยียนมองดูผลงานของตัวเองถูกถอดออกไป และกำลังจะถูกโยนลงถังขยะแล้วเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไป "อาจารย์หูคะ กรุณาคืนให้ฉันด้วย"ผู้บริหารของโรงเรียนเห็นหลินชิงเหยียนก็หน้าเจื่อนทันที"เดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะให้เอากลับไปแขวนใหม่นะ""ไม่ต้องค่ะ"หลินชิงเหยียนรับแบบร่างงานออกแบบของตัวเองมา แล้วหันไปมองเจียงซาน "มาคุยกันหน่อย"เจียงซานเลิกคิ้ว "ทำไมฉันต้องคุยกับเธอด้วย?""ใจฝ่อเหรอ?""เหอะ ฉันจะใจฝ่อทำไม ตลก!""งั้นก็มาคุยกัน!"พูดจบ หลินชิงเหยียนก็หันหลังเดินออกไปแน่นอนว่าเจียงซานไม่ยอมเสียหน้าต่อหน้าคนมากมายแบบนี้แน่ เธอเลยทำท่าฉุนเฉียวแล้วตามออกไปทันทีตอนหลินชิงเหยียนเดินผ่านเวินรั่วอัน เธอมองอีกฝ่ายอย่างมีนัยยะหนึ่งครั้ง ส่วนเวินรั่วอันที่ทำความผิดไว้ย่อมไม่สบายใจ จึงนั่งไม่ติดไม่นานนัก ที่ลานระเบียงนอกหอจัดแสดง หลินชิงเหยียนก็เห็นเจียงซานกับเวินรั่วอันเดินมาด้วยกันสองคนจับมือกัน ดูสนิทสนมสุด ๆ"รั่วอัน ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเห็นเธอกับหลินชิงเหยียนสนิทกันขนาดนั้น ฉันก็นึกว่าพวกเธอเป็นเพื่อนรักกันจริง ๆ ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะไปยุ่งกับสามีเธอน่ะ!"เวินรั่วอันเม

ตอนหลินชิงเหยียนกลับเข้าไป พิธีก็เริ่มไปแล้ว บนจอใหญ่กำลังฉายวิดีโอประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยทันทีที่เธอนั่งลง ผู้หญิงข้าง ๆ ที่ใส่เดรสสีดำก็หันมามองเธอ "โห นี่มันดาวคณะของห้องเรานี่นา ไม่เจอกันตั้งหลายปี ยังสวยเย้ายวนเหมือนเดิมเลยนะ?"คำพูดนี่ฟังยังไงก็ไม่ใช่คำชมจริง ๆ หลินชิงเหยียนจำผู้หญิงคนนี้แทบไม่ได้แล้ว แค่รู้สึกคุ้น ๆ เท่านั้น แต่ฟังจากคำพูดแล้วคงเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนแน่"อย่าบอกนะว่าเธอลืมฉันแล้ว?" ผู้หญิงคนนั้นเลิกคิ้วหลินชิงเหยียนถามนิ่ง ๆ "เธอชื่ออะไร?""หลินชิงเหยียน เธอนี่ยังเหมือนตอนเรียนเป๊ะเลย ไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา!""ฉันไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา แล้วเธอเป็นอะไรล่ะ?""เธอ!"หลินชิงเหยียนหันไปมองข้างหน้า ไม่คิดจะเสียเวลากับคนแบบนี้ตอนเรียน เธอยุ่งกับการเรียนและงานพิเศษ พูดตรง ๆ คือแทบไม่ได้สนิทกับเพื่อนในห้องเลย ไม่ใช่เพราะหยิ่ง แต่เพราะไม่มีเวลาหลังเรียนจบ หัวหน้าห้องจัดงานรวมรุ่นทุกปี เวินรั่วอันไปบ่อย แต่เธอไม่เคยไปสักครั้งหลัก ๆ คือไม่สนิท รองลงมาคือรู้สึกเสียเวลา ต่อมาคือไม่ชอบการอวดกันไปอวดกันมา สุดท้ายคือการแสดงเธอไม่เก่ง แสร้งทำเป็นรัก