ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 221 - 챕터 228

"อาจารย์ครับ ผมเคารพคุณเสมอมา แต่คำพูดเมื่อกี้ของคุณมันเกินไปหน่อย" จินฉางอันขมวดคิ้วไป๋หงเทียนถอนหายใจยาว "อิงอิงชอบเซิ่งถิงมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้เราก็รู้กันอยู่ แต่เด็กสองคนนี่ไม่รู้ดื้อดึงอะไรกันนักหนา ไปกันไม่ถึงไหนสักที ทีนี้พอเซิ่งถิงกำลังจะแต่งงาน อิงอิงได้ข่าวก็รีบกลับมาจากต่างประเทศ แต่ก็อย่างที่แกพูด เซิ่งถิงจดทะเบียนกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว เธอรับไม่ได้ ก็เลยขังตัวเองร้องไห้อยู่ในห้องนานมาก""อิงอิงเป็นหลานสาวที่ฉันรักที่สุด เธออยากได้อะไร ฉันก็หาให้เธอทุกอย่าง ครั้งนี้ฉันเลยต้องแบกหน้าแก่ ๆ มาที่นี่ไง แกเองก็ต้องให้เกียรติอาจารย์หน่อย""อาจารย์...""แกต้องเข้าใจฉัน เห็นอิงอิงร้องไห้แบบนั้น ฉันก็เจ็บยิ่งกว่าเธออีก"จินฉางอันลุกขึ้น แล้วโค้งให้ไป๋หงเทียน"ตอนนั้นผมจนตรอกจริง ๆ คุณรับผมไว้และจัดให้ผมทำงานอยู่ข้างกาย สอนผมหมดทุกอย่าง พระคุณนี้ผมจำไม่เคยลืม ถ้าเป็นเรื่องอื่น ผมรับปากแน่นอน แต่เรื่องนี้...อย่าว่าแต่เซิ่งถิงจะยอมหรือไม่ อย่างแรกเลยคือมันไม่ยุติธรรมกับลูกสะใภ้ผม""ฉันไม่สนคนอื่น""เธอไม่ใช่คนอื่นครับ เธอเป็นคนในครอบครัวเราไปแล้ว คุณสงสารอิงอิง พวกเราก็สงสาร

"เธอกลัวว่ามหาวิทยาลัยนี้จะปิดไม่เร็วพอสินะ?”ไป๋หงเทียนแค่นเสียงหึหลินชิงเหยียนเอ่ยต่อโดยไม่สนเขา "จากนั้นตอนที่ทั้งประเทศกำลังจับตามองเรื่องนี้ ฉันจะปล่อยภาพจากกล้องวงจรปิดในมหาวิทยาลัย ให้คนดูว่ามหาวิทยาลัยรับมือเหตุฉุกเฉินแบบนี้ยังไง ให้เห็นว่าศักยภาพด้านการแพทย์ของมหาวิทยาลัยแข็งแกร่งแค่ไหน แล้วก็จับจุดการแพทย์นี่แหละมาทำการตลาด""....""ลูก ๆ เลือกมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุให้พ่อแม่ จริง ๆ ก็อยากให้พ่อแม่มีความสุขตอนแก่ แต่สิ่งที่พวกเขากังวลมากกว่าคือถ้าผู้สูงอายุเกิดไม่สบายขึ้นมาในมหาวิทยาลัยนี้ จะได้รับการช่วยเหลือทันเวลาหรือเปล่า"พูดถึงตรงนี้ หลินชิงเหยียนก็ปรบมือเบา ๆ"อย่างที่คุณว่า มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุของคุณมีอุปกรณ์การแพทย์ครบ หมอก็มีประสบการณ์และความสามารถ แถมหลังรักษาคุณตาคนนั้นก็พ้นอันตราย ถ้าวันหนึ่งพ่อฉันอยากเรียนมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ฉันก็จะส่งไปมหาวิทยาลัยของบริษัทคุณแน่นอน ฉันรู้ข้อดีของที่นี่ แต่คนอื่นรู้ไหม?""...""อุบัติเหตุครั้งนี้จะมองเป็นเหตุร้ายเพื่อจัดการให้จบก็ได้ หรือจะมองเป็นจุดขายเพื่อโปรโมตก็ได้ หลานสาวคุณเลือกทางแรก แต่ฉันจะเลือกทางหลัง"ไป๋หง

อีกรอบหนึ่ง ซ่งเหยียนจินก็แพ้อีกแล้วคนข้าง ๆ เริ่มโห่แซวกัน: ถอดเลย ถอดเลย!ซ่งเหยียนจินหน้าแดงก่ำ ก้มลงมองกางเกงในตัวเดียวที่เหลืออยู่ ก่อนจะเผลอกำมือแน่น พอหันไปดูคนอื่น ๆ ต่างก็ยังใส่เสื้อผ้าครบ โดยเฉพาะเซิ่งถิงที่นั่งตรงข้าม เขาไม่แพ้เลยสักตาเดียว...นะ นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!"พวกคุณ...พวกคุณต้องโกงแน่ ๆ!" ซ่งเหยียนจินโวยวายด้วยความหัวเสียพอพูดจบ บรรยากาศก็เย็นวาบลงทันทีเจียงม่อเหยียนขมวดคิ้ว "ซ่งเหยียนจิน คุณเป็นคนเข้ามาขอเล่นกับพวกเราเอง พวกเราไม่ได้บังคับคุณนี่?"ซ่งเหยียนจินเม้มปาก พูดไม่ออก"คุณแพ้เรื่อย ๆ จนจะต้องถอดกางเกงใน ผมยังเตือนเลยว่าอย่าเล่นต่อ แล้วคุณฟังไหมล่ะ?"ซ่งเหยียนจินยิ่งพูดไม่ออกเจียงม่อเหยียนหัวเราะหึ "แพ้แล้วพาลใส่คนอื่น นิสัยหมาชะมัด!""ผม...""เป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่พูดเหมือนผายลม เล่นไม่ไหวก็อย่าเล่นสิ!"คำพูดนี้แรงมาก แรงมากจริง ๆ ซ่งเหยียนจินรู้สึกว่าทุกสายตามองมาที่เขาด้วยความดูถูก เหยียดหยาม และเยาะเย้ย...แม้แต่ลมยังพัดมาทีระลอกเหมือนมาซ้ำเติม หนาวจนเขาสั่นแชะเซิ่งถิงจุดบุหรี่หนึ่งมวน เขาหลุบตาลง ไม่ได้มองซ่งเหยียนจินด้วยซ้ำ แต่ซ่

ซ่งเหยียนจินเริ่มเต้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จากที่ตอนแรกทุกคนโห่แซวกันอย่างสนุก ไป ๆ มา ๆ กลับพากันเอามือปิดตาพวกเขาก็ไม่ใช่คนความคิดสกปรกอะไรนัก แค่อยากแหย่เท่านั้น แต่พอแหย่เสร็จก็เริ่มรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว"พอแล้ว ๆ คุณซ่งไม่ต้องเต้นแล้ว ปล่อยพวกเราไปเถอะ!" เจียงม่อเหยียนโบกมือ บอกให้ซ่งเหยียนจินหยุดเต้นอันที่จริงเซิ่งถิงไม่เคยมองเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาสูบบุหรี่ พลางหยิบไพ่มาหมุนเล่นอย่างเบื่อ ๆ "ประธานเซิ่ง เรื่องโปรเจ็กต์ที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ล่ะครับ?" มีคนขยับเข้ามาถามเสียงเบาเซิ่งถิงตอบรับสั้น ๆ "รอให้ฉันแต่งงานก่อน""แน่นอนครับแน่นอน ยินดีด้วยนะครับประธานเซิ่ง!" คนนั้นดีใจจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ คำพูดนี้แทบจะเท่ากับตอบตกลงแล้ว"ถึงตอนนั้นก็อย่าลืมมาดื่มเหล้าในงานแต่งนะ""แน่นอนครับแน่นอน" พอได้ยินว่าเชิญให้ไปดื่มเหล้าในงานแต่ง เขาก็ยิ่งดีใจหนักขึ้นไปอีกฟางหย้วนหย้วนแอบผลักซ่งเหยียนจินเบา ๆ เดิมทีซ่งเหยียนจินอยากไปใส่เสื้อผ้าก่อน แต่จังหวะนี้มันพลาดไม่ได้จริง ๆเขาเลยขยับเข้าไปหาเซิ่งถิงเหมือนกัน "ประธานเซิ่ง เรื่องโปรเจ็กต์ที่เราคุยกันก่อนหน้านี้ล่ะครับ?"มุมปากเ