All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 421 - Chapter 429

"ห้ามหลุดปากบอกไป๋เจ๋อหย่วนเด็ดขาดว่าตอนนั้นเธอตั้งท้องแล้ว และก็ห้ามหลุดปากด้วยว่าเหตุผลที่เธอมาหาแกก็เพราะอยากยืมเงินไปรักษาไป๋เจ๋อหย่วน!""แล้วยังเรื่องยี่สิบห้าล้านนั่นอีก ผู้หญิงโง่คนนั้นอุตส่าห์รับเงินจากคุณท่านไป๋มาได้ แต่กลับหันหลังเอาเงินมาให้ฉัน ทำเป็นวางท่าสูงส่งอยู่ได้!"หลังจากหลินชิงเหยียนโพสต์ออกไป ไม่นานก็ถูกชาวเน็ตแชร์ต่อ และกระแสก็ลุกลามอย่างรวดเร็วเธอเก็บโทรศัพท์ลง แล้วมองจูเชี่ยนอย่างเงียบ ๆเธอจะไม่ปล่อยผู้หญิงใจดำคนนี้ไปเด็ดขาดไม่นานจูเชี่ยนก็รับโทรศัพท์ สีหน้าเธอดูตกใจมาก จากนั้นก็รีบเข้าอินเทอร์เน็ตแล้วยกโทรศัพท์แนบหูฟังคลิปเสียงนั้น ยิ่งฟัง สีหน้าเธอก็ยิ่งแย่ลงจนถึงขั้นเริ่มหวาดกลัวขณะฟัง เธอก็มองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง ICU ไปด้วย เจ้าของบัญชียังไม่ฟื้นเลย แล้วใครเป็นคนโพสต์คลิปเสียงนี้กัน?เธอตั้งสติไม่อยู่ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในโถงบันไดข้าง ๆ แล้วโทรหาหลี่จวิ้นไห่"แกเคยถูกลักพาตัว!""แล้วทำไมไม่บอกฉัน?""ผู้หญิงคนหนึ่งสั่งให้หลี่เฉินเลี่ยงลงมือ? แล้วเธอยังถามเรื่องของหลินเหยาด้วย?""ไม่มีทางเป็นลูกสาวของหลินเหยาแน่ เธอไม่มีความสามารถขนาดนั้น!"

"ผะ ผมนี่ตาถั่วจริง ๆ ถึงได้ ถึงได้จำไม่ได้ว่านี่คือคุณนายเซิ่ง" หลี่จวิ้นไห่รีบฝืนความเจ็บลุกขึ้นยืน "ก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น คุณเตะได้ดีมาก เชิญเตะต่อได้เลย ผมรับรองว่าจะไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย"หลินชิงเหยียนแค่นเสียงหึ แล้วเดินต่อเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจคนสองคนนั้น จูเชี่ยนมองแผ่นหลังของเธอด้วยแววตาเฉียบคม ก่อนจะกำหมัดแน่น เป็นเธอจริง ๆ ด้วย จนถึงตอนนี้หล่อนก็ยังไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวของหลินเหยาจะเป็นหลินชิงเหยียนคนนี้!เพราะพลาดท่าให้เธอมามากเกินไปแล้ว จูเชี่ยนจึงไม่อยากปะทะกับเธออีกแต่ตอนนี้...จูเชี่ยนกัดฟันแน่น เธอต้องใช้วิธีการใดก็ตามที่ทำได้แล้วเมื่อมาถึงห้องจัดแสดง หลินชิงเหยียนมองภาพวาดทีละภาพ แววตาก็อ่อนโยนลงทันที นี่คือภาพวาดของแม่ทั้งหมด เธอจินตนาการได้ว่าเวลาที่แม่วาดแต่ละภาพ แม่จะต้องเปล่งประกายมากแน่ ๆ เพราะได้ทุ่มเทอยู่กับสิ่งที่ตัวเองรักอย่างเต็มหัวใจ และเต็มไปด้วยความสุขที่เอ่อล้นต่อมาแม่ก็ไม่แตะพู่กันอีกเลย บางทีอาจเป็นเพราะแม่ไม่อาจหาความรู้สึกของการรักอย่างบริสุทธิ์ในตอนนั้นได้อีกแล้ว หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะชีวิตของแม่ไม่เคยมีช่วงเว

สายตาของหลินชิงเหยียนคมกริบ เธอเอียงหน้าไปมองคนที่บุกเข้ามาทุบทำลายแวบหนึ่ง แต่ละคนยังทำท่าไม่สนใจ เห็นได้ชัดว่ายังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา"รบกวนช่วยประเมินราคาหน่อยค่ะ" หลินชิงเหยียนหันกลับไปมองศาสตราจารย์หลีอีกครั้ง"ประเมินราคา? คุณหมายความว่า?""ก็ต้องให้คนที่ทำลายภาพพวกนี้ชดใช้สิคะ!"พอได้ยินคำว่า 'ชดใช้' คนพวกนั้นก็เริ่มลนลานขึ้นมาเล็กน้อย ในจำนวนนั้นมีอยู่สองคนที่คิดจะหนี แต่หลินชิงเหยียนเพียงเหลือบตาไปมอง รปภ.ก็รีบเข้าไปขวางพวกเขาไว้ทันที"ประเมินยากจริง ๆ ก่อนหน้านี้ภาพใบเมเปิลยามฤดูใบไม้ผลิของคุณหลินเหยาก็ถูกประมูลไปห้าร้อยล้าน..." ศาสตราจารย์หลีเอ่ย"ห้าร้อยล้าน?" ชายหัวโจกคนนั้นเบิกตากว้าง "ภาพห่วย ๆ แบบนี้มีมูลค่าตั้งห้าร้อยล้านเลยเหรอ!"หลินชิงเหยียนปรายตามอง ส่วนชายคนนั้นที่โดนเธอเตะไปแล้วสองที ก็เลยยังเกรงกลัวเธออยู่บ้าง น้ำเสียงจึงเบาลงทันที"ผมนึกว่าห้าร้อยเอง""ห้าร้อย? คุณล้อเล่นหรือไง!" ศาสตราจารย์หลีแค่นเสียงหึ "เพราะคุณหลินเหยาวางพู่กันไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นภาพวาดของเธอที่หลุดออกมาสู่ตลาดจึงมีไม่มาก อีกทั้งยังมีภาพของเธอสองภาพถูกเก็บสะสมไว้ในพิพิ

เพียะ!เสียงนั้นดังสะท้อนไปทั่วห้องจัดแสดง แขกที่กำลังถูกเชิญให้ออกไปด้านนอกต่างก็เห็นภาพตรงหน้า"หลินชิงเหยียน เธอกล้าตบแม่ฉันเหรอ!"ไป๋อิงพุ่งเข้ามา แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็โดนหลินชิงเหยียนตบเข้าอย่างจังอีกหนึ่งฉาด"เธอต้องรู้เรื่องที่แม่เธอทำอยู่แล้วแน่ ๆ บางเรื่องเธออาจจะมีส่วนร่วมด้วยซ้ำ!""เธอตบฉัน เธอ...""เธอน่าจะดีใจนะที่ฉันแค่ตบพวกเธอสองคนไปคนละฉาดน่ะ!"ไป๋อิงเหมือนคนเสียสติ พยายามจะพุ่งเข้าไปทำร้ายหลินชิงเหยียน แต่กลับถูกไป๋เจ๋อหย่วนตะคอกใส่"พอได้แล้ว! ทำไมเธอถึงได้เหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด!"ไป๋อิงโดนตวาดจนตาแดง เธอมองไป๋เจ๋อหย่วนอย่างไม่อยากเชื่อ"พ่อคะ พ่อเข้าข้างมันเหรอ!"ไป๋เจ๋อหย่วนสูดหายใจลึก เขาไม่ได้สนใจไป๋อิง แต่หันไปมองหลินชิงเหยียนแทน"เหยียนเหยียน กลับบ้านกับฉันก่อนดีไหม ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอเยอะมาก""ไม่ล่ะ" หลินชิงเหยียนตอบกลับอย่างเรียบเฉย "บ้านของคุณ ไม่ใช่บ้านของฉัน เมื่อก่อนไม่ใช่ ตอนนี้ไม่ใช่ และต่อไปก็จะไม่มีวันใช่"พูดจบ เธอก็เมินสายตาวิงวอนของไป๋เจ๋อหย่วน แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดขาดแต่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกล กลับได้ยินเสียงหัวเราะอ

ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ร่างกายก็เกร็งราวกับเสือดาวที่กำลังเดือดดาล เธอยกมือขึ้นลูบหลังเขาเบา ๆ อยากจะปลอบเขา แต่ทันใดนั้นกลับถูกเขาจูบอย่างรุนแรงจูบนี้ทั้งลนลานทั้งสับสน ไม่ต่างจากอารมณ์ของเขาในตอนนี้เลยความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ถาโถมเข้าใส่หลินชิงเหยียนอีกครั้ง จนเธออดไม่ได้ที่จะกอดเซิ่งถิงแน่นเช่นกัน แต่ไม่ว่าพวกเขาจะใกล้ชิดกันแค่ไหน ทำไมเธอกลับยังรู้สึกเหมือนกำลังจะคว้าเขาไว้ไม่ได้อยู่ดีผ่านไปเนิ่นนาน ทั้งสองคนจึงเดินออกมาจากบันไดหนีไฟ แต่กลับเห็นคุณนายเซิ่งยืนอยู่ด้านนอกตั้งแต่แรกแล้วเธอสวมชุดคนไข้ ปล่อยผมยาวสยาย สายตาที่มองหลินชิงเหยียนเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง"เธอนี่เอง!"เมื่อครู่คุณนายเซิ่งได้ยินที่ไป๋อิงพูดหมดแล้วพอตระหนักได้ถึงจุดนี้ หลินชิงเหยียนก็รู้สึกเหมือนความอ่อนแรงกำลังถาโถมเข้าใส่อย่างหนัก"เธอเป็นคนทำร้ายลูกสาวของฉัน!"คุณนายเซิ่งพุ่งเข้ามาผลักเธออย่างแรงราวกับคนเสียสติเซิ่งถิงห้ามคุณนายเซิ่งไม่ได้ จึงได้แต่ปกป้องหลินชิงเหยียน เขากอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน รับทั้งคำด่าและการทุบตีแทนเธอ"ยัยฆาตกร! เธอฆ่าลูกสาวฉัน! ฉันจะเอาชีวิตเธอ!"หลินชิงเ