Lahat ng Kabanata ng ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Kabanata 411 - Kabanata 420

เรื่องนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ หลินชิงเหยียนคิดจะพาคุณนายเซิ่งขึ้นไปพักข้างบนก่อน แล้วค่อยหาทางล้วงความจริงจากจูเชี่ยน แต่คุณนายเซิ่งกลับปัดมือเธอออก"เธออยู่ที่นี่ก็ดี จะได้ไม่ต้องโทรเรียกเธอมาอีก" คุณนายเซิ่งสูดหายใจลึก สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น "วันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอวิ่งไปอาละวาดที่บ้านตระกูลไป๋และพังบ้านเขาซะเละ แถมยังบังคับให้คุณท่านไป๋ก้มหัวขอโทษเธออีก"หลินชิงเหยียนเหลือบมองจูเชี่ยนแวบหนึ่ง พอดีกับที่เห็นดวงตาของอีกฝ่ายฉายแววได้ใจ"ทุกเรื่องย่อมมีเหตุผลของมัน คุณจะฟังแค่คำพูดฝ่ายเดียวไม่ได้""ตระกูลเซิ่งกับตระกูลไป๋สนิทกันมาโดยตลอด เธอเอาความมั่นหน้ามาจากไหนถึงกล้ายุแยงความสัมพันธ์ของสองตระกูล!""ไป๋หงเทียนเป็นฝ่ายลงมือทำร้ายฉันก่อน""พอได้แล้ว ฉันจะให้เธอขอโทษคุณนายไป๋!"หลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าคุณนายเซิ่งเชื่อคำพูดของจูเชี่ยนไปแล้ว เพราะฉะนั้นต่อให้เธออธิบายมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์"ฉันไม่ได้ผิด เพราะงั้นฉันไม่มีทางขอโทษหรอก!""นี่เธอ!"หลินชิงเหยียนไม่สนใจความเดือดดาลของคุณนายเซิ่ง เธอหันไปมองจูเชี่ยนแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า "คุณนายไป๋ ต่อจากนี้กรุณาอย่าติ

หลินชิงเหยียนยิ้มออกมาอย่างหมดคำจะพูด เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ เป็นไปได้ยังไง!เธอดันไปสงสัยว่าคุณนายเซิ่งเป็นคนขับรถชน!เหลวไหลสิ้นดี!"ไม่รู้ว่าการผ่าตัดจะเสร็จเมื่อไหร่ พี่กลับบ้านไปก่อนเถอะ" อันชิงเล่อหันมาเอ่ยกับหลินชิงเหยียนหลินชิงเหยียนพยักหน้า "ถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ นายต้องโทรหาฉันทันทีนะ""ผมรู้แล้ว"หลินชิงเหยียนหันไปมองประตูห้องผ่าตัดอีกครั้ง จากที่เพื่อนร่วมงานคนนั้นบอก หร่วนชิงบาดเจ็บค่อนข้างหนัก หวังว่าเธอจะผ่านช่วงอันตรายไปได้นะพอออกมาจากโรงพยาบาล หลินชิงเหยียนก็กลับไปบ้านตระกูลจิน แต่ที่หน้าประตูกลับเจอพ่อจินกำลังวิ่งออกมาด้วยความรีบร้อน"เกิดอะไรขึ้น?"พอพ่อจินเห็นเธอก็รีบพุ่งเข้ามาทันที"รีบไปอ่าวเซิ่งชิงเร็ว! แม่ของเซิ่งถิงจุดไฟเผาบ้านจนไหม้ไปทั้งหลังแล้ว แต่เธอยังติดอยู่ข้างใน!"หลินชิงเหยียนชะงักไปด้วยความตกใจ นี่มัน...เธอขับรถพาพ่อจินรีบมุ่งหน้าไปอ่าวเซิ่งชิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นฟ้าจากที่ไกล ๆ พอเข้าใกล้อีกหน่อยก็ยิ่งเห็นควันดำทะมึน ไฟลุกโหมรุนแรงจนกลายเป็นทะเลเพลิงไปทั้งหลังแล้วพ่อจินลงจากรถ พอเห็นไฟไหม้หนักขนาดนั้น ขาทั้งสองข

บ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อนเมื่อยี่สิบปีก่อน ฝนกระหน่ำลมกรรโชกอย่างบ้าคลั่งเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งกอดความหวังอันริบหรี่ไว้แน่นแล้วเคาะประตูบ้านตระกูลไป๋ เธอถูกพาเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ถูกขังไว้ในตึกเล็กทางฝั่งตะวันออก เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง นอกจากจะเห็นฝนที่เทกระหน่ำราวกับสาดไม่ยั้งแล้ว ยังเห็นแสงไฟอบอุ่นจากตัวบ้านหลัก และเจ้าหญิงน้อยของบ้านที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางกำลังเป่าเทียนวันเกิดวันนั้นก็เป็นวันเกิดของเธอเหมือนกันเธอพยายามมอง พยายามแยกแยะว่าในคนพวกนั้นมีพ่อของเธออยู่หรือเปล่าแต่เธอไม่รู้ว่าพ่อหน้าตาเป็นยังไง จึงต้องเพ่งดูทุกคนอย่างละเอียด เธอเห็นชายชราผมหงอกขาวคนหนึ่งกำลังมองเจ้าหญิงน้อยอย่างอ่อนโยนด้วยความเอ็นดู ข้างกายชายชราคือคุณผู้หญิงที่แต่งกายหรูหรา ถัดไปด้านหลังเป็นผู้ชายร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่ง แล้วก็ยังมีคุณผู้หญิงที่แต่งตัวหรูหราอีกคน กับเด็กอีกสองคน...เด็กผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากแดง ฟันขาว งดงามยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงเสียอีกส่วนเด็กผู้หญิงอีกคนตัวเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัด น่าจะเป็นน้องสาวของเด็กผู้ชาย สวมกระโปรงฟูฟ่อง ถักผมหางม้าสองข้าง ดูนุ่มนิ่มอ้วนกลม น่ารั

จินฉางอันไม่ค่อยกล้าสบตาหลินชิงเหยียน ได้แต่ก้มหน้าลงราวกับคนน่าสงสารที่ทำผิดและกำลังขอการให้อภัย"อย่าทิ้งเซิ่งถิงเลย เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักอย่าง"หลินชิงเหยียนยิ้มขมขื่น "แต่พวกเราจะไปต่อกันได้ยังไง?""เหยียนเหยียน...""คุณทำลายความรู้สึกระหว่างฉันกับเขาไปแล้ว!"เมื่อพูดจบประโยคนั้น หลินชิงเหยียนก็หันหลังเดินจากไปคฤหาสน์ตระกูลจินยังคงหรูหราและสว่างไสวเหมือนเดิม โดยเฉพาะท่ามกลางยามค่ำคืน ราวกับว่าเธอเพิ่งฝันไป ฝันว่าได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้และได้ครอบครองทุกอย่างที่เธอเคยโหยหา แต่จู่ ๆ เธอก็สะดุ้งตื่นจากความฝัน แล้วพบว่าระหว่างความฝันกับความจริงนั้นมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนมาตลอด และเธอเป็นฝ่ายก้าวข้ามเส้นนั้นไปเอง"พี่ รุ่นพี่ผ่าตัดสำเร็จแล้ว ตอนนี้อยู่ ICU"อันชิงเล่อโทรมาเมื่อได้ยินข่าวนี้ ใจที่แขวนค้างอยู่ของหลินชิงเหยียนก็คลายลงเล็กน้อย"ช่วยฉันดูแลคุณหร่วนที่โรงพยาบาลหน่อย อีกสองวันฉันจะไปเยี่ยมเธอ""ให้ผมช่วยดูแลแทนพี่เหรอ? พี่แน่ใจนะว่ารุ่นพี่ประสบเหตุเพราะปลอมตัวเป็นพี่? คนที่ก่อเหตุคือใคร? เขามีความแค้นอะไรกับพี่?""ไว้ค่อยว่ากัน แค่นี้นะ"หลังหลินชิงเหยียนวางส

เสียงฝนข้างนอกดังเปาะแปะ กระหน่ำกระทบขั้นบันไดหินด้านหน้า รอบข้างไร้ผู้คน บ้านสีน้ำเงินหลังนี้จึงกลายเป็นสถานที่ที่เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกข้างนอกเป็นภาพหนึ่ง แต่ข้างในกลับเป็นอีกภาพหนึ่งในชั่วขณะที่หลินชิงเหยียนถูกเซิ่งถิงจูบ เธอก็ทิ้งความคิด ความลังเล และความหวาดกลัวไปจนหมด เธอจมดิ่งอยู่ในจูบนั้น และยอมรับการเรียกร้องอย่างเอาแต่ใจของเขาโดยสมบูรณ์ในห้องมีเตียงเล็ก ๆ อยู่ตัวหนึ่ง ตอนที่เธอถูกวางลงไป เตียงก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังได้ทุกเมื่อ ดังนั้นเซิ่งถิงจึงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ให้ร่างของเธอส่วนใหญ่ยังคงพิงอยู่กับตัวเขา เพียงแค่อาศัยเตียงรองรับไว้ แต่เสียงเอี๊ยดอ๊าดกลับยิ่งดังขึ้นกว่าเดิมไม่มีใครสนใจอะไรอีกแล้ว เขาครอบครองเธอ เธอถูกเขาครอบครอง เขาจูบเธอ ส่วนเธอก็มอบตัวเองให้เขาสายฝนยุ่งเหยิง เสื้อผ้าก็ยุ่งเหยิง ดังนั้นทุกอย่างจึงยุ่งเหยิงไปหมดผ่านไปเนิ่นนาน เมื่อเขาแนบชิดอยู่ข้างหูของเธอ แล้วหอบหายใจต่ำ ๆ ออกมา ทุกอย่างถึงได้กลับคืนสู่ความสงบ"ฉันดีใจนะที่คนที่เกิดเรื่องไม่ใช่เธอ" เขาเอ่ยจมูกของหลินชิงเหยียนพลันแสบขึ้นมา "ถ้าเป็นฉัน...""ห้ามพูดคำว่าถ้า!"