ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 371 - 챕터 380

382 챕터

บทที่ 371

เธอกับเซิ่งถิงควรจะเชื่อใจกันและกัน เธอสามารถไปถามเซิ่งถิงให้แน่ชัด ถามสิ่งที่ยังไม่แน่ใจในใจของตัวเองให้กระจ่างได้พอคิดได้แบบนั้น เธอก็รีบขับรถไปยังบ้านของเซิ่งถิงในย่านใจกลางเมืองทันทีตอนที่เธอเข้าประตูไป เซิ่งถิงก็เพิ่งกลับมาถึงพอดี เขากำลังถอดเสื้อสูทออก พอเห็นว่าเธอมา เขาก็ดึงเธอเข้าไปกอดแล้วจูบหนึ่งที จากนั้นยังไม่ทันให้เธอได้พูดอะไร เขาก็วิ่งเข้าครัวไปก่อนแล้วหลินชิงเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ในใจยุ่งเหยิงไปหมด แต่ในขณะเดียวกันก็มีอีกเสียงหนึ่งคอยเตือนเธออยู่ว่าขอแค่เซิ่งถิงรักเธอ เสียงอื่น ๆ ก็ไม่สำคัญทั้งนั้นใช่ ขอแค่เธอเชื่อในความรักที่เซิ่งถิงมีให้เธอ แล้วทำไมเธอต้องไปสนใจอย่างอื่นด้วย?แต่เธอก็ยังอยากถามอยู่ดีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเงยหน้ามองเซิ่งถิง "ฉันมีเรื่องจะถามคุณ..."เสียงของเธอชะงักไป เพราะเธอเห็นเซิ่งถิงวางยาน้ำสีดำร้อน ๆ ชามหนึ่งลงตรงหน้าเธอ"วันนี้เธอลืมกินยาอีกแล้วใช่ไหม?"เมื่อเห็นสายตาที่เหมือนตำหนิเล็กน้อยของเซิ่งถิง ลำคอของเธอก็พลันขมฝืดขึ้นมา เหมือนตัวเองเพิ่งดื่มยานั่นเข้าไปแล้วจริง ๆ ขมจนพูดและเปล่งเสียง
더 보기

บทที่ 372

หลายวันต่อจากนั้น หลินชิงเหยียนยังคงไปทำงานตามปกติ เพียงแต่ไม่กลับบ้านตระกูลจิน และไม่ไปหาเซิ่งถิงอีกแล้วแน่นอนว่าพ่อจินสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ แต่ก็ไม่ได้ถามมาก แค่บอกว่าถ้าเซิ่งถิงรังแกเธอจริง ๆ ต้องบอกเขา เขาจะจัดการแทนเธอเองส่วนเซิ่งถิงก็ไม่เคยติดต่อเธอมาเลย เธอเองก็ไม่ได้ติดต่อเขาเช่นกันจู่ ๆ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็ห่างเหินไปแบบนี้พ่ออันจะเข้ามาวันพุธนี้ หลินชิงเหยียนจึงลางานหนึ่งวันเพื่อไปรับเขาที่สถานี"เมื่อคืนพี่ไม่ได้นอนเหรอ?" อันชิงเล่อถามแบบนี้ทันทีที่เห็นหน้าเธอหลินชิงเหยียนเม้มปากเล็กน้อย "พูดมั่วอะไร ฉันนอนหลับดีจะตาย""งั้นเหรอ ใต้ตาดำเป็นหมีแพนด้าเลยนะ"หลินชิงเหยียนรีบหยิบกระจกออกมาส่อง เห็นได้ชัดจริงว่าใต้ตาดำ เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อันที่จริงตั้งแต่ทะเลาะกับเซิ่งถิงครั้งนั้น เธอก็นอนไม่ค่อยหลับมาตลอด ตอนเช้าเธอตั้งใจใช้รองพื้นกลบหน่อยหนึ่งแล้ว แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก"พี่คงไม่ได้ทะเลาะกับพี่เขยหรอกนะ?"ไอ้เด็กนี่เดาเก่งใช้ได้เลย"ฉันแค่ทำโอที อย่ามาพูดมั่ว!""ถ้าพวกพี่ทะเลาะกัน...""บอกว่าอย่าพูดมั่วไง!""ผมบอกแล้วไงว่าถ้าทะเลาะ
더 보기

บทที่ 373

จนกระทั่งโกศอัฐิของพ่ออันถูกวางลงในหลุมศพ และในเสี้ยววินาทีก่อนจะเริ่มกลบดิน เธอถึงได้สติกลับคืนมา เธอทรุดเข่าลงกับพื้นแล้วโผเข้าไปกอดโกศอัฐิใบนั้นไว้"พ่อ ทำไมไม่ให้หนูไปส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ทำไมถึงไปกะทันหันแบบนี้!"เซิ่งถิงคุกเข่าลงไปพร้อมกับเธอ "พ่อครับ สิ่งที่ผมเคยรับปากพ่อไว้ ผมจะทำให้ได้แน่นอน พ่อวางใจได้ ผมจะดูแลเหยียนเหยียนให้ดีไปตลอดชีวิต"คนที่มาร่วมงานศพของพ่ออันมีไม่มาก เซิ่งหนิงเป็นคนดูแลอันชิงเล่อ ส่วนเซิ่งถิงโอบหลินชิงเหยียนไว้ หลังเสร็จพิธีไว้อาลัยแล้ว ทุกคนก็พากันเดินลงเขาแต่ตอนนั้นเอง กลับมีคนหนึ่งที่ยังไม่ขยับ เขายืนจ้องป้ายหลุมศพข้าง ๆ พ่ออันอยู่นานหลินหราน?ไป๋เจ๋อหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดบางอย่างขึ้นมา เขาลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ขยับเข้าไปใกล้อีกหน่อย แล้วเพ่งมองรูปถ่ายที่ติดอยู่บนป้ายหลุมศพอย่างละเอียดใช่เธอหรือเปล่า?คล้ายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหมือนในความทรงจำของเขา เธอเป็นคนสดใสและเปี่ยมชีวิตชีวา เธอวิ่งไปวิ่งมาอยู่ในมหาวิทยาลัยราวกับภูตน้อยแสนร่าเริง หรือไม่ก็ถือพู่กันวาดภาพไปตามภูเขาสายน้ำ ในสวนดอกไม้ ทำตัวเลอะสีไปทั้งตัว แ
더 보기

บทที่ 374

ค่ำคืนนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน...หลินชิงเหยียนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนปลาตัวหนึ่งในมหาสมุทรกว้างใหญ่ ถูกคลื่นลมที่เขาก่อขึ้นซัดขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ก่อนจะตกลงมาอย่างแรง จมลงสู่ท้องทะเล ดิ้นรน ขอความช่วยเหลือ และในตอนที่เธอใกล้จะจมน้ำตาย ในที่สุดก็เกาะเขาเอาไว้ได้แต่เขาร้ายกาจเหลือเกิน แค่ยอมให้เธอได้หายใจเพียงชั่วครู่ ก็ลากเธอกลับเข้าไปในพายุคลื่นอีกครั้ง"ฉันผิดไปแล้ว..."เธอร้องไห้จนเสียงแหบไปนานแล้ว ได้แต่เฝ้าขอความเมตตาจากเขาแต่เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำอยู่ข้างหู"ผิดตรงไหน?""ไม่ควร... คิดแบบนั้น..." เธอร้องไห้พลางเอ่ย"หย่าเหรอ?""ก็คุณไม่ให้ฉันพูด...""สองคำนั้นมันคือมีด""ขอโทษ...""เธอแทงฉันไปแล้วหนึ่งที""ฮือ ๆ...""ฉันก็จะแทงเธอคืนหนึ่งทีเหมือนกัน""อย่า..."เธอถูกแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายแม้แต่แรงจะร้องขอความเมตตาก็ไม่มีแล้ว ได้แต่ร้องไห้ ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาอีก ทั้งที่ฟ้ายังไม่สางเธอกลัวจริง ๆ แล้ว ให้ตายเธอก็ไม่กล้าพูดคำนั้นอีกแล้วบทลงโทษนี้หยุดลงก็ตอนที่เธอใกล้จะหมดสติพอดี จากนั้นผู้ชายที่เมื่อครู่ยังคลุ้มคลั่งเหมือนบ้าไปแล้วก็อุ้ม
더 보기

บทที่ 375

เซิ่งถิงเอาหน้าผากแตะหน้าผากของหลินชิงเหยียน "ชีวิตคนเราไม่แน่นอน ไม่มีใครหลีกหนีพ้นหรือคาดเดาได้"หลินชิงเหยียนเองก็เข้าใจความเจ็บปวดในใจของเซิ่งถิงดี จึงขยับเข้าไปจูบเขาเบา ๆ"ตอนอายุแปดขวบ ไอ้เดรัจฉานหลิวเหลียงอันนั่น... ฉันเห็นกับตาว่าแม่ฆ่าเขา เลือดกระเด็นมาโดนตัวฉัน ทั้งคาวทั้งเหม็น หลังจากนั้นฉันก็เร่ร่อนอยู่พักใหญ จนกระทั่งแม่พ้นโทษออกมา ตอนที่แม่บอกว่าจะแต่งงานใหม่ ฉันกลัวมาก ร้องไห้อ้อนวอนไม่อยากให้แม่แต่งงาน เพราะพ่อเลี้ยงในใจของฉันทุกคนก็เป็นแบบหลิวเหลียงอันทั้งนั้น""แต่ตอนนั้นแม่เพิ่งออกจากคุก สุขภาพก็แย่มาก แม่กลัวว่าถ้าจู่ ๆ ตัวเองตายไป ฉันจะไม่เหลือใครให้พึ่งพา เลยตัดสินใจแต่งงานกับพ่ออันอย่างเด็ดเดี่ยว""ตอนไปอยู่บ้านเขาใหม่ ๆ ฉันล็อกประตูห้องนอนตลอด กลัวว่าเขาจะเข้ามา บางครั้งแค่บังเอิญเจอเขาในห้องรับแขก ฉันยังตกใจจนมุดเข้าไปหลบใต้โต๊ะเลย""เขาจะทำเหมือนว่าฉันกำลังเล่นซ่อนหากับเขา แล้วก็แกล้งทำเป็นหาฉันไม่เจอ บอกว่าตัวเองยอมแพ้แล้ว จากนั้นก็เอาเสื้อผ้า ของเล่น ขนมที่ตั้งใจซื้อมาให้ฉัน ไปวางไว้หน้าประตูห้องนอนเหมือนเป็นรางวัล"หลังจากออกจากเมืองอวิ๋นเฉิงไปอยู่ที
더 보기

บทที่ 376

หลินชิงเหยียนเดินเข้าไป ก่อนจะเห็นสีหน้าของคุณนายเซิ่งดูอิดโรย ดวงตาวูบไหวราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่ แต่พอรู้ตัวว่าเธอเดินเข้ามา คุณนายเซิ่งก็สูดหายใจลึกทันที ยืดหลังตรง แล้วกลับมาวางท่าเป็นคุณนายเซิ่งอีกครั้ง"เธอมีความสามารถจริง ๆ นะ ทำให้ลูกชายฉันถึงขั้นแตกหักกับฉันได้!"พอเธอเปิดปากพูด เสียงกลับแหบพร่าทันทีหลินชิงเหยียนขมวดคิ้ว "ถ้าคุณตั้งใจมาด่าหรือมาหาเรื่องฉันโดยเฉพาะ ก็ขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา ฉันต้องไปบริษัทแล้ว"พูดจบเธอก็ตั้งใจจะกลับขึ้นไปข้างบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็ควรไปบริษัทจริง ๆ นั่นแหละ"ฉันยอมแพ้แล้ว"พอได้ยินคำนั้น หลินชิงเหยียนก็หยุดฝีเท้าทันที ก่อนจะหันกลับไปมองคุณนายเซิ่งเธอบอกว่ายอมแพ้แล้ว?ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?และทันทีที่พูดคำนั้นออกมา ไหล่ของคุณนายเซิ่งก็ทรุดลงทันที ความหยิ่งผยองก่อนหน้านี้หายไปจนหมด แม้แต่ขอบตาก็เริ่มแดงขึ้นมา ดูอ่อนแอและไร้ที่พึ่งอย่างเห็นได้ชัด"เซิ่งถิงเขา...?"เขาไปพูดอะไรกับคุณนายเซิ่งกันแน่ ถึงทำให้ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปกะทันหัน แถมถึงขั้น... ร้องไห้ต่อหน้าเธอ"เขาบอกว่า" พอคุณนายเซิ่งนึกถึงคำพูดของเซิ่งถิงในว
더 보기

บทที่ 377

"ฉันจะกินยาปรับร่างกายต่อไป" เธอเอ่ยต่อให้วันนี้คุณนายเซิ่งไม่มา เธอก็จะยังกินยาต่อไปอยู่ดีอย่างแรกเพราะเธอเองก็อยากมีลูกจริง ๆ อย่างที่สองก็เพื่อสุขภาพร่างกายของตัวเองด้วยเมื่อคืนเซิ่งถิงก็อธิบายกับเธอชัดเจนแล้ว ที่คอยจ้องจะให้เธอกินยาก็เพราะอยากให้ร่างกายเธอดีขึ้นคุณนายเซิ่งรีบพยักหน้า "งั้นก็ดีมากเลย"หลังจากทั้งสองพูดคุยกันจนเข้าใจแล้ว คุณนายเซิ่งก็จากไป เพื่อไม่ให้บรรยากาศน่าอึดอัดไปมากกว่านี้หลินชิงเหยียนกินข้าวกลางวันก่อน แล้วค่อยขึ้นไปข้างบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าพอเปลี่ยนเสื้อเสร็จ และกำลังถือโทรศัพท์จะออกจากบ้าน ก็เห็นข่าวแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา เธอจึงเหลือบไปเห็นชื่อของไป๋เจ๋อหย่วนเข้าโดยไม่ตั้งใจเขาเป็นดาราดัง ทุกการเคลื่อนไหวล้วนได้รับความสนใจ ดังนั้นพอเขาพูดถึงเรื่องจะจัดนิทรรศการภาพวาดให้หลินเหยาในระหว่างให้สัมภาษณ์ เรื่องนี้ก็พุ่งขึ้นติดอันดับค้นหายอดนิยมทันทีมีคนถามว่าหลินเหยาคือใครมีคนกำลังค้นหาผลงานภาพวาดของหลินเหยามีคนกำลังคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไป๋เจ๋อหย่วนทันใดนั้น ชื่อ 'หลินเหยา' ก็เป็นที่รู้จักของคนจำนวนมาก บนอินเทอร์เน็ตมีภาพวาดของเธออยู
더 보기

บทที่ 378

คนที่โดนซ้อมคือหลี่จวิ้นไห่ แต่คนที่เข้าโรงพยาบาลกลับเป็นไป๋เจ๋อหย่วนหลังจากเขาซัดอีกฝ่ายไปชุดใหญ่ ตัวเองกลับโมโหจนเป็นลมไปแทนหลินชิงเหยียนกับอันชิงเล่อมาถึงโรงพยาบาล พวกเขาหลบพวกบอดี้การ์ดแล้วมาหยุดอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยของไป๋เจ๋อหย่วน เดิมทีตั้งใจจะมาถามให้ชัดถึงเรื่องในอดีต แต่กลับพบว่าคุณนายไป๋กับหลี่จวิ้นไห่อยู่ในห้องด้วย และหลี่จวิ้นไห่ก็กำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียงของไป๋เจ๋อหย่วน"พี่ไป๋ ถ้ายังไม่หายโกรธ จะต่อยผมอีกก็ได้!"หลี่จวิ้นไห่คนนั้นโดนซ้อมจนหน้าบวมช้ำเขียวไปหมด แต่ก็ไม่กล้าบ่นแม้แต่คำเดียวส่วนไป๋เจ๋อหย่วนมองเขาด้วยความโกรธแค้น สีหน้าราวกับอยากกัดเขาให้ตาย"เรื่องในตอนนั้น ฉันเคยเตือนแกแล้วว่าห้ามพูดถึงมันอีก!"หลี่จวิ้นไห่เม้มปาก "ผมก็แค่เห็นทุกคนพากันอวยหลินเหยา เลยเกิดอารมณ์ชั่ววูบ ที่จริงมันก็ใช่นี่ครับ ถ้าเมื่อก่อนเธอไม่ฉวยจังหวะตอนผมเมาแล้วมายั่วยวนผม ผะ ผมก็คงไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อพี่ไป๋ แล้วก็ แล้วก็ไม่โดนพี่แก้แค้นจนเสียทรัพย์สินไปครึ่งหนึ่งหรอก""แกยังกล้าพูดอีก!" ไป๋เจ๋อหย่วนตะคอกเสียงต่ำ"ผมไม่ได้โทษพี่ไป๋นะ เป็นผมเองที่ต้านสิ่งยั่วยุไม่ไหว แต่ถ้าจะพูด
더 보기

บทที่ 379

"ได้สิ" คุณนายไป๋ยิ้ม "แต่ไม่ต้องพูดว่าขอโทษหรอก ระหว่างเราสามีภรรยาไม่จำเป็นต้องใช้คำนี้"ไป๋เจ๋อหย่วนกุมมือคุณนายไป๋ไว้ "หลายปีมานี้ เธอต้องทนความน้อยใจมาตลอด"คุณนายไป๋กุมมือเขาตอบ "ตอนที่ฉันแต่งงานกับคุณ คุณก็บอกฉันชัดเจนอยู่แล้วว่าในใจคุณรักผู้หญิงอีกคนหนึ่ง และอาจจะรักไปทั้งชีวิต ฉันรู้เรื่องนี้ดีและยอมรับมันเอง ดังนั้นไม่มีอะไรให้ต้องน้อยใจหรือตัดพ้อหรอก""แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดต่อเธออยู่ดี" ไป๋เจ๋อหย่วนเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด"ถ้าคุณรู้สึกผิดต่อฉันจริง ๆ งั้นก็พยายามยอมรับเรื่องนั้นให้ได้เถอะ""..."คุณนายไป๋ถอนหายใจแผ่วเบา "เมื่อกี้ฉันถามหลี่จวิ้นไห่แล้ว เขาบอกว่าตอนที่หลินเหยาไปหาเขาก็เพราะชุดกระโปรงตัวเดียว ที่จริงฉันไม่ค่อยเข้าใจเลย"ไป๋เจ๋อหย่วนขมวดคิ้วแน่น เขาไม่อยากย้อนนึกถึงอดีตเลย แต่ความทรงจำพวกนั้นกลับกดทับเขาจนแทบหายใจไม่ออก ทำให้อยากระบายมันออกมาบ้าง"หลังจากที่ฉันตัดขาดกับทางบ้าน ชีวิตของพวกเราก็ลำบากมาก ฉันไม่ได้รับบทดี ๆ เลย ทำได้แค่วิ่งเต้นเล่นบทตัวประกอบ รายได้เดือนหนึ่ง พอหักจากค่าซื้ออุปกรณ์วาดรูปให้เธอแล้ว ที่เหลือก็พอแค่ให้เราสองคนประทังชีวิตไปวัน ๆ"
더 보기

บทที่ 380

บอดี้การ์ดเดินมาแล้ว ทั้งสองคนจึงรีบออกไปพอขึ้นไปนั่งในรถ อันชิงเล่อก็ดูเหมือนจะงอนหลินชิงเหยียนอยู่บ้าง เพราะเมื่อกี้เธอรั้งเขาไว้ ไม่ยอมให้เข้าไปถามไป๋เจ๋อหย่วนกับคุณนายไป๋ให้ชัด ๆ"ระหว่างนายกับฉัน ใครรู้เรื่องในตอนนั้นมากกว่ากัน?" หลินชิงเหยียนเลิกคิ้วถามน้องชายอันชิงเล่อขมวดคิ้ว "แต่ผมเชื่อแม่ แม่ไม่มีทางนอกใจเพราะชุดกระโปรงแค่ตัวเดียวแน่ แล้วก็ไม่มีทางเอาเงินห้าล้านจากตระกูลไป๋ด้วย ถ้าแม่เอาเงินจริง ชีวิตหลังจากนั้นก็คงไม่ลำบากขนาดนั้นหรอก""ฉันก็เชื่อแม่เหมือนกัน แต่ถ้าจะล้างมลทินให้แม่ แค่พวกเราสองคนเชื่อมันไม่พอหรอก""งั้นจะทำยังไง?"หลินชิงเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เราไปหาหลี่จวิ้นไห่กัน!"จากข้อมูลที่น้องชายสืบมา หลี่จวิ้นไห่ก็เป็นพวกอันธพาลเต็มตัว อาศัยว่าที่บ้านมีเงินอยู่บ้าง ก็เอาตัวไปพัวพันกับเรื่องสกปรกสารพัด และการจะจัดการคนแบบนี้ ก็มีแต่ต้องใช้ความชั่วจัดการกับความชั่วเท่านั้นหลินชิงเหยียนไปที่บริษัทก่อสร้างฉินฮั่นก่อน พอแสดงตัวตนของตัวเองแล้ว ก็ให้พนักงานต้อนรับช่วยนัดพบหลี่เฉินเลี่ยงหลี่เฉินเลี่ยงก็คือคนที่ครั้งก่อนถูกฟางหย้วนหย้วนกับซ่งเหยียนจินยุยง จนคิ
더 보기
이전
1
...
343536373839
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status