All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 61 - Chapter 70

ท่าทีของซ่งเหยียนจินก็เปลี่ยนไปทันที หากได้ผู้เชี่ยวชาญระดับบิ๊กในวงการออกแบบสถาปัตยกรรมมาชี้แนะ แบบดีไซน์ของพวกเขาก็ต้องผ่านอนุมัติแน่นอน“เหยียนเหยียนควรบอกฉันให้เร็วกว่านี้ ฉันจะได้ไปเยี่ยมคุณนายสวีพร้อมกันด้วย”ถึงแม้เวินรั่วอันจะรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง แต่เธอก็อยากให้จี้ฮั่นฟางช่วยดูแบบร่างการออกแบบของเธอสักหน่อย เพราะนอกจากจะเป็นดีไซเนอร์แล้ว เธอยังเป็นคุณนายสวีด้วยจี้ฮั่นฟางยิ้มแล้วพูดว่า “เดิมทีฉันก็รับปากชิงเหยียนไว้แล้ว แต่พอพวกเธอมาวุ่นวายกันขนาดนี้ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ เรื่องนี้เอาไว้แค่นี้ละกันนะ”พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น ยกศีรษะพยักหน้าให้หลินชิงเหยียน จากนั้นก็จูงผู้จัดการสวีออกไปข้างนอกทันทีทั้งสามคนถึงกับอึ้งไป แต่ก็รู้ดีว่าที่เพิ่งวุ่นวายกันเมื่อครู่นี้ เท่ากับทำให้คุณนายสวีไม่พอใจอย่างสิ้นเชิงแล้ว แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือผู้จัดการสวี หากเขาโกรธขึ้นมาเมื่อไร การร่วมมือระหว่างสองบริษัทก็มีแววว่าจะล่มได้เลย“เหยียนเหยียน เธอรีบไปช่วยพูดดี ๆ กับผู้จัดการสวีให้เราหน่อยนะ ขอให้เขาอย่าได้ลงโทษหรือพาลโกรธไปถึงการร่วมมือของสองบ้านเราเด็ดขาด!” ซ่งเหยียนจินรีบพูดกับหลินชิงเห

เซิ่งถิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป้าหมายชัดเจนขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ไว้หน้าให้แบบนี้ แต่ว่า…“ได้”แต่สำหรับหลินชิงเหยียนแล้ว สามนาที ห้านาที หรือจะนานกว่านั้น เขาก็ไม่ถือสาอะไรเลยงานเลี้ยงจบลงแล้ว หลินชิงเหยียนไม่ได้ดื่มแม้แต่หยดเดียว ดังนั้นแผนเดิมที่จะหาคนขับรถให้ก็ไม่จำเป็นแล้วตอนที่เธอเดินออกมา ไม่เห็นเซิ่งถิง ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เดิมทีอยากย้ำเรื่อง “ห้านาที” อีกครั้ง เพราะสำหรับเธอแล้ว เรื่องนี้สำคัญมากพอมาถึงลานจอดรถ หลินชิงเหยียนเดินไปถึงรถของตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่าซ่งเหยียนจินจะโผล่มาจากไหนไม่รู้“เหยียนเหยียน ฉันรอเธอมาตั้งนานแล้วนะ เรากลับบ้านด้วยกันเถอะ”หลินชิงเหยียนเหลือบมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นพ่อซ่งกับแม่ซ่งแม่และเวินรั่วอัน คาดว่าพวกเขาน่าจะกลับไปก่อนแล้ว“บ้านของคุณกับบ้านของฉันไม่เหมือนกัน เพราะงั้นอย่ากลับด้วยกันเลย” เธอพูดพลางกดปลดล็อกรถ ตั้งใจจะขึ้นไป“เหยียนเหยียน ฉันเข้าใจเธอผิดไป ฉันขอโทษนะ” ซ่งเหยียนจินคว้าข้อมือหลินชิงเหยียนไว้แล้วพูดขึ้นหลินชิงเหยียนสะบัดออก “ไม่ต้อง”“เหยียนเหยียน ฉันหึงก็เพราะฉันรักเธอ เพราะฉันแคร์เธอไง เธอเข้าใจฉันใช่ไหม?”

“เธอโกหกฉัน! เธอต้องนอนกับเขามาแล้วแน่ ๆ!”“ซ่งเหยียนจิน ฉันไม่เหมือนคุณ!”“เธอหมายความว่ายังไง? เธอกำลังสงสัยฉันเหรอ?”“……” ต้องสงสัยด้วยเหรอ ในเมื่อมันเป็นความจริงอยู่แล้ว“ฉันซื่อสัตย์ต่อเธอเสมอ ไม่มีวันเปลี่ยนใจ”“ฮึ”ซ่งเหยียนจินถูกสีหน้าเยาะเย้ยของเธอกระตุ้นจนโกรธจัด เพราะตัวเองก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว เขาคว้าสายเดรสของหลินชิงเหยียนไว้แล้วดึงแรง ๆ “ทำไมชุดเธอถึงขาดล่ะ? ผู้ชายคนนั้นมันเร่งรีบจนทนไม่ไหวใช่ไหม! แล้วเธอล่ะ เธอก็ชอบให้เขาทำแบบนั้นใช่ไหม หรือว่าเป็นฝ่ายเข้าไปหาเอง เป็นคนยื่นตัวเองไปให้มันเล่นเอง เธอนี่มัน…”เสียง “เพียะ!” ดังขึ้นหลินชิงเหยียนรวบรวมความโกรธทั้งหมด ฟาดตบซ่งเหยียนจินไปหนึ่งฉาดอย่างแรง“คุณมัน…ไร้ยางอาย!”การตบครั้งนั้นทำให้ซ่งเหยียนจินได้สติขึ้นมาบ้าง เขามองสายเดรสที่ถูกตัวเองดึงจนเสียหาย แล้วรีบปล่อยมือออกด้วยความตระหนก“ฉะ…ฉันก็แค่รักเธอมากเกินไป เธอไม่ควรทะเลาะกับฉัน แต่เธอกลับทำให้ฉันเจ็บปวด!”“ไปให้พ้น!”หลินชิงเหยียนผลักซ่งเหยียนจินออก จากนั้นก็หยิบเสื้อกับกระเป๋าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเดินก้าวยาว ๆ เข้าบ้าน“คืนนี้เธอเจอผู้ชายที่เรียกว

ตอนที่เดินผ่านหน้าบ้านตระกูลซ่ง เธอเห็นคนทั้งบ้านรวมถึงเวินรั่วอันกำลังกินข้าวเย็นด้วยกัน ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันอยู่ เพราะทุกคนต่างก็หัวเราะกันอย่างมีความสุขเห็นบรรยากาศอบอุ่นเป็นสุขกันขนาดนั้น เธอเลยยิ่งอยากจะเข้าไปทำลายมันสักหน่อยดังนั้นเธอจึงใช้ โซเชียลของสวีจิ่นเฉิง ส่งข้อความไปหาเวินรั่วอันหนึ่งข้อความ“จากที่โครงการนี้ถูกดึงออกไปนานเกินไป ทางเราตัดสินใจจะติดต่อบริษัทออกแบบเจ้าใหม่ พวกคุณก็จัดการกันเอาเองนะ”ข้อความแรงขนาดนี้ เวินรั่วอันไม่กล้าปกปิด รีบไปบอกคุณพ่อซ่งทันทีสีหน้าของพ่อซ่งเปลี่ยนไปทันที เขาดุเวินรั่วอันไปด้วยพลางตบโต๊ะเสียงดัง แม่ซ่งก็ร้อนใจขึ้นมาเหมือนกัน อดว่ากล่าวเวินรั่วอันตามไปอีกสองสามประโยคไม่ได้ซ่งเหยียนจินช่วยพูดแก้ตัวแทนเวินรั่วอัน แต่กลับถูกพ่อซ่งด่าไปด้วย เขาโมโหจนลุกพรวดขึ้น เตะเก้าอี้กระเด็นไปข้างหนึ่งอย่างแรง จากนั้นก็เดินขึ้นชั้นบนด้วยความโกรธจัดพ่อซ่งตะโกนว่า “พวกแกนี่มันไร้ประโยชน์กันหมดทุกคน!”แม่ซ่งพยายามห้ามเขา ยังโดนเขาผลักออกไปหนึ่งที แม่ซ่งไม่ทนแล้ว ร้องไห้โฮขึ้นมาทันทีส่วนเวินรั่วอันก็ได้แต่ตัวเล็กตัวน้อยอย่างน่าสงสาร ไม่กล้

เวินรั่วอันถอนหายใจเบาๆ “เดี๋ยวหัวหน้าผู้หญิงมาถึง เรานี่ห้ามให้เธอพูดแทรกเข้ามาเด็ดขาดนะ”“ถ้าเธอกล้าพูดแทรกล่ะก็ คอยดูเลยว่าฉันจะทำให้เธอขายหน้าขนาดไหน! คนที่ถูกบริษัทไล่ออกแล้วยังจะมาวุ่นวายเรื่องของบริษัทอีก ช่างเสื่อมเสียจริงๆ ไม่รู้จักอายเลย!”“เมื่อก่อนเหยียนเหยียนไม่เป็นแบบนี้นะ”“แต่ก่อนฉันก็ไม่ปลื้มเธอหรอก แต่ยังพอทนได้ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนปากร้าย เห็นแก่ตัว ไม่เคารพผู้ใหญ่ ฉันต้องให้เหยียนจินหย่ากับเธอ แล้วไล่เธออกจากตระกูลซ่งให้ได้!”“เฮ้อ เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปตักเตือนเธอสักหน่อยละกัน”“ฮึ สันดานมันแก้ยาก เตือนไปก็ไม่มีประโยชน์”พนักงานเสิร์ฟนำกาแฟและขนมมาให้ตามมาตรฐานของคูปองน้ำชายามบ่าย เธอนั่งจิบกาแฟพลางดูทั้งสองคนนั่นเล่นมุกเถียงกันไปมา แบบนี้สนุกกว่าดูคณะตลกที่ไหน ๆ เยอะเลย“มองอะไรของเธอ ยังมีหน้ามองอีกเหรอ!”“อย่าให้เธอมามีผลกับเราเลย ห้วหน้าหญิงคงจะมาถึงเร็วๆ นี้แล้ว”ทั้งสองคนยืดคอมองไปที่ประตู แต่รอแล้วรออีก รออยู่นานมาก หัวหน้าหญิงคนนั้นก็ยังไม่มาสักที แม้แต่ลูกค้าผู้หญิงสักคนก็ยังไม่เข้ามาเลย“หรือว่าเธอจะไม่มาน่ะ?” แม่ซ่งเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้วเวินรั่ว