All Chapters of ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน: Chapter 61 - Chapter 70

228 Chapters

บทที่ 61

ท่าทีของซ่งเหยียนจินก็เปลี่ยนไปทันที หากได้ผู้เชี่ยวชาญระดับบิ๊กในวงการออกแบบสถาปัตยกรรมมาชี้แนะ แบบดีไซน์ของพวกเขาก็ต้องผ่านอนุมัติแน่นอน“เหยียนเหยียนควรบอกฉันให้เร็วกว่านี้ ฉันจะได้ไปเยี่ยมคุณนายสวีพร้อมกันด้วย”ถึงแม้เวินรั่วอันจะรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง แต่เธอก็อยากให้จี้ฮั่นฟางช่วยดูแบบร่างการออกแบบของเธอสักหน่อย เพราะนอกจากจะเป็นดีไซเนอร์แล้ว เธอยังเป็นคุณนายสวีด้วยจี้ฮั่นฟางยิ้มแล้วพูดว่า “เดิมทีฉันก็รับปากชิงเหยียนไว้แล้ว แต่พอพวกเธอมาวุ่นวายกันขนาดนี้ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยจริง ๆ เรื่องนี้เอาไว้แค่นี้ละกันนะ”พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น ยกศีรษะพยักหน้าให้หลินชิงเหยียน จากนั้นก็จูงผู้จัดการสวีออกไปข้างนอกทันทีทั้งสามคนถึงกับอึ้งไป แต่ก็รู้ดีว่าที่เพิ่งวุ่นวายกันเมื่อครู่นี้ เท่ากับทำให้คุณนายสวีไม่พอใจอย่างสิ้นเชิงแล้ว แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือผู้จัดการสวี หากเขาโกรธขึ้นมาเมื่อไร การร่วมมือระหว่างสองบริษัทก็มีแววว่าจะล่มได้เลย“เหยียนเหยียน เธอรีบไปช่วยพูดดี ๆ กับผู้จัดการสวีให้เราหน่อยนะ ขอให้เขาอย่าได้ลงโทษหรือพาลโกรธไปถึงการร่วมมือของสองบ้านเราเด็ดขาด!” ซ่งเหยียนจินรีบพูดกับหลินชิงเห
Read more

บทที่ 62

หลินชิงเหยียนไม่สนใจเขา ยกถ้วยขึ้นดื่มซุปเห็ดเหรอ? สดอร่อยจริง ๆ!“ประธานเซิ่ง ฉันกับแม่ของคุณก็ถือว่าเป็นคนรู้จักกันมานานนะ แถมยังเห็นคุณเติบโตมาตั้งแต่เล็กด้วย”พ่อซ่งอยากวางท่าว่าเป็นผู้ใหญ่ แต่เซิ่งถิงเพียงยิ้มบาง ๆ โดยไม่รับคำพูดของเขาเลยพ่อซ่งกระแอมไอหนึ่งที เพราะเซิ่งถิงนั่งอยู่ เขาจึงจำเป็นต้องก้มตัวลง แต่ปกติหลังของเขาตรงมาก ทำให้ก้มได้ไม่ค่อยถนัด เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ส่งสายตาให้หลินชิงเหยียน เหมือนจะบอกให้เธอสละที่นั่งให้เขานั่งหลินชิงเหยียนลุกขึ้นจริงตามคาด แต่ที่ทำกลับเป็นตักซุปใส่ถ้วยให้ตัวเองอีกถ้วยหนึ่ง“ประธานเซิ่ง ซุปที่โรงแรมของคุณทำนี่อร่อยจริง ๆ เลย”เซิ่งถิงยิ้มลึกขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “อย่าฝืนกินให้แน่นท้องล่ะ”หลินชิงเหยียนอยากจะกลอกตาใส่ คนคนนี้พูดดี ๆ กับใครไม่เป็นหรือไงนะ?พ่อซ่งถูกเมินจนต้องยืนเก้ออยู่ข้าง ๆ แต่โอกาสครั้งนี้ได้มาลำบาก เขาจึงจำต้องหน้าหนาหน่อย แล้วประจบต่อไปไม่หยุด“ประธานเซิ่งทั้งหนุ่มทั้งมากความสามารถ ได้ยินมาว่าทำงานด้านการลงทุนในต่างประเทศได้รุ่งเรืองมาก เหยียนจินของบ้านฉันยังบอกเลยว่าเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับคุ
Read more

บทที่ 63

เซิ่งถิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป้าหมายชัดเจนขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ไว้หน้าให้แบบนี้ แต่ว่า…“ได้”แต่สำหรับหลินชิงเหยียนแล้ว สามนาที ห้านาที หรือจะนานกว่านั้น เขาก็ไม่ถือสาอะไรเลยงานเลี้ยงจบลงแล้ว หลินชิงเหยียนไม่ได้ดื่มแม้แต่หยดเดียว ดังนั้นแผนเดิมที่จะหาคนขับรถให้ก็ไม่จำเป็นแล้วตอนที่เธอเดินออกมา ไม่เห็นเซิ่งถิง ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เดิมทีอยากย้ำเรื่อง “ห้านาที” อีกครั้ง เพราะสำหรับเธอแล้ว เรื่องนี้สำคัญมากพอมาถึงลานจอดรถ หลินชิงเหยียนเดินไปถึงรถของตัวเอง แต่ไม่คิดเลยว่าซ่งเหยียนจินจะโผล่มาจากไหนไม่รู้“เหยียนเหยียน ฉันรอเธอมาตั้งนานแล้วนะ เรากลับบ้านด้วยกันเถอะ”หลินชิงเหยียนเหลือบมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นพ่อซ่งกับแม่ซ่งแม่และเวินรั่วอัน คาดว่าพวกเขาน่าจะกลับไปก่อนแล้ว“บ้านของคุณกับบ้านของฉันไม่เหมือนกัน เพราะงั้นอย่ากลับด้วยกันเลย” เธอพูดพลางกดปลดล็อกรถ ตั้งใจจะขึ้นไป“เหยียนเหยียน ฉันเข้าใจเธอผิดไป ฉันขอโทษนะ” ซ่งเหยียนจินคว้าข้อมือหลินชิงเหยียนไว้แล้วพูดขึ้นหลินชิงเหยียนสะบัดออก “ไม่ต้อง”“เหยียนเหยียน ฉันหึงก็เพราะฉันรักเธอ เพราะฉันแคร์เธอไง เธอเข้าใจฉันใช่ไหม?”
Read more

บทที่ 64

ในเมื่อฝ่ายลูกค้าไม่อยากสื่อสาร ก็ต้องไม่รบกวน เพื่อไม่ให้เขารู้สึกรำคาญนี่คือประสบการณ์ที่หลินชิงเหยียนสั่งสมมาจากการทำงานกับลูกค้ามานาน ดังนั้นเมื่อเห็นเซิ่งถิงหลับตา เธอก็ปิดปากเงียบเช่นกัน ตั้งใจจะทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เขารถเพิ่งขึ้นสะพานยกระดับมาก็เจอรถติดทันที เหมือนว่าจะเกิดอุบัติเหตุหลินชิงเหยียนหาวหนึ่งครั้ง ศีรษะเอนพิงไปทางประตูรถ พยายามฝืนตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหวและหลับไปไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน จนกระทั่งมีคนเรียกเธอ“เอ่อ… คุณหลิน ถึงบ้านคุณแล้ว”ถึงบ้านแล้ว?หลินชิงเหยียนครางงึมงำเบา ๆ หลับไปสบายมาก ทำไมถึงสบายขนาดนี้นะ ราวกับว่าเธอยังน้ำลายไหลออกมาด้วยเอ๊ะ ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรองอยู่?เธอลืมตาขึ้นอย่างงงงัน พบว่าสิ่งนั้นถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ เธอเอานิ้วจิ้มไปหนึ่งที ยังเด้งสู้มืออีก นี่มันอะไรเนี่ย? กำลังจะก้มไปดูให้ละเอียดขึ้น ก็สังเกตว่าทำไมมันถึงมีรอยน้ำเต็มไปหมด?อ๊ะ… คงไม่ใช่น้ำลายเธอเองที่ไหลใส่หรอกนะ?น่าอายจะตาย!สมองของหลินชิงเหยียนยังไม่ค่อยปลอดโปร่ง แต่ความสุภาพมันเป็นสัญชาตญาณ เธอเลยเอื้อมมือไปเช็ด พอเช็ดไ
Read more

บทที่ 65

“เธอโกหกฉัน! เธอต้องนอนกับเขามาแล้วแน่ ๆ!”“ซ่งเหยียนจิน ฉันไม่เหมือนคุณ!”“เธอหมายความว่ายังไง? เธอกำลังสงสัยฉันเหรอ?”“……” ต้องสงสัยด้วยเหรอ ในเมื่อมันเป็นความจริงอยู่แล้ว“ฉันซื่อสัตย์ต่อเธอเสมอ ไม่มีวันเปลี่ยนใจ”“ฮึ”ซ่งเหยียนจินถูกสีหน้าเยาะเย้ยของเธอกระตุ้นจนโกรธจัด เพราะตัวเองก็รู้สึกผิดอยู่แล้ว เขาคว้าสายเดรสของหลินชิงเหยียนไว้แล้วดึงแรง ๆ “ทำไมชุดเธอถึงขาดล่ะ? ผู้ชายคนนั้นมันเร่งรีบจนทนไม่ไหวใช่ไหม! แล้วเธอล่ะ เธอก็ชอบให้เขาทำแบบนั้นใช่ไหม หรือว่าเป็นฝ่ายเข้าไปหาเอง เป็นคนยื่นตัวเองไปให้มันเล่นเอง เธอนี่มัน…”เสียง “เพียะ!” ดังขึ้นหลินชิงเหยียนรวบรวมความโกรธทั้งหมด ฟาดตบซ่งเหยียนจินไปหนึ่งฉาดอย่างแรง“คุณมัน…ไร้ยางอาย!”การตบครั้งนั้นทำให้ซ่งเหยียนจินได้สติขึ้นมาบ้าง เขามองสายเดรสที่ถูกตัวเองดึงจนเสียหาย แล้วรีบปล่อยมือออกด้วยความตระหนก“ฉะ…ฉันก็แค่รักเธอมากเกินไป เธอไม่ควรทะเลาะกับฉัน แต่เธอกลับทำให้ฉันเจ็บปวด!”“ไปให้พ้น!”หลินชิงเหยียนผลักซ่งเหยียนจินออก จากนั้นก็หยิบเสื้อกับกระเป๋าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเดินก้าวยาว ๆ เข้าบ้าน“คืนนี้เธอเจอผู้ชายที่เรียกว
Read more

บทที่ 66

ออกตัวใจกว้างขนาดนี้ แถมยังมาแบบงง ๆ ได้คนเดียวเท่านั้น ประธานจินผู้รวยล้นฟ้าหลินชิงเหยียนขี้เกียจถามว่าเขาโอนเงินมาให้กลางดึกทำไม เพราะยังไงก็ต้องได้เหตุผลเพี้ยน ๆ อยู่ดีเธอโยนโทรศัพท์ทิ้งไปแล้วนอนลงต่อเพื่อจะหลับต่อเช้าวันรุ่งขึ้น หลินชิงเหยียนตื่นแต่เช้า ออกไปวิ่งตอนเช้าหนึ่งรอบ พอกลับเข้าบ้านก็พบว่าซ่งเหยียนจินนั่งอยู่ในห้องอาหาร เขาเห็นเธอแล้วสายตาก็เย็นชาในทันทีนี่มันบ้านใครกันเนี่ย?“อ๊ะ เหยียนเหยียน ฉันนึกว่าเธอยังนอนหลับอยู่ ก็เลยไม่ได้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้เธอเลยนะ” เวินรั่วอันยกข้าวต้มสองชามออกมาจากห้องครัว พอเห็นหลินชิงเหยียนก็แกล้งทำท่าตกใจใส่เธอ“พวกเธอกินกันเถอะ ฉันไม่หิว” เธอพูดจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป“ยังจำได้ไหมว่าเมื่อคืนฉันพูดอะไร?” ซ่งเหยียนจินพูดใส่เธอหลินชิงเหยียนหัวเราะเยาะเบา ๆ แน่นอนว่าเธอจำได้ แถมจำได้ชัดเจนมากด้วย แต่เธอกลัวก็แต่เขานั่นแหละ…จะจำไม่ได้“ฉันจะทำโครงการของจินหยวนให้สำเร็จ เพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีประโยชน์!”“คุณไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรให้ฉันดูหรอก”“วันที่เซ็นสัญญาโครงการนั้น จะเป็นวันหย่าของเราด้วย!”ประโยค
Read more

บทที่ 67

ตอนที่เดินผ่านหน้าบ้านตระกูลซ่ง เธอเห็นคนทั้งบ้านรวมถึงเวินรั่วอันกำลังกินข้าวเย็นด้วยกัน ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันอยู่ เพราะทุกคนต่างก็หัวเราะกันอย่างมีความสุขเห็นบรรยากาศอบอุ่นเป็นสุขกันขนาดนั้น เธอเลยยิ่งอยากจะเข้าไปทำลายมันสักหน่อยดังนั้นเธอจึงใช้ โซเชียลของสวีจิ่นเฉิง ส่งข้อความไปหาเวินรั่วอันหนึ่งข้อความ“จากที่โครงการนี้ถูกดึงออกไปนานเกินไป ทางเราตัดสินใจจะติดต่อบริษัทออกแบบเจ้าใหม่ พวกคุณก็จัดการกันเอาเองนะ”ข้อความแรงขนาดนี้ เวินรั่วอันไม่กล้าปกปิด รีบไปบอกคุณพ่อซ่งทันทีสีหน้าของพ่อซ่งเปลี่ยนไปทันที เขาดุเวินรั่วอันไปด้วยพลางตบโต๊ะเสียงดัง แม่ซ่งก็ร้อนใจขึ้นมาเหมือนกัน อดว่ากล่าวเวินรั่วอันตามไปอีกสองสามประโยคไม่ได้ซ่งเหยียนจินช่วยพูดแก้ตัวแทนเวินรั่วอัน แต่กลับถูกพ่อซ่งด่าไปด้วย เขาโมโหจนลุกพรวดขึ้น เตะเก้าอี้กระเด็นไปข้างหนึ่งอย่างแรง จากนั้นก็เดินขึ้นชั้นบนด้วยความโกรธจัดพ่อซ่งตะโกนว่า “พวกแกนี่มันไร้ประโยชน์กันหมดทุกคน!”แม่ซ่งพยายามห้ามเขา ยังโดนเขาผลักออกไปหนึ่งที แม่ซ่งไม่ทนแล้ว ร้องไห้โฮขึ้นมาทันทีส่วนเวินรั่วอันก็ได้แต่ตัวเล็กตัวน้อยอย่างน่าสงสาร ไม่กล้
Read more

บทที่ 68

หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้ว หลินชิงเหยียนก็ขึ้นไปชั้นบน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกจากบ้านไปเช่นกันเธอเอาเสื้อคลุมของเซิ่งถิงไปที่อาคารเซิ่งซื่อ แต่กลับถูกบอกว่าเขาออกไปทำงานต่างเมืองแล้ว“ไปทำงานต่างเมืองเหรอ? เขาไปที่ไหน แล้วอีกกี่วันถึงจะกลับมา?”หลินชิงเหยียนเผลอถามออกไปด้วยความตกใจ พอถามออกมาแล้วเธอก็รู้สึกเองว่าไม่เหมาะสม แน่นอนว่าผู้ช่วยคงไม่ตอบเธออยู่แล้ว“ประธานเซิ่งของพวกเราไปเกาะชิงฮวา ไม่แน่ชัดว่ากี่วันจะกลับมา เหมือนยังมีตารางงานส่วนตัวอยู่ด้วย”ไม่คาดคิดว่าผู้ช่วยจะตอบให้ หลินชิงเหยียนจึงรีบขอบคุณเขาเสื้อคลุมนั้นต้องเอาไปคืนให้เขาต่อหน้า ดังนั้นหลินชิงเหยียนจึงหิ้วมันกลับมาอีกครั้งเพราะเธอคืนรถให้ซ่งเหยียนจินไปแล้ว การเดินทางไป กลับจึงต้องเรียกแท็กซี่ ระหว่างนั่งรถเธอได้คิดทบทวนเรื่องนี้อย่างจริงจัง รู้สึกว่าหากปล่อยไปอีกไม่กี่วันต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงแน่นอน ดังนั้นเธอจึงให้คนขับรถเลี้ยวไปที่จินหยวนพอมาถึงจินหยวน เธอก็ตรงไปที่ห้องทำงานของสวีจิ่นเฉิงทันที พอเข้าไปก็ถูกถุงของขวัญกองใหญ่บนโต๊ะน้ำชาดึงดูดสายตาไปก่อน“เวินรั่วอันเอามาส่งไว้ บอกว่าเป็นของขวัญให
Read more

บทที่ 69

เวินรั่วอันถอนหายใจเบาๆ “เดี๋ยวหัวหน้าผู้หญิงมาถึง เรานี่ห้ามให้เธอพูดแทรกเข้ามาเด็ดขาดนะ”“ถ้าเธอกล้าพูดแทรกล่ะก็ คอยดูเลยว่าฉันจะทำให้เธอขายหน้าขนาดไหน! คนที่ถูกบริษัทไล่ออกแล้วยังจะมาวุ่นวายเรื่องของบริษัทอีก ช่างเสื่อมเสียจริงๆ ไม่รู้จักอายเลย!”“เมื่อก่อนเหยียนเหยียนไม่เป็นแบบนี้นะ”“แต่ก่อนฉันก็ไม่ปลื้มเธอหรอก แต่ยังพอทนได้ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนปากร้าย เห็นแก่ตัว ไม่เคารพผู้ใหญ่ ฉันต้องให้เหยียนจินหย่ากับเธอ แล้วไล่เธออกจากตระกูลซ่งให้ได้!”“เฮ้อ เดี๋ยวฉันค่อยกลับไปตักเตือนเธอสักหน่อยละกัน”“ฮึ สันดานมันแก้ยาก เตือนไปก็ไม่มีประโยชน์”พนักงานเสิร์ฟนำกาแฟและขนมมาให้ตามมาตรฐานของคูปองน้ำชายามบ่าย เธอนั่งจิบกาแฟพลางดูทั้งสองคนนั่นเล่นมุกเถียงกันไปมา แบบนี้สนุกกว่าดูคณะตลกที่ไหน ๆ เยอะเลย“มองอะไรของเธอ ยังมีหน้ามองอีกเหรอ!”“อย่าให้เธอมามีผลกับเราเลย ห้วหน้าหญิงคงจะมาถึงเร็วๆ นี้แล้ว”ทั้งสองคนยืดคอมองไปที่ประตู แต่รอแล้วรออีก รออยู่นานมาก หัวหน้าหญิงคนนั้นก็ยังไม่มาสักที แม้แต่ลูกค้าผู้หญิงสักคนก็ยังไม่เข้ามาเลย“หรือว่าเธอจะไม่มาน่ะ?” แม่ซ่งเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้วเวินรั่ว
Read more

บทที่ 70

วันถัดมา เมื่อหลินชิงเหยียนเห็นซ่งเหยียนจินและเวินรั่วอันบนเรือข้ามฟาก เธอก็มั่นใจได้เลยว่ามีคนทางฝั่งจินหยวนทำข้อมูลการเคลื่อนไหวของเธอรั่วไหลออกไปแต่พอพวกเขาเห็นเธอ กลับตกใจยิ่งกว่าเธอเสียอีก“เหยียนเหยียน เธอตามมาถึงที่นี่ได้ยังไงกัน ตกลงเธอคิดจะทำอะไร?” เวินรั่วอันขมวดคิ้วถามซ่งเหยียนจินสีหน้าเข้มลง “ถ้าเธอต้องการมาขัดขวาง ไม่ให้โครงการระหว่างเรากับจินหยวนสำเร็จ เพื่อให้ฉันไม่หย่ากับเธอล่ะก็ เธอประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว!”หลินชิงเหยียนไม่สนใจคู่บ้าไร้สตินี่เลย เดินเข้าไปในห้องพักบนเรือทันทีเพื่อพักผ่อนตอนบ่ายสองพอลงจากเรือ หลินชิงเหยียนกำลังเดินไปโรงแรมที่เธอจองไว้ ระหว่างนั้นเธอก็เลื่อนดูโซเชียลแล้วเห็นโพสต์ของเจียงม่อเหยียน เขาลงรูปหนึ่ง เป็นคนกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ ไหล่กว้าง เอวคอด กล้ามหลังเซ็กซี่และทรงพลังชายคนนั้นหันหน้าเล็กน้อย หลินชิงเหยียนก็จำได้ทันทีว่าเป็นเซิ่งถิงตอนนี้เขาอยู่ที่สระว่ายน้ำ!หลินชิงเหยียนรีบเร่งฝีเท้า เดินมาถึงโรงแรมที่เซิ่งถิงพักอยู่ ซึ่งก็เป็นโรงแรมเดียวกับที่สวีจิ่นเฉิงจองไว้ให้เธอ ไม่คิดเลยว่าพอเดินเข้าประตูมาก็เจอกับซ่งเหยียนจินและเวินรั
Read more
PREV
1
...
56789
...
23
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status