ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

เพื่อให้ปรากฏตัวอย่างสวยสะดุดตา แม่ซ่งให้เวินรั่วอันลองชุดราตรีไปหลายชุด แต่งหน้าก็แก้แล้วแก้อีกหลายรอบ สุดท้ายก็ตกลงเลือกชุดเดรสยาวแบบเกาะอกผ้าชีฟองสีขาว พองฟูและเบาสบาย ที่เอวติดดอกไม้สีขาวดอกใหญ่ ทำให้ดูเอวคอดเรียวและดูหรูหรางดงามเป็นพิเศษแม่ซ่งยังจ้างช่างทำผมมาให้โดยเฉพาะ ทำผมลอนเล็กละเอียดปล่อยคลายลงบนไหล่ แล้วจับคู่กับสร้อยไข่มุก ทำให้ทั้งตัวของเธอดูอ่อนหวาน สง่างาม และมีความละมุนแบบนางฟ้า“อันอัน ดูสิว่าเธอสวยแค่ไหน ปกติเธอไม่ค่อยแต่งตัว ถึงได้ถูกบางคนกลบความสวยอยู่ตลอด”หลินชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออก แค่นั่งอยู่ในบ้านของตัวเองเฉย ๆ ทำไมเรื่องถึงถูกโยงมาลงที่เธอได้เองเฉยเลย?เวินรั่วอันมองตัวเองในกระจกก็พอใจไม่น้อย แล้วเอ่ยเขิน ๆ ว่า “ก็ไม่รู้ว่าเหยียนจินจะชอบหรือเปล่า”“เขาต้องชอบแน่นอนอยู่แล้ว”สองคนนั้นก็เริ่มสวีตกันแบบแม่ลูกอีกครั้ง หลินชิงเหยียนมองเวลา ก็จริงว่าชักจะดึกแล้ว จึงลุกขึ้นเดินขึ้นชั้นบนเธอหยิบเดรสยาวสายเดี่ยวสีแดงไวน์จากตู้เสื้อผ้า รวบผมขึ้นอย่างลวก ๆ ซ้อนสร้อยคอเพชรยาว–สั้นสองเส้น แล้วแต่งหน้าบาง ๆ จากนั้นก็ลงบันไดไปหลังจากที่เธอเดินลงบันไดมา ซ่งเหยียน

คนตระกูลซ่งทั้งบ้านถูกเมินจนสนิทใจ ทำได้แค่ทำหน้ามืดครึ้มแล้วเดินเข้าข้างในไปก่อนเจ้าหน้าที่พาพวกเขาไปนั่งตรงตำแหน่งประมาณกลางงาน เมื่อพวกเขานั่งลงแล้ว ก็พบว่าคนเกือบทั้งงานต่างพากันมองไปทางเดียวกันนั่นก็คือชายที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าสุด ติดกับคุณท่านตระกูลเจียง เขาสวมสูทสีดำทั้งชุด แม้มองเห็นได้เพียงด้านหลัง แต่ความสง่างามสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมานั้น เป็นสิ่งที่คนอื่นเทียบไม่ติดเลยจริง ๆ“นั่นคงเป็นท่านผู้นั้นของตระกูลเซิ่งสินะ” พ่อซ่งเอ่ยขึ้นด้วยแววตาเป็นประกายซ่งเหยียนจินพยักหน้าเบา ๆ “น่าจะใช่แล้วล่ะ”งานเลี้ยงของตระกูลเจียง เขานั่งอยู่ข้างคุณปู่เจียง ฐานะยิ่งสูงส่งกว่าบรรดาแขกที่ถูกเชิญมาทั้งหมด ถ้าไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?“เขาเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ตระกูลเซิ่งก็รีบร้อนผลักดันเขาเข้าขึ้นตำแหน่งบริหารระดับสูงทันที ทิศทางแบบนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว แต่ก่อนพวกเราแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับตระกูลเซิ่งเลย แต่ว่าเดี๋ยวนี้ตระกูลเซิ่งเปลี่ยนผู้กุมอำนาจคนใหม่แล้ว กำลังเป็นช่วงเวลาที่เหมาะจะสร้างสายสัมพันธ์ แกต้องอาศัยเจียงม่อเหยียนเป็นตัวเชื่อมเพื่อเข้าหาพวกเขา” พ่อซ่งกล่าวชี้แนะซ่งเหยียนจ

หลินชินเหยียนกำลังรอโอกาสอยู่ พอคนที่อยู่ล้อมรอบเซื่งถิง แยกย้ายกัน เธอก็จะรีบเข้าไปพูดประเด็นหลักทันที ไม่ว่าเขาจะยอมฟังหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยเธอต้องพูดในสิ่งที่เธอต้องการจะพูดให้ได้แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีใครบางคนคว้าบ่าของเธอไว้ทันทีเธอตกใจสะดุ้ง หันกลับไปดู ก็พบว่าเป็นซ่งเหยียนจิน“ไปนั่งข้างหลัง อย่ามาทำขายหน้าอยู่ที่นี่!” เขาก้มตัวลงกระซิบพูดกับเธอเบาๆคิ้วของหลินชิงเหยียนขมวดแน่น เขามีสิทธิ์อะไรถึงได้มาพูดกับเธอแบบนี้กัน!“ฉันนั่งอยู่ในที่นั่งของฉันเอง มันน่าอายตรงไหนกัน?”“เธอนั่งอยู่ตรงนี้ได้ก็เพราะอาศัยบารมีตระกูลซ่ง!”“ฮะ ฉันอาศัยบารมีพวกคุณงั้นเหรอ? แต่ทำไมฉันได้นั่งข้างหน้า ส่วนพวกคุณกลับไปนั่งข้างหลังล่ะ?”ประโยคนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?“ดังนั้นรีบลุกขึ้นมา แล้วคืนที่นั่งให้ฉันเดี๋ยวนี้!”หลินชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออก เขาจะให้เธอคืนที่นั่งให้เขาอย่างนั้นเหรอ? งั้นแปลว่าเขาคิดว่าที่นั่งนี้เป็นของเขาตั้งแต่แรกงั้นสิ?มั่นใจเกินไปแล้วมั้ง!“ซ่งเหยียนจิน ที่นี่มีคนเยอะมาก ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณ!” หลินชิงเหยียนเอ่ยเสียงเย็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเธอยังมีเรื่องสำคัญท

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสายเสื้อถึงได้ขาดไปได้ยังไง…”หลินชิงเหยียนรีบอธิบายอย่างลนลาน พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนอยู่ในงานเมื่อครู่ซ่งเหยียนจินคว้าบ่าของเธอไว้ เธอก็สะบัดเขาอยู่หลายครั้ง คาดว่าสายน่าจะถูกดึงจนหลวมในตอนนั้น แล้วบังเอิญขาดต่อหน้าเซิ่งถิงพอดี“มุกนี้จริงๆ ก็ไม่ใช่อะไรใหม่หรอกนะ” “งั้นคุณคิดว่าฉันกำลังยั่วยวนคุณอยู่เหรอ?”เซิ่งถิงก้มลงมองตรงบริเวณที่เธอกำลังใช้มือปิดไว้แวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยหลินชิงเหยียนหน้าแดงวาบ “เมื่อกี้…คุณเห็นแล้วเหรอ?”“ก็เธอตั้งใจให้ฉันเห็นไม่ใช่เหรอ?”“ฉันไม่ได้ทำแบบนั้นนะ!”“งั้นเหรอ?”หลินชิงเหยียนโกรธจนมึนงง “ใน…ในเมื่อคุณเห็นแล้ว ก็อย่ามาพูดหลอกตัวเองนะ! ฉันก็…ก็อลังการมากเลย!”เซิ่งถิงหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นคงเป็นเพราะฉันดูไม่ชัดละมั้ง”“ฮึ!”“งั้นให้ฉันดูให้ชัด ๆ ตอนนี้เลยดีไหม?”“ไอ้เลว!”หลินชิงเหยียนตาแดงขึ้นมาด้วยความโมโหแล้วถลึงตามองเซิ่งถิง แต่พอเห็นเขาเผยรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มเงียบ ๆ ลึกต่ำ คล้ายเสียงที่ลอดออกมาจากลำคอ เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์นุ่มทุ้ม หัวใจของเธ

พอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว อารมณ์และท่าทีของเวินรั่วอันก็มั่นใจขึ้น“เหยียนเหยียน เธอหลอกพวกเราแบบนี้… เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใจบ้างเหรอ?”แม่ซ่งได้ยินเช่นนั้น ความคิดก็แล่นไวขึ้นทันที เธอเชิดปากฮึดฮัดใส่แล้วพูดเย็นชาว่า “พวกเราไม่โง่หรอกนะ หลอกกันง่าย ๆ แบบนี้ไม่ได้!”พูดจบเธอก็ผลักซ่งเหยียนจินไปทีหนึ่ง “หรือว่าแกเชื่อเธอจริง ๆ น่ะ?”ซ่งเหยียนจินจ้องมองหลินชิงเหยียนไม่กะพริบ รอให้เธออธิบายให้ตัวเองฟังแต่หลินชิงเหยียนกลับหยิบแก้วเหล้าไวน์บนโต๊ะขึ้นมา แกว่งไวน์แดงในแก้วเล่น โดยไม่มีท่าทีว่าจะอธิบายอะไรทั้งนั้นเห็นท่าทีของเธอแบบนั้น ซ่งเหยียนจินกัดฟันพูดว่า “หลินชิงเหยียน ความสัมพันธ์ระหว่างเรามันไม่คู่ควรให้เธออธิบายสักประโยคเลยเหรอ?”หลินชิงเหยียนหัวเราะเยาะ “มันไม่คู่ควรจริง ๆ”“เธอนอกใจฉันจริง ๆ ด้วย!”“เดี๋ยวก่อน คุณชายซ่ง” สีหน้าสวีจิ่นเฉิงขมวดคิ้ว “ตอนที่คุณใส่ร้ายว่าคุณหลินนอกใจ คุณก็กำลังโยนข้อหานั้นใส่ผมด้วย ไม่ว่าคุณหลินจะมีท่าทีแบบไหน แต่ผมไม่มีวันยอมเด็ดขาด!”“ผู้จัดการสวีคะ คุณอาจแค่เผลอใจไปชั่วขณะ จริง ๆ แล้วผู้ชายก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น เราเข้าใจค่ะ” เวินรั่วอันอยากปัก