ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ฝนครั้งนี้เหมือนพาเอาความหนาวเย็นมาด้วย หลินชิงเหยียนรู้สึกหนาวจับใจ เธออยากหาที่อบอุ่นสักแห่งอย่างเร่งด่วน โดยไม่รู้ตัว รถของเธอก็ขับมาถึงบ้านตระกูลซ่ง ที่แห่งนี้…คือสถานที่ที่เธอเคยคิดว่าเป็น “บ้าน” ของตัวเองเธอลงจากรถ เดินโซซัดโซเซมุ่งหน้าไปยังตัวบ้าน แต่กลับเห็นผ่านหน้าต่างว่า คนที่เธอเคยคิดว่าเป็นครอบครัว กำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหารคุยกันหัวเราะกันอย่างมีความสุข และสิ่งที่ทำให้พวกเขาดีใจกันมาก ก็คือกระดาษผลอัลตราซาวนด์ใบหนึ่งพ่อซ่งที่ปกติเคร่งขรึมกลับเปลี่ยนไป เขาถือผลอัลตราซาวนด์ใบนั้นไว้ มองมันด้วยรอยยิ้มแคบนัยน์ตา แม่ซ่งก็เอียงตัวเข้าไปดูเช่นกัน ชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ นั่นพลางพูดว่าคือหลานสุดรักสุดดวงใจของตระกูลซ่งเราซ่งเหยียนจินยิ่งดีใจเป็นพิเศษ คนที่ปกติไม่เคยดื่มเหล้าที่บ้าน กลับรินเหล้าใส่แก้วจนเต็ม แล้วกระดกดื่มหมดในครั้งเดียว หลังจากดื่มเสร็จ เขาก็ยังควบคุมความตื่นเต้นไม่ได้ หันไปกอดเวินรั่วอัน พลางเอ่ยคำว่า “ขอบคุณ” ซ้ำแล้วซ้ำเล่าส่วนเวินรั่วอันนั่งอยู่ตรงที่นั่งซึ่งเมื่อก่อนเป็นที่ของเธอ เธอนั่งได้อย่างมั่นคงราวกับว่าที่นั่งนั้นเป็นของเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้วหลินชิงเหยียน

“ใครให้เธอหนีไปกันล่ะ รีบมาให้ฉันจับเร็ว ๆ!”ตาเฒ่าเห็นว่าเธอยังยืนกระโดดอยู่ กลัวว่าเธอจะตกลงมา จึงรีบร้องเรียกลูกชายทันที“รีบรับตัวเธอไว้สิ!”เซิ่งถิงเหลือบดูเวลา หากไม่ใช่ว่ามันดึกมากจนไปรบกวนคนอื่นนอน เขาคงเลือกโทรแจ้งตำรวจไปแล้ว“อ๊ะ!”หลินชิงเหยียนเหยียบพลาดจริง ๆ เซิ่งถิงกลัวว่าเธอจะกระแทกบันไดหินอ่อนจนเกิดอันตรายถึงชีวิต จึงรีบวิ่งเข้าไป เดิมทีแค่อยากจะพยุงเธอไว้ แต่ดันไปโดนบางอย่างที่นุ่มเข้าโดยไม่ตั้งใจ เขาจึงรีบชักมือกลับโดยอัตโนมัติ และในจังหวะนั้นเอง หลินชิงเหยียนกลับโถมตัวเข้ามาเกาะเขาแทนแค่นั้นยังไม่พอ หน้าเธอกลับพุ่งเข้ามาชนเขา แล้วบังเอิญเหลือเกิน… ริมฝีปากของเธอก็ชนเข้ากับริมฝีปากของเขากลิ่นเหล้าแรง ๆ พุ่งทะลักเข้ามาในปากของเขาทันทีสีหน้าของเซิ่งถิงมืดลงยิ่งกว่าเดิม เขาผลักหลินชิงเหยียนออกด้วยความโมโห แต่เธอกลับเกาะติดเขาเหมือนแผ่นยาแปะ ไม่ยอมหลุด แถมหัวของเธอยังวางพาดอยู่บนไหล่เขาอีกด้วย“อืม… หอมจัง…”เซิ่งถิงมองไปที่ตาเฒ่าจินด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตาเฒ่าจินกระแอมนิดหนึ่งก่อนพูดว่า “งะ…งั้น แกอุ้มเธอขึ้นไปข้างบนเถอะ ฉะ…ฉันไปนอนก่อนล่ะ”พูดจบ เขาก็เตรียมจะเ

ระดับความสามารถของเวินรั่วอันมีแค่ไหน หลินชิงเหยียนรู้ดีที่สุด“ปล่อยข่าวออกไป แล้วรอให้บริษัทอื่นเข้ามาเองเถอะ”ตอนที่หลินชิงเหยียนยังไม่ทันออกจากบริษัท คนของเทียนหย่วนก็เริ่มผลัดกันโทรหาสวีจิ่นเฉิงแล้ว แต่เขาไม่รับสายสักเบอร์ จนกระทั่งเธอมาถึงลานจอดรถใต้ดินและขึ้นนั่งในรถพอดี รถของซ่งเหยียนจินก็ขับมาจอดตรงข้ามกับรถของเธอพอดีซ่งเหยียนจินลงมาจากฝั่งคนขับ ส่วนเวินรั่วอันลงมาจากเบาะข้างคนขับ คนหนึ่งสีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน อีกคนก็ตระหนกจนไม่รู้จะเดินไปทางไหน“พ่อมอบโปรเจกต์สำคัญขนาดนั้นให้เธอเพราะเชื่อใจ แต่เธอกลับทำพัง!” ซ่งเหยียนจินกลั้นไม่อยู่ ตะโกนใส่เวินรั่วอันเวินรั่วอันน้ำตาคลอขึ้นมาทันที “ฉันมั่นใจในงานออกแบบของตัวเองมากนะ ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่พอใจ หรือบางทีพวกเขาอาจแกล้งหาเรื่องเราอยู่ก็ได้?”“พวกเขาจะเปลี่ยนบริษัทตกแต่งแล้วนะ เธอยังคิดว่านั่นคือการหาเรื่องอีกเหรอ?”เวินรั่วอันได้ยินดังนั้น ร่างก็หดตัวสั่นเล็กน้อย ไม่กล้าพูดอะไรต่อทั้งสองรีบขึ้นลิฟต์ไปข้างบน ไม่มีใครสังเกตเห็นรถของหลินชิงเหยียนเลยหลินชิงเหยียนยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง ออกจากจินหยวนแล้วก็ตรงไปยังค

เธออยากจะพูดให้เรื่องแตกหัก แต่หลินชิงเยียน ตั้งใจจะไม่ให้เธอได้พูดออกมา!ในเมื่อเกมนี้เริ่มขึ้นแล้ว ก่อนที่เธอจะเล่นให้พอใจ จะไม่มีใครมาห้ามให้หยุดได้ทั้งนั้น!เวินรั่วอันจะพูดอะไรได้อีก นอกจากก้มหน้าลงลึก ๆ ราวกับเป็นตัวต้นเหตุของความผิดทั้งหมด“เฮ้อ งั้นก็ถือว่าทำเพื่ออันอันแล้วกัน อย่างไรซะเรื่องซวยนี่ก็เป็นเพราะเธอทำไว้” หลินชิงเหยียนหันไปมองพ่อซ่ง “ฉันต้องทำอะไรบ้าง?”พ่อซ่งโล่งใจไปหนึ่งเปราะ แต่พอคิดถึงสิ่งที่ต้องให้หลินชิงเหยียนทำ เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอจะทำมันได้จริงหรือเปล่าแต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากลองใช้วิธีสิ้นหวังให้กลายเป็นความหวังดูสักครั้ง“ตอนนี้จินหยวนปฏิเสธที่จะเจรจากับเรา ไม่ว่าจะโทรไป หรือให้เหยียนจินไปเจอด้วยตัวเอง ก็ล้วนไม่ได้ผลทั้งนั้น”“งั้นคุณอยากให้ฉันติดต่อคุณสวีอย่างนั้นเหรอคะ?”“เพราะก่อนหน้านี้ตลอดมามีแต่เธอที่เป็นคนติดต่อเจรจากับจินหยวน ฉันเลยคิดว่าเธอน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้จัดการสวีอยู่บ้าง”“ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีอยู่บ้างค่ะ”“เพราะฉะนั้นเธอต้องขอให้เขาให้เวลาเราอีกสักหน่อย เราจะปรับแก้แบบร่างใหม่จนกว่าพวกเขาจะพอใจ ยังไงก็ห้ามห้า

“ตั้งแต่แรก เราสองคนก็ตกลงกันชัดเจนแล้ว เธอต้องการตำแหน่งคุณนายซ่ง ส่วนฉันต้องการลูก แต่ฉันจะไม่เลิกกับเหยียนเหยียน เธอเป็นคนตกลงเอง”“แต่… แต่ฉันรักคุณนะ รักมาก ๆ เลย ถึงยอมทรยศเพื่อน ยอมอยู่ในที่ลับ ๆ ไม่อาจเปิดเผย ก็ยังยอมมีลูกให้คุณ คุณ… คุณทำกับฉันแบบนี้ ฉันเสียใจมากเหลือเกิน”เห็นเวินรั่วอันร้องไห้ออกมา ซ่งเหยียนจินก็รู้สึกสงสารขึ้นมานิดหน่อย ลุกขึ้นเดินไปหาเธอ“พอแล้ว อย่าร้อง ระวังจะกระทบกระเทือนทารกในท้อง”“งั้นคุณยังโกรธฉันอยู่ไหม?”“ก่อนหน้านี้เธอเอาของแบบนั้นมายัดใส่กระเป๋าฉัน แล้วยังถูกเหยียนเหยียนจับได้อีก แบบนี้ฉันจะไม่โกรธได้ยังไง”“ที่รัก ขอโทษนะ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”ซ่งเหยียนจินกอดเวินรั่วอันเบา ๆ ตั้งใจจะพาเธอไปส่งที่ห้องนอน แต่เวินรั่วอันกลับคล้องคอเขาไว้ แล้วเขย่งปลายเท้าจูบเขา“ไม่ได้ ถ้าเกิดเหยียนเหยียนมาเห็นเข้า…”“เธอหลับไปแล้ว จะไม่เห็นหรอก”“วันนี้มันดึกเกินไปแล้ว”“ที่รัก ฉันรู้ว่าคนที่คุณต้องการคือเหยียนเหยียน แต่เธอไม่ให้คุณแตะต้อง คุณก็เลยอึดอัดค้างอยู่ ฉัน…ฉันช่วยระบายให้คุณได้นะ”“อันอัน แบบนี้มันน้อยใจเธอเกินไปแล้ว”“ไม่ได้น้อยใจ