All Chapters of สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 ขึ้นเขา​หลังจากซื้อที่ได้สามหมู่แล้ว จ้าวลี่หลินก็ไม่รอช้า นางรีบลงมือปรับหน้าดินเป็นการด่วน ทว่าเมื่อลงมือทำกันสองคนผัวเมีย ก็ยังจะเป็นการเปลืองแรงอยู่เยอะ วันต่อมาอาตงกับอาซินอาสามาช่วย จ้าวลี่หลินจึงถูกผลักดันออกมาเป็นคนทำอาหารแทน นางนั่งมองดูสามีและน้องบุญธรรมตั้งหน้าตั้งตาขุดร่องเกลี่ยดิน พลางคิดหาวิธีทุ่นแรง ฮี่ ๆ ฮี่ ๆ นางเอียงหน้าหันไปมองเสี่ยวไป๋ที่มาอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เจ้าม้าบ้าตัวนี้มันไม่ยอมญาติดีกับนางเสียที ทุก ๆ วันจะต้องดีดเศษดินใส่หน้านางเป็นประจำ คอยดูเถอะไอ้ม้าไร้ประโยชน์นี่...ไร้ประโยชน์หรือ ดูท่าจะไม่ใช่เสมอไปกระมัง หญิงสาวหันไปมองม้าดำแววตาสั่นไหว อยู่ ๆ นางก็หัวเราะขึ้นมา เสี่ยวไป๋หันกลับมามองนาง ดวงตาเรียวหรี่ลง รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างจากตัวนายหญิงสติฟั่นเฟือนผู้นี้ มันพ่นลมหายใจฟึดฟัดใส่หน้าจนเส้นผมปลิว"อนุไป๋ก็มาดูสามีทำงานเหมือนกันหรือ"พรืด!!..เสี่ยวไป๋พ่นลมหายใจพร้อมกับน้ำลายรดบนใบหน้าของจ้าวลี่หลิน หญิงสาวกำหมัดแยกเขี้ยวใส่ นางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบสกปรกบนหน้า มองอนุไป๋ที่เดินแกว่งหางจากไป "หึ!!..คอยดูเถอะไ

ตอนที่ 24 เสี่ยวไป๋ไถดินหลังจากที่ลงจากเขา จ้าวลี่หลินก็รีบนำล่าเจียวมาปลูกลงกระถาง คราวนี้นางซื้อกระถางไม้สานมาจากบ้านลุงฝู สกุลฝูมีความสามารถในการสานเครื่องใช้ต่าง ๆ รวมทั้งทอผ้าอีกด้วย นางยังเคยไปดูป้าฝูทอผ้าอยู่บ่อย ๆ อีกทั้งป้าฝูยังชอบเล่าเรื่องชาวบ้านให้นางฟัง จึงทำให้นางรู้จักคนในหมู่บ้านอีกด้วยจ้าวลี่หลินแยกเมล็ดพลิกที่แก่จัดออกมา กรีดเอาเม็ดในเล็ก ๆ มาแยกเอาไว้ นางเตรียมกระถางไม้สานอันเล็กใส่ดินผสมปุ๋ยจนเต็ม จากนั้นนำเม็ดพริกหยอดลงไป กระถางละสองถึงสามเม็ด ครั้นเมื่อทำจนเสร็จนับดูแล้วก็ได้ถึงห้าสิบกระถางเลยทีเดียว คราวนี้ก็ต้องมาเฝ้าดูว่า มันจะรอดทุกกระถางหรือไม่ "พี่สะใภ้ท่านยุ่งอยู่หรือไม่" นางรดน้ำจนถึงกระถางสุดท้าย อาตงก็เข้ามาหา ในมือถือกระดาษที่นางวาดภาพคันไถ และคราดไถให้พวกเขาทำตาม อาซินมาหาเช่นนี้คงจะมีปัญหาบางอย่างกระมัง "ข้าเพิ่งรดน้ำเสร็จเจ้ามีอะไรหรือ""พี่ใหญ่ให้ท่านไปดูขอรับ ไม่ทราบว่าคราดไถที่ท่านให้ทำถูกต้องหรือไม่" "ได้ ๆ ข้าเข้าใจแล้ว" จ้าวลี่หลินวางกระบวยรดน้ำลง นางเดินตามอาตงไปยังลานบ้าน นางมองคราดไถที่สามีกำลังทำด้วยความตื่นเต้น เจ้าเสี่ยวไป๋อยู่ข้าง

ตอนที่ 26 โรงเรือนปลูกผักเสื้อคลุมตัวใหญ่ถูกคลุมลงบนร่างอรชร จ้าวลี่หลินถูกดึงเข้ามาในอ้อมอกอุ่น นางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้กับสามีของตนเอง ลู่ชุนกอดกระชับพลางดึงมือนางขึ้นมาถูให้อบอุ่น"เหตุใดจึงยังไม่เข้านอนอีก มิใช่สามีบอกให้เจ้าเข้านอนก่อนมิใช่เหรอ" ถึงแม้ว่าในบ้านสกุลลู่จะมีห้องอาบน้ำ ทว่าลู่ชุนก็ชอบไปอาบที่ลำธารอยู่ดี และยิ่งหลังจากที่สอนวรยุทธ์ให้กับน้องบุญธรรมทั้งสองแล้ว ทั้งสามก็จะไปแช่น้ำก่อน แล้วจึงแยกย้ายกันกลับไป"ข้านอนไม่หลับ..ท่านพี่ใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว ถิงถิงบอกข้าว่าทุกปีฤดูหนาวที่นี่จะหนักหนามาก หิมะปกคลุมไปทั้งภูเขา สวนผักของข้าจะรอดหรือไม่" นางมองดูแปลงผักที่อุตส่าห์ลงแรงใจแรงกายไปมากมาย ทำปุ๋ยหมักด้วยตนเอง ผสมดิน รดน้ำพรวนดิน ทุกขั้นตอนมีเรื่องไหนบ้างที่นางไม่ลงมือทำ หากปล่อยให้มันตายไป นางคงปวดใจมาก ดูจากอากาศยามค่ำคืนที่เริ่มหนาวขึ้น ก็รู้ว่าหน้าหนาวปีนี้จะต้องมาเร็วกว่าทุกปี และจะยิ่งรุนแรงยิ่งนัก ว่านถิงถิงบอกนางว่า เมื่อห้าปีที่แล้วหมู่บ้านอู่ยวนเคยมีคนตายเพราะทนหนาวไม่ไหว ขนาดคนยังตายแล้วผักนางจะไปรอดได้อย่างไร พวกถูโต้ว หลัวโป ก็ช่างมันเถิด แต่ล่าเจียวของนาง

ตอนที่ 28 ปลูกผักท่ามกลางหิมะ เป็นอย่างที่ว่านถิงถิงบอก ความจริงแล้วจ้าวลี่หลินไม่รู้ว่าหิมะปีก่อน ๆ จะตกหนักหรือไม่ ทว่ายามนี้นางมองไปทางไหนก็เห็นแต่ความขาวโพลน พื้นที่เขียวชอุ่มถูกหิมะปกคลุมไปจนมิด นางยกเตาพกขึ้นมากอดเอาไว้และรีบเดินไปที่คอกของเสี่ยวไป๋ ดีที่นางนึกได้เสียก่อน ไม่ได้ทำเพียงโรงเรือนให้ล่าเจียวเท่านั้น ยังทำโรงเรือนให้เสี่ยวไป๋อีกด้วย ครั้นเมื่อเดินเข้ามาข้างใน ก็เห็นลู่ชุนกำลังยกหญ้าและหลัวโปใส่รางไม้ น้ำที่อยู่ในถังเป็นน้ำต้มอุ่น หึ!!..ยังเป็นอนุไป๋ที่สามีนางดูแลดียิ่ง"หลินหลินออกมาทำไมกัน" ลู่ชุนขมวดคิ้วมอง ครั้นเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาก็รีบโยนหญ้าลงในรางและก้าวขาไปดึงนางมากอด มือหนาถูมือเล็กจนอุ่นร้อนจึงพอใจ แต่กระนั้นก็ไม่ชอบใจเท่าไรนัก มิใช่สั่งแล้วหรือว่าให้อยู่แต่ในบ้าน ไม่ต้องออกมาตากหิมะข้างนอก นางอยากทำสิ่งใดเขาล้วนทำให้ทั้งสิ้น"ข้าจะมาชวนท่านพี่ไปที่สวนผักหน่อยเจ้าค่ะ เมื่อคืนหิมะตกหนักไม่รู้หลังคาจะหักลงมาทับต้นกล้าหรือไม่" "ข้าไปดูให้เองเจ้ากลับเข้าไปในห้องเถอะ ประเดี๋ยวให้จื่อรั่วต้มน้ำขิงให้ดื่มสักหน่อยเข้าใจหรือไม่" ไม่รอให้ภรรยาตัวน้อยปฏิเสธ เขาอุ้มน

ตอนที่ 30 รับของแจกหลายรอบลู่ชุนกลับมาถึงบ้านสกุลลู่ก็ส่งเสี่ยวไป๋ให้อาตง เขาเดินกระแทกเท้ากลับเข้าไปในบ้าน จ้าวลี่หลินเห็นสามีกลับมาก็รีบไปรินโสมผสมเก๋ากี้ส่งให้ นางรับเสื้อนวมส่งให้จื่อรั่วเอาไปตาก และสั่งให้ต้มน้ำอุ่นเข้ามา จัดการแช่เท้าสามีและบีบนวดมือและเท้าให้กล้ามเนื้อคลายตัว"มานั่งนี่เถอะ...ข้าไม่หนาว" "อีกนิดเถอะเจ้าค่ะ ท่านตากหิมะนาน ๆ ให้ข้าคลายกล้ามเนื้อให้เสียก่อน ภายหลังจะได้ไม่ต้องเป็นตะคริวให้รำคาญใจ" ลู่ชุนอุ่นซ่านไปทั้งใจ เมื่อก่อนไม่เคยมีใครดูแลเขาเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดห่วงใย ต้องดูแลตัวเองตลอด เมื่อได้รับการเอาใจใส่ เขาก็รู้สึกว่าตนเองละโมบนัก อยากให้นางเอาใจเขาเช่นนี้ตลอดไป เขานั่งดูนางบีบนวดให้ตนเองจนเสร็จ ก็ดึงนางเข้ามานอนกอดบนตั่ง"เหตุใดจึงได้โมโหกลับมาเล่าเจ้าคะ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ" นึกถึงนายอำเภอจุนหัวซย่าจื่อเว่ยนั่นขึ้นมา ก็เกิดโทสะอยากสังหารคน เขารีบควบอาชาไปขอความช่วยเหลือแทนหัวหน้าหมู่บ้านอู่ยวน แทนที่นายอำเภอจะรีบมอบหมายให้เจ้าหน้าที่ตามมาดู แต่กลับปัดความรับผิดชอบ บอกเพียงแต่ว่า หิมะตกหนักเป็นเวลานาน ไม่ว่าที่ไหน ๆ ก็เดือดร้อนทั้งนั้น ทางเมืองหลวงเ