All Chapters of สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 ตกน้ำกว่าเหมันต์ฤดูจะผ่านพ้นไป ผู้คนในหมู่บ้านอู่ยวนก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ผู้ที่ล้มตายก็ตายไป ผู้ที่รอดพ้นมาได้ก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ จ้าวลี่หลินยกมือขึ้นบังแสงแดดที่สาดส่องลงมา วิหคน้อยสิ่งเสียงร้องบินร่อนอยู่บนท้องฟ้า นางยิ้มออกมาที่มุมปาก สัญญาณการมีชีวิตใหม่ได้เริ่มต้นสักพักแล้ว นานหลายเดือนแล้วที่นางไม่เห็นแสงแดดและวิหคน้อยเลย ต่อให้ยามนี้ได้อาบแดดนับเดือนแล้วก็ยังรู้สึกไม่เพียงพอฮี่ ๆ ฮี่ ๆ แม้แต่เสี่ยวไป๋เจ้าม้าหน้านิ่งก็ยังวิ่งย่ำเท้าไปมา เหมือนกับว่ามันเองก็ยินดีกับอากาศอบอุ่นเช่นนี้เหมือนกัน "อนุไป๋ไปหาหญ้ากินบนเขาไป อย่าไปรังแกสัตว์ตัวน้อยเล่า" เสี่ยวไป๋เอียงหน้ากลับมามอง มันหรี่ตาย่อขาหน้าลง จ้าวลี่หลินพลันเบิกตาขึ้น "ไม่!!.. ไม่ ๆ เสี่ยวไป๋ข้าพูดผิดไปแล้ว เชิญท่านชายไป๋ขึ้นเขาไปเถอะเจ้าค่ะ" เจ้าม้าดำชื่อขาวยอมหยุดแต่โดยดี ไม่ได้กระโจนไปงับบั้นท้ายนายหญิงโง่งมของมันอีก มันสะบัดหน้าและวิ่งย่ำเท้าไปบนเขาอย่างสง่างาม ขนสีดำเงางามลู่ตามแรงลม ม้าหนุ่มสะบัดแผงคอแสดงความงดงามของมันอย่างเต็มที่ ทิ่มแทงดวงตาม้าสาวที่ออกมาหาหญ้ากินเช่นกัน ม้าป่าไหนเลยจะเคยเห็นม้าหนุ่ม

ตอนที่ 33 เสี่ยวไป๋ชำระแค้นให้นายหญิง"นั่นอย่างไร นางยอมรับแล้ว พวกท่านก็ได้ยิน หึ..สตรีร้ายกาจ แสร้งทำเป็นคนดี ที่ไหนได้..ช่างน่ารังเกียจนัก""แล้วป้าสะใภ้หยางต้องการให้ข้าทำเช่นไรหรือเจ้าคะ" จ้าวลี่หลินยังคงยิ้มแย้ม ถามออกมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน "ก็ต้องให้เจ้าชดใช้น่ะสิ อาชุนก็เพื่อช่วยเม่ยเอ๋อร์ถึงกับอุ้มนางขึ้นมา ต่อให้เจตนาดี แต่บุตรสาวที่น่าสงสารของข้าก็เสียเปรียบ อย่างไรก็แต่งนางเข้ามาอีกคนเถอะ""ให้นางเป็นอนุภรรยานายท่านเช่นนั้นหรือ" จื่อรั่วเคยอยู่กับเถ้าแก่ค้าทาสมาก่อน ย่อมต้องเรียนรู้เรื่องราวในเรือนหลังเอาไว้บ้าง ยามที่ถูกซื้อตัวเข้าไปแล้วจะได้ไม่ตื่นตระหนก"เพ้ย!!..อนุอันใดของเจ้า ย่อมต้องเป็นภรรยา แต่ข้าก็มิใช่จะใจร้าย อาชุนก็มีอาลี่หลินเป็นภรรยาคนหนึ่งแล้ว ก็แต่งเม่ยเอ๋อร์มาเป็นภรรยาเสมอกัน เป็นภรรยาทั้งคู่"นี่ต่างหากเล่าถึงจะเป็นจุดประสงค์ที่แท้จริง ภรรยาเสมอกันเช่นนั้นหรือ ไม่คิดว่าชาวบ้านเช่นสะใภ้หยางจะรู้จักผิงชีกับเขาเช่นกัน หากไม่ใช่ตระกูลใหญ่ ๆ แล้ว ย่อมไม่มีผู้จะมีทั้งภรรยาเอก ผิงชี อี๋เหนียง แน่นอนว่าสะใภ้หยางไม่รู้จริง ๆ นางก็แค่บังเอิญได้พูดคุยกับสาวใช้สกุลฮูห

ตอนที่ 35 ข้ามิใช่ปีศาจ​ "อาลี่หลินผักในสวนของท่านข้าให้คนงานเก็บเกี่ยวไปหมดแล้วนะขอรับ ส่วนนี่เป็นเมล็ดพันธุ์ชุดใหม่ที่ท่านต้องการ" จ้าวลี่หลินรับเมล็ดพันธุ์หายากมาจากมือเถ้าแก่เหอ นอกจากนี้ยังมีถุงเงินค่าผักอีกหนึ่งถุง นางรับมาถือเอาไว้ มิได้เปิดนับแต่อย่างใด "ลองนับก่อนดีหรือไม่ หากขาดไปก็บอกข้า" "ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้ากับเถ้าแก่เหอค้าขายกันมาห้าปีแล้วนะเจ้าคะ มีครั้งใดบ้างที่เงินไม่ครบ มีแต่จะเกินน่ะสิ เช่นนั้นข้านับเลยหากเกินจะได้คืนกลับไป""ไอ้หยา..อาลี่หลินเจ้าก็ล้อข้าเล่นอีกแล้ว หากเกินจริงย่อมไม่ต้องคืน กลัวแต่จะขาดเช่นนั้นแล้วหยวนหยวนคงขาดทุนแน่ จริงสิบุตรชายเจ้าไปไหนแล้ว ข้าซื้อของกินเล่นมาฝากเขาด้วย เจ้าไปหยิบของบนรถม้ามาสิ" เด็กรับใช้เถ้าแก่เหอรีบวิ่งออกไป เพียงไม่นานก็กลับมาพร้อมกับน้ำตาลปั้น ถังหูลู่อีกหลายไม้ จ้าวลี่หลินจำเป็นต้องรับเอาไว้พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณแทนบุตรชาย ที่ยามนี้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับบิดาเขาแล้วหลังจากเถ้าแก่เหอกลับไปแล้ว จ้าวลี่หลินก็เดินกลับเข้ามาในบ้าน จะว่าไปแล้วก็ผ่านมาเนิ่นนานเช่นกัน ตั้งแต่ที่นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางร้ายผู้ที่ต้องตายไปตั้งนา

ตอนที่ 37 เหม็นสามี​ "ปีนี้ข้าคิดว่าพวกเราควรจะกักตุนเสบียงเอาไว้ให้มากเสียหน่อย ดีหรือไม่ขอรับท่านผู้เฒ่าหยาง" ลู่ชุนนับว่าเป็นบุรุษมากความสามารถที่ชาวบ้านต่างก็ให้ความนับถือเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องภัยธรรมชาติที่ผ่าน ๆ มา ปีแรกที่เขาย้ายมาอยู่ก็มีพายุหิมะตกหนักเป็นเวลานาน ก็ได้สกุลลู่ที่นำเสบียงออกมาแจกจ่าย สองปีถัดมาก็เป็นฤดูฝน น้ำในลำธารเอ่อล้นท่วมนาข้าว รวมทั้งแปลงผักของจ้าวลี่หลิน ก็ได้สกุลลู่นำก้อนทองคำออกไปซื้อเสบียงมาแจกจ่ายชาวบ้าน ราคาย่อมแพงขึ้นเป็นเท่าตัว ครั้งนั้นสกุลลู่ใช้ก้อนทองไปถึงสองก้อน ทางการมิได้ช่วยเหลือเช่นเคย และเมื่อกำลังจะเข้าหน้าหนาว ชาวบ้านก็มาประชุมกัน ที่ศาลาหมู่บ้านเช่นนั้น"ช่วงนี้ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาล เหมันต์นี้ก็มาตรงเวลา ข้าว่าปีนี้ก็คงเป็นเช่นทุกปี คงไม่มีอะไรกระมัง" ชาวบ้านผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นมา ที่เหลือก็พยักหน้าเห็นด้วย"หรืออาชุนคิดว่าอย่างไร" ลุงไห่ย่อมต้องถามความคิดเห็นของลู่ชุนก่อน เพราะเชื่อว่าชายหนุ่มผู้นี้จะไม่เตือนอย่างไร้เหตุผล"ข้ารู้สึกว่ายามค่ำคืนอากาศเย็นมากกว่าปกติ จึงเผื่อเอาไว้เสียก่อนเท่านั้นมิได้มีความรู้อันใด ข้าย่อมรู้ดีว่าเสบียงอา

ตอนที่ 39 เร็วเกินไปหรือไม่​ "ท่านแม่ ๆ จดหมายของท่านพ่อมาแล้วขอรับ" จ้าวลี่หลินเดินออกมาหน้าประตู บุรุษผู้หนึ่งยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้าน เขาก้มศีรษะให้นางพลางยิ้มเขินอาย"พี่สะใภ้ลู่ใช่หรือไม่ขอรับ""ใช่เจ้าค่ะเป็นข้าเอง ท่านคือ.." บางทีบุรุษผู้นี้อาจจะรู้จักกับสามีนางกระมัง เพราะตั้งแต่ลู่ชุนไปออกรบ เขาก็มักจะส่งจดหมายกลับมาบ่อย ๆ ทว่าทุกครั้งจะเป็นเจ้าหน้าที่ในอำเภอมาส่งที่บ้านผู้เฒ่าหยาง จากนั้นเขาก็จะนำมาแจกจ่ายให้ชาวบ้าน ทว่าวันนี้กลับมีคนแปลกหน้ามาหา จะไม่ให้นางตกใจได้อย่างไร"ข้าแซ่เยี่ยนนามว่าฝูกวน พี่สะใภ้เรียกข้าอากวนเถอะ พี่ลู่ให้ข้านำจดหมายมาส่งให้ท่าน นี่ขอรับ" เป็นจริงดังที่คิด นำจดหมายมาส่งจริง ๆ ด้วย "อ่า..เข้ามานั่งดื่มชาก่อนเถิด พอดีเลยข้าเพิ่งทำปลาต้มผักกาดดอง หากอากวนไม่รังเกียจก็ลองชิมสักชามดีหรือไม่" "เช่นนั้นข้าก็รบกวนพี่สะใภ้ด้วยขอรับ" อากวนก้มศีรษะลงอีกครั้ง จ้าวลี่หลินเปิดประตูรั้วออก เชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะใต้ต้นไม้ ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่รู้จักคนผู้นี้ และอีกอย่างในยุคนี้ชายหญิงไม่อาจใกล้ชิดกัน ที่บ้านนางเองก็ไม่มีบุรุษอีกด้วย จื่อรั่วยกน้ำชามาต้อนร