สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน

สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน

last updateLast Updated : 2026-05-17
By:  ต้ายวี่Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
53Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คำโปรย นั่งรีวิวนิยายอยู่ดีๆ จ้าวลี่หลินก็ทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายตรงหน้า สวรรค์ข้าเพียงด่านางร้ายผู้นี้ไปสองสามประโยคเท่านั้น เหตุใดต้องกลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้ แล้วสามีผู้นี้มิใช่ว่าเขาคือแม่ทัพผู้เก่งกาจหรือไร เกิดอะไรขึ้นจึงได้มาเป็นชาวสวนแบบนี้ แต่ถึงจะถูกไล่ออกมาเป็นชาวสวนแล้วอย่างไร ไม่ได้เป็นขุนนางก็เป็นคนร่ำรวยได้ มีเงินย่อมมีอำนาจมิใช่หรือ แต่หากอยากกลับไปยิ่งใหญ่อีกครั้งก็ต้องฟังภรรยาอย่างข้า สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน

View More

Chapter 1

แนะตัวละคร

"Alat pacu jantung! Cepat! Tingkatkan tegangan listriknya!"

"Dokter! Pasien mengalami pendarahan hebat! Darah tipe A baru saja diambil dari bank darah!"

Seluruh tangan perawat magang itu berlumuran darah. Dia bahkan gemetaran saat berbicara.

Bau darah memenuhi ruang operasi.

Dia tidak pernah melihat darah sebanyak ini.

Pada saat ini, sebuah pikiran terlintas di benaknya.

Siapa yang mengambil darah tipe A dari bank darah?

Wanita yang sedang berbaring di ranjang rumah sakit ini memiliki wajah pucat dan bibir kering. Penglihatannya pun mulai kabur. "Romeo ...."

"Apa?"

"Romeo ...."

Kali ini perawat magang itu mendengarnya. Nama yang dipanggil oleh wanita lemah ini adalah Romeo Fernandez.

Romeo adalah presiden bisnis paling berkuasa di Kota Poseidon.

Dokter itu hampir pingsan. Dia salah menekan nomor tiga kali sebelum akhirnya dia menelepon nomor yang benar. Dia segera berkata kepada orang di ujung telepon, "Tuan Romeo, Nyonya mengalami pendarahan hebat. Tapi, darah di bank darah telah diambil pergi. Saya memohon pada Anda! Datang dan temuilah Nyonya untuk terakhir kalinya!"

Nada pria di ujung telepon terdengar sangat kejam dan cuek. "Dia belum mati? Telepon aku setelah dia benar-benar mati."

Tut .... Tut ....

Teleponnya pun dimatikan.

Tiba-tiba, mata wanita di ranjang rumah sakit ini kehilangan semua cahaya.

'Romeo, apa kamu begitu membenciku?'

'Bahkan saat ini, kamu nggak mau melihatku?'

Terdengar bunyi bip datar dan dingin dari mesin. Tanda-tanda vital pasien sudah sepenuhnya tiada.

Samar-samar, Violet merasa jiwanya meninggalkan tubuhnya.

Sebuah tubuh yang kurus kering, pucat dan lemah berbaring di ranjang rumah sakit. Violet merasa sangat lelah. Dia baru berumur 27 tahun, tapi dia meninggal di rumah sakit karena pendarahan hebat yang disebabkan oleh persalinan sulit.

Saat dia masih hidup, dia sangat mencintai Romeo. Sebagai satu-satunya anak perempuan di Keluarga Gloria, seharusnya Violet mempunyai kehidupan terbaik.

Namun, untuk menikah dengan Romeo, dia mengorbankan kedudukannya di Keluarga Gloria.

Pada akhirnya, dia berakhir dengan tragis.

Violet perlahan-lahan memejamkan matanya.

Kalau dia mempunyai kesempatan untuk mengulangi kehidupannya lagi, dia tidak akan melakukan kesalahan yang sama.

"Nyonya, malam ini Tuan mau mengajak Anda pergi ke pelelangan bersama. Pakaian mana yang Anda ingin pakai?"

Dia mendengar suara Bu Martha.

Violet tersentak.

Pemandangan di depan matanya terlihat sangat familier. Ini adalah rumah pernikahannya dengan Romeo!

Sebulan setelah dia menikah dengan Romeo, dia bisa menghitung dengan jari seberapa banyak Romeo menemuinya.

Dia mengingat ini adalah pertama kalinya Romeo mau menghadiri lelang tanah. Makanya, dia mengajak istrinya.

Namun, ini terjadi lima tahun yang lalu. Kenapa ...?

Jangan-jangan ... dia terlahir kembali?

"Nyonya, Tuan nggak pernah pulang dan tidur di sini. Jadi, Nyonya harus memanfaatkan kesempatan kali ini."

Bu Martha memilih sebuah gaun putih, lalu dia berkata, "Bagaimana dengan gaun ini?"

Violet menundukkan kepalanya. Di dalam hati, dia tertawa.

Semua orang tahu wanita yang disukai Romeo adalah Evelyn Chika.

Dulu untuk menyenangkan Romeo, Violet sering belajar cara berpakaian Evelyn.

Evelyn suka mengenakan gaun putih, jadi dia ikut memakai gaun putih hanya agar bisa membuat Romeo menyukainya sedikit.

Namun, di pelelangan kali ini, Romeo tidak memberitahunya kalau dia mengganti pasangannya dan melainkan mengajak Evelyn. Romeo membuatnya terlihat bodoh karena dia mengenakan gaun putih yang sama dengan Evelyn.

Ketika Violet memikirkannya sekarang, itu benar-benar lucu.

"Nggak, aku pakai ini saja."

Violet memilih sebuah gaun yang berwarna merah cerah.

Dia memang tidak suka pakaian polos dan elegan. Lagi pula, Evelyn hanya seorang mahasiswi miskin. Dulu otaknya pasti rusak, makanya dia baru mengenakan pakaian murah demi seorang laki-laki.

Dia tidak hanya telah menurunkan derajatnya, tapi juga membiarkan orang memandang rendah dirinya.

Bu Martha berkata dengan dilema, "Tapi ... seharusnya Tuan lebih suka gaun putih ini ...."

Violet mengabaikan saran gila Bu Martha.

"Ini saja." Violet berkata dengan datar, "Buang semua gaun putihku. Aku nggak suka."

"Ini ...."

Perintah Violet membuat Bu Martha menghela napas. Pada akhirnya, dia melakukan seperti yang diperintahkan.

Violet melihat dirinya di kaca. Pada saat ini dia masih menawan, tapi beberapa tahun kemudian, dia disiksa Romeo sampai dia terlihat lesu.

Sebelum itu terjadi, dia ingin mengakhiri segalanya.

Pada malam hari, Violet mengenakan gaun potongan mermaid berwarna merah anggur yang menonjolkan bentuk tubuhnya dengan sempurna. Riasannya yang indah dipadukan dengan rambut ikal. Tahi lalat di bawah matanya membuatnya makin seksi. Dari jauh, dia terlihat seperti lukisan yang membuat orang tidak berani mendekatinya.

Tak jauh dari Violet, seorang pria yang mengenakan kemeja putih, sepatu kulit tinggi dan sedang memegang rokok melihatnya. Charles Griffin bertanya dengan lembut, "Siapa dia?"

"Kamu nggak tahu siapa dia? Itu Violet dari Keluarga Gloria, istri baru Romeo Fernandez." William Airlangga, si pria playboy, yang berdiri di sebelah Charles berkata dengan penuh semangat, "Tadi aku melihat Romeo si bangsat itu menggandeng wanita lain. Sepertinya nanti kita dapat melihat drama rumah tangga yang menarik! Aku bersemangat sekali!"

Namun, dia tidak mendengar sahabatnya menjawabnya.

William mendecakkan lidahnya sebelum berkata, "Tapi, aku nggak mengerti selera Romeo. Dia malah nggak mau wanita cantik seperti Violet dan bersikeras ingin bersama wanita yang kurus kering. Aneh, 'kan, Charles?"

Ketika William memalingkan wajahnya, ternyata dari tadi Charles sudah menghilang.

"Woi, Charles! Dasar anak sialan!"

William mengikuti Charles masuk ke pelelangan sambil menggerutu.

Di dalam, Evelyn yang memakai gaun putih memegang lengan Romeo dan berkata dengan takut-takut, "A ... aku nggak pernah menghadiri acara seperti ini. Bagaimana kalau aku pulang saja?"

Romeo berkata dengan datar, "Kamu harus pelan-pelan terbiasa. Di masa depan kamu akan sering menghadiri acara seperti ini."

Evelyn pun menganggukkan kepalanya.

Ketika Romeo hendak membawa Evelyn masuk ke pelelangan, Levi, asistennya, berkata, "Tuan Romeo, apa Anda nggak mau menunggu Nyonya?"

Romeo mengernyit dan berkata, "Bukankah aku sudah menyuruhmu untuk memberitahunya kalau hari ini dia nggak usah datang?"

Levi melirik Evelyn, lalu Evelyn buru-buru berkata, "Jangan salahkan Kak Levi. Aku yang meminta Kak Levi nggak usah memberi tahu Kak Violet .... Aku takut identitasku akan membuat orang bergosip tentangmu, jadi ... Aku merasa lebih baik Kak Violet yang menemanimu ...."

Evelyn menundukkan kepalanya. Dia seperti kelinci yang ketakutan.

Romeo mengusap alisnya.

Saat ini dia benar-benar tidak mau Violet muncul.

"Tuan Romeo ...."

Evelyn menggigit bibirnya dan memanggil Romeo dengan hati-hati.

"Nggak apa-apa. Ini bukan salahmu."

Romeo membelai kepala Evelyn, kemudian dia berkata kepada Levi, "Kamu berdiri di luar. Kalau kamu melihat Violet, segera bawa dia pulang."

Di dalam kerumunan, orang-orang tampak terkejut.

Levi menoleh dan dia juga ternganga. "Sepertinya sudah terlambat."

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
สนุกค่ะ สามีคลั่งรักสุดๆ ขยันคุกเข่ามากๆ 5555 เด็กๆก็น่ารักมาก แต่แอบสงสัยนอ.เข้ามาในนิยาย แต่ไม่พูดถึงนอ.ตัวจริงเลย เหมือนตัดขาดไปเลย น่าจะมีผ่านๆแว่บๆให้พอรู้เส้นเรื่องที่เปลี่ยนไป แต่ก็เข้าใจได้ถ้าเรื่องเปลี่ยนไปจนพอ.ไม่มีโอกาสได้พบนอ.ของนิยาย แค่รู้สึกอะไรขาดหายไปเล็กๆ
2026-07-11 09:38:56
1
1
53 Chapters
แนะตัวละคร
ตอนที่ 1 บทนำ"อื้อ..." เสียงครางดังออกมาจากหญิงสาวที่นอนเขย่าไปตามแรงเคลื่อนของม้า แสงแดดจากท้องฟ้าสาดลงมากระทบใบหน้า นางลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แต่แล้วก็ต้องปิดตาลงไปใหม่อีกครั้ง"น้ำ..หิวน้ำ" "หิวก็ลุกขึ้นมากิน ที่นี่ไม่มีบ่าวคอยรับใช้เจ้าหรอกนะ" ร่างอรชรขมวดคิ้วขึ้น เธออยู่คนเดียวที่ห้องนี่นา แล้วนั่นเสียงใครกัน หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้น อาจเพราะลุกเร็วจนเกินไป จึงเกิดอาการเวียนศีรษะ เธอยันตนเองบนพื้นแข็ง ๆ ปรับลมหายใจเข้าจนเข้าที่ แล้วจึงหันไปมองรอบ ๆ ดวงตาเรียวเบิกกว้างตกใจจนหน้าเผือดสี มือเรียวยกขึ้นมาหยิกที่แขนเล็ก ๆ เธอต้องฝันไปแล้วแน่ ๆ เซียวลี่หลินตื่นสิ ตื่นเดี๋ยวนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรความจริงตรงหน้าก็ทำให้เธอหวาดกลัวเหลือเกิน"โอ๊ย!!..ทำไมเจ็บล่ะ..ทำไมหยิกตัวเองแล้วเจ็บ นี่กำลังฝันอยู่ใช่ไหม" ต้นแขนแดงเป็นรอยเล็บความเจ็บแล่นขึ้นไปถึงหัวใจ บ่งบอกว่าไม่ได้ฝัน ภาพตรงหน้านี้มิใช่ผนังห้อง แต่เป็นต้นไม้ที่กำลังเคลื่อนออกไปช้า ๆ เธอก้มลงไปมองก็เห็นว่าตนเองนอนอยู่บนเกวียน ใช่แล้ว!!..เป็นเกวียนที่ขนของมาเต็มคันรถ แล้วเสียงห้วนเมื่อสักครู่เล่า เป็นเสียงใครกัน เซียวลี่หลินหมุนตัวหันไปด้านหน้า
Read more
ตอนที่ 2  กอดขาทองคำ
ตอนที่ 2 กอดขาทองคำม้าลากเกวียนหยุดลงตรงป่าข้างทางพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำจนแทบจะลาลับขอบฟ้า ลู่ชุนโดดลงจากเกวียนลากไปใต้ต้นไม้ปล่อยให้ม้ากินหญ้าอ่อน ๆ ตรงนั้น เขามิได้ปลดเกวียนออกจากตัวม้าเพราะถึงอย่างไรก็ต้องมัดเข้าไปใหม่อยู่ดี ชายหนุ่มถือถังน้ำเดินหายไปทางด้านหลัง จ้าวลี่หลินยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ลงไปข้างล่าง เกวียนกับรถม้าย่อมแตกต่างกัน ความสะดวกสบายก็ไม่เหมือนกันเป็นธรรมดานางนั่งเหม่อมองไปยังท้องฟ้า เหล่านกน้อยบินผ่านหน้า พวกมันคงกำลังกลับรังของตนเอง แล้วนางเล่า!!.นางกำลังจะไปที่ใดกัน แล้วที่ไหนถึงจะเป็นรังของตนเอง เสียงม้าร้องปลุกหญิงสาวให้หลุดจากภวังค์ ลู่ชุนกลับมาแล้ว เขายกถังน้ำมาตั้งตรงหน้าม้าสีดำ เมื่อสักครู่เขาคงไปตักน้ำมาให้ม้ากระมัง นางเหม่อมองเขาอยู่นานเท่าใดไม่รู้ จนกระทั่งร่างกำยำรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง เขาจึงหันกลับมาทั้งสีหน้าและแววตาไม่พอใจเป็นอย่างมาก"ยังจะนั่งอยู่อีก ไม่ลุกขึ้นมาหุงหาอาหารเล่า จะรอให้ใครทำให้เจ้ากัน" "ให้ข้าทำอาหารหรือ" จ้าวลี่หลินชี้นิ้วมาที่ใบหน้าตนเอง ลู่ชุนแค่นยิ้มหยันมิใช่ว่าเขาไม่รู้ว่านางทำอาหารไม่เป็น สตรีแพศยาอย่างนาง จะทำส
Read more
ตอนที่ 3 หรือตั้งใจเฝ้า
ตอนที่ 3 หรือตั้งใจเฝ้าลู่ชุนไม่ได้คาดหวังว่าอาหารของจ้าวลี่หลินจะมีรสชาติเช่นไร ขอเพียงอุ่นท้องก็พอแล้ว รีบกินจะได้รีบนอน พรุ่งนี้ยังต้องออกเดินทางแต่เช้า เขายกชามจ่อที่ริมฝีปากใช้ตะเกียบพุ้ยเข้าไปเต็มคำ รอรับรสชาติที่แสนจะย่ำแย่ของอาหาร แต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง เพราะโจ๊กธรรมดาสามัญชามนี่กลับมีรสชาติที่แสนจะอร่อย เขายังไม่อยากจะเชื่อจึงได้กินเข้าไปอีกคำใหญ่ ๆ คำแล้วคำเล่าเพียงครู่เดียวโจ๊กชามใหญ่ก็หมดลงไป นี่เขายังไม่ได้ลองกินผักโขมหมักเกลือสักคำเลยนะ "ส่งชามมาเถอะข้าจะเติมข้าวให้ท่านเจ้าค่ะ" ลู่ชุนส่งชามให้นางอย่างว่าง่าย จ้าวลี่หลินก็ตักให้เขาอีกเต็มชาม โจ๊กในหม้อพลันหมดไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว เขาขมวดคิ้วขึ้นพลางชะโงกหน้าไปมองชามของนางที่ตั้งเอาไว้บนพื้น กับจานผักโขมจานเล็ก ๆ ข้างกัน "แบ่งใส่ชามเจ้าไปสิ" จ้าวลี่หลินยิ้มกว้างออกมา อย่างน้อยเขาก็แสดงความห่วงใยออกมาให้เห็น เช่นนั้นอนาคตต่อจากนี้ของนางนับว่าไม่แย่นักกระมัง"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากินเล็กน้อยก็อิ่มแล้ว ท่านต่างหากต้องใช้แรงงานมากกว่าข้า ท่านกินเถอะ" ลู่ชุนไม่พูดอะไรอีก เขารับชามข้าวมา ตั้งหน้าตั้งตากินไม่สนใจนางอีก"ท่านล
Read more
ตอนที่ 4 เสี่ยวไป๋เจ้าม้าดำ
ตอนที่ 4 เสี่ยวไป๋เจ้าม้าดำ​ จ้าวลี่หลินนั่งบนเกวียนหันหลังให้กับลู่ชุน นางนำข้าวที่หุงเอาไว้คลุกกับงาขาวเกลือปรุงรสและเนื้อแห้งสับละเอียด จากนั้นปั้นเป็นก้อนขนาดพอดีคำ ห่อด้วยใบจิงจูฉ่าย จัดวางใส่กล่องเอาไว้ ทำแบบนี้ไปจนข้าวที่หุงมาหมดหม้อ ความจริงหากนางหาสาหร่ายได้ก็คงจะดีไม่น้อย แต่ในเมื่อมันไม่มีก็ต้องหาอะไรแก้ขัดไปก่อน ถึงอย่างไรก็กินได้เช่นกัน เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว นางก็ขยับไปด้านหน้า "กินข้าวก่อนเถอะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงล้อเกวียนกับเสียงย่ำเท้าของเจ้าเสี่ยวไป๋เท่านั้นที่ดังก้อง สองผัวเมียกลับไม่แม้แต่จะเอ่ยปากสนทนากันเลยสักคำเดียว"เพิ่งจะออกเดินทางเอง เจ้าก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ บอกแล้วว่าอย่าถ่วงข้ามิเช่นนั้นข้าก็ไม่กลัวที่จะทิ้งเจ้า" จ้าวลี่หลินถอนหายใจออกมา ที่บอกว่าบุรุษผู้นี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายก็ไม่เกินจริงนัก เมื่อคืนเขายังสังหารโจรที่หมายจะทำร้ายนาง เฝ้านางยามที่อาบน้ำ ทว่าตอนนี้กลับขู่จะทิ้งนางอีกแล้ว "ข้ามิได้หมายความว่าจะพักเสียหน่อย ข้ายังต้องพักอันใดอีก เหนื่อยหรือก็ไม่ ท่านต่างหากนั่งบังคับเกวียนอยู่ตลอด ทั้งเมื่อคืนก็ไม่ค่อยได้นอน
Read more
ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน
ตอนที่ 5 แน่ใจหรือว่านี่คือบ้าน หลังจากเดินทางมานานนับเดือนในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงที่หมายเสียที เสี่ยวไป๋ก้าวเท้าไปหยุดในที่รกร้างแห่งหนึ่ง ต้นเถาจื่อ[1] ยังพอมีร่มเงาให้ได้หลบแดดอยู่บ้าง นับว่าเจ้าม้าดำนั่นรู้ความยิ่งนักมันหยุดลงที่ใต้ต้นไม้ พลางก้มหน้าเล็มกินหญ้าที่ขึ้นเกือบถึงหัวเข่า หลังต้นเถาจื่อเป็นบ้านพัง ๆ หลังหนึ่ง นางกระโดดลงจากเกวียนแต่แล้วก็รีบกรีดร้องกระโดดโหยงขึ้นมาบนเกวียนเช่นเดิม กริชเล่มหนึ่งปักลงไปบนพื้น งูลายตัวยาวบิดม้วนหัวมันถูกเสียบจมลงไปในดิน นางลูบแขนตนเองพลางเบ้ปากมอง"นี่คือบ้านบรรพชนของสกุลลู่จริงหรือ" นางหันไปมองระหว่างบ้านพัง ๆ และสามีหนุ่มที่กำลังก้มเก็บซากงูขึ้นมา"คงใช่" คงใช่!!..หมายความว่าอย่างไร อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้อย่างนี้น่ะหรือ เขาพานางมาผิดที่หรือไม่ ถึงอย่างไรสกุลลู่ก็มีลำดับขั้นป๋อ เหตุใดจึงมีบ้านบรรพชนที่ย่ำแย่ถึงเพียงนี้"มะ..หมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่าท่านมาผิดที่" ลู่ชุนเดินเข้าไปในบ้าน อย่าเรียกว่าบ้านเลยเถอะ เรียกว่าไม้พัง ๆ ตั้งตระหง่านกองหนึ่งดีกว่า"หลังจากที่ท่านทวดของข้าสร้างชื่อเสียงในสนามรบ ฝ่าบาทก็มอบที่ดินบรรพชนในอำเภอฮุ่ยห
Read more
ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิด
ตอนที่ 6 ท่านอย่าเข้าใจผิดหลังจากที่ลู่ชุนพาจ้าวลี่หลินมาอยู่ที่หมู่บ้านอู่ยวน ในทุก ๆ วันชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านก็จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาช่วยพวกนางทำบ้าน และจ้าวลี่หลินก็รับหน้าที่ทำอาหารให้กับทุกคน ก็ในเมื่อเขามาช่วยพวกนางสร้างบ้านแล้ว จะต้องให้ลำบากกลับไปกินอาหารที่บ้านตนเองได้อย่างไร "อาหลินวันนี้ทำแกงอะไรหรือ กลิ่นหอมไปถึงหน้าบ้านเลยเชียว" ป้าฝูภรรยาของลุงฝูอันที่มาช่วยพวกนางทำบ้านส่งเสียงร้องทัก ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาถึงเสียอีก จ้าวลี่หลินเงยหน้าจากเตาไฟหันไปส่งยิ้มให้ "ข้าทำน้ำแกงกระต่ายเจ้าค่ะ เมื่อวานสามีข้าขึ้นเขาไปดักกระต่ายได้มาถึงสามตัว ข้าจึงแบ่งมาเคี่ยวน้ำแกง และยังเลาะเนื้อมาประเดี๋ยวจะทำเสี่ยวหลงเปาเนื้อกระต่าย กินคู่กับผัดผักหวานป่า ป้าฝูกินข้าวมาหรือยังจะกินก่อนสักหน่อยดีหรือไม่""ไม่เป็นไร ๆ ก่อนออกจากบ้านข้ากินมาแล้ว นี่เจ้ากำลังจะนวดแป้งหรือ ให้ข้าช่วยเถอะ" "เช่นนั้นป้าฝูมาเคี่ยวน้ำแกงให้ข้าก็แล้วกัน" ป้าฝูเดินไปนั่งที่หน้าเตาเคี่ยวน้ำแกงในหม้อใบใหญ่ นางเห็นผักหวานป่ายังแช่อยู่ในน้ำ ก็หันไปถามว่าต้องการให้ช่วยหั่นหรือไม่ จ้าวลี่หลินพยักหน้าตอบตกลง ส่วนตนเองก
Read more
ตอนที่ 7 ซักผ้า
ตอนที่ 7 ซักผ้าจ้าวลี่หลินก้มหน้าก้มตาซักเสื้อผ้า นางใช้ไม้ที่เตรียมมาทุบลงไปบนตัวผ้า จากนั้นก็นำลงไปขยี้ในแม่น้ำ เสื้อผ้ามีไม่เยอะเท่าไร เพราะปกติแล้วนางก็จะนำมาซักสองวันครั้ง หญิงสาวหยิบกางเกงตัวในสีขาวขึ้นมาขยี้ อยู่ ๆ ใบหน้าหวานก็แดงซ่าน ถึงแม้จะรู้ว่ากางเกงชั้นในของยุคนี้ไม่โป๊เหมือนในยุคปัจจุบัน แต่ว่ามันเป็นของที่ลู่ชุนใส่อยู่ด้านใน อย่างไรนางก็รู้สึกเขินอายอยู่ดี ลู่ชุนอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นมานั่งบนโขดหิน ครั้นเห็นนางทำหน้าตาแปลก ๆ ก็เผลอยกยิ้มขึ้น ทว่าภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในความคิด เขาสะบัดศีรษะเบือนหน้าหนี หากจะว่าไปแล้ว จ้าวลี่หลินเป็นสตรีที่เขาพึงใจเป็นอย่างมาก สกุลจ้าวมีฐานะไม่ต่างจากสกุลลู่ นางเป็นบุตรอนุเช่นเดียวกันกับเขาครั้งที่บิดาไปสู่ขอนางให้เขานั้น ลู่ชุนไม่ได้ปฏิเสธและยังยินดีเสียด้วยซ้ำ แต่แล้วเมื่อแต่งเข้ามาเขาจึงได้รู้ว่า นางมิได้เต็มใจแต่งกับเขา นางถูกมารดาเลี้ยงหลอกล่อเช่นกัน คนที่นางมีใจให้ก็คือลู่จั่นพี่ใหญ่บุตรชายสายตรงผู้นั้น วันที่เข้าหอครั้นเขาเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวขึ้นมาแล้ว นางตกใจเป็นอย่างมาก ทั้งต่อว่าด่าทอเขาสารพัด แน่นอนว่าตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เข
Read more
ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลิน
ตอนที่ 8 ห้องอาบน้ำของจ้าวลี่หลินลู่ชุนแจกถุงใส่เงินให้กับชาวบ้านที่มาช่วยงานจนครบ ถึงแม้เงินจะไม่มากแต่ชาวบ้านที่ไม่ค่อยได้จับเงินก้อนตำลึงก็ดีใจกันเป็นอย่างมาก บ้านหลังเล็กของสกุลลู่ก็เสร็จสิ้นเสียที จ้าวลี่หลินขนของที่อยู่บนเกวียนเข้ามาเก็บข้างใน นางนำเสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งคู่เก็บเข้าไปในตู้ ตู้ใบนี้เป็นลู่ชุนที่ประกอบขึ้นมาตามแบบที่นางบอก และเขาก็ทำออกมาได้ดีกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก เป็นตู้เสื้อผ้าเหมือนในยุคที่นางจากมา"หากรู้เช่นนี้ข้าจะขนของในจวนออกมาให้เยอะกว่านี้อีก""เจ้าอยากได้สิ่งใดของพวกเขากัน" จ้าวลี่หลินขมวดคิ้วขึ้น เหตุใดน้ำเสียงของสามีนางจึงได้ฟังดูห้วนยิ่งนัก นางหันไปมองก็เห็นใบหน้าที่บึ้งตึงของเขา แล้วกัน นางทำสิ่งใดให้ท่านชายลู่ไม่พอใจอีกแล้วหรือ"ว่าอย่างไรเจ้าอยากได้สิ่งใด หรือตัดใจจากที่นั่นมิได้" ยิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งห้วน ใบหน้าหล่อเหลาเขียวคล้ำ ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่า เพราะเหตุใดตนเองถึงไม่พอใจจนอยากจะฆ่าคนให้ได้ เมื่อก่อนต่อให้เขาเห็นนางส่งยิ้มเขินอายให้กับลู่จั่นเขาก็มิได้รู้สึกอันใดสักนิด แต่ยามนี้แค่เพียงได้ยินนางเอ่ยถึงจวนสกุลลู่ เขาก็ไม่พอใจเสียแล้ว"ข้าจ
Read more
ตอนที่ 9 ก้อนทอง
ตอนที่ 9 ก้อนทองยามเฉินลู่ชุนเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นว่าจ้าวลี่หลินกำลังนั่งเท้าคางมองหีบใบเล็กที่อยู่บนโต๊ะ เขาเดินมานั่งลงตรงข้ามกับนาง ครั้นนั่งลงไปแล้วหญิงสาวจึงได้รู้สึกตัว นางรีบเทน้ำใส่ถ้วยยื่นไปให้เขา"ท่านเพิ่งฝึกวรยุทธ์มาดื่มน้ำเปล่าดีกว่าน้ำชา" ลู่ชุนรับถ้วยน้ำเปล่ายกขึ้นดื่มจนหมด เขาวางมันลงบนโต๊ะ แต่ก็ยังเห็นว่าสีหน้าของนางดูเหมือนจะไม่ค่อยดีสักเท่าไร"เจ้าไม่สบายหรือ ไปหาหมอหรือไม่""ข้าสบายดี" นางส่ายหน้าปฏิเสธ เขาพยักหน้าแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร เห็นนางเป็นเช่นนี้ในใจเขาก็พลันบีบรัดจนแทบจะหายใจไม่ออก"หากมีสิ่งใด เจ้าสามารถบอกกับข้าได้""จริง ๆ ก็มีนั่นแหละ ท่านพี่ข้าให้ท่านเอาเครื่องประดับข้าไปขายท่านก็ไม่ยอม ยามนี้เงินที่เรานำมาจากเมืองหลวงเหลือไม่กี่ตำลึงแล้ว ท่านว่าพวกเราจะทำสิ่งใดเลี้ยงชีพดีเจ้าคะ" จ้าวลี่หลินกลัวว่าสามีของนางจะรับการเป็นพ่อค้าไม่ได้ เขาเป็นถึงรองแม่ทัพอุดร ความจริงศึกกับแคว้นเป่ยเหลียงครั้งนั้น เขาเกือบจะได้เลื่อนยศเป็นแม่ทัพแล้ว ทว่ากลับเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน นางเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวสักเท่าไรนัก รู้เพียงว่าสกุลลู่เมื่อครั้งที่ท่า
Read more
ตอนที่ 10 ขายเครื่องประดับ
ตอนที่ 10 ขายเครื่องประดับวันต่อมาจ้าวลี่หลินก็นำก้อนทองหนึ่งก้อนยัดใส่ไว้ในอกเสื้อ นางหยิบปิ่นปักผมที่ลู่ฮูหยินกำนัลให้นางเมื่อครั้งที่ทำเรื่องชั่วช้ากับลู่ชุน ในเมื่อของพวกนี้ได้มาเพราะทำร้ายบุรุษผู้นั้น เช่นนั้นก็อย่าเก็บเอาไว้เลย เอามาใช้ในครอบครัวนี่แหละ"เสี่ยวไป๋ข้าจะออกไปข้างนอก เจ้าเฝ้าบ้านได้กระมัง ยามนี้มิใช่ยามศึกสงคราม เจ้าก็อย่าทำตัวไร้ประโยชน์เปลี่ยนจากม้าศึก เป็นม้าเฝ้าบ้านเถอะ""ฮี่ ๆ พรืด! ๆ" เสี่ยวไป๋ตะกุยขาหน้าขึ้น ก่อนจะกระแทกเท้าลงกับพื้น มันก้มหัวลงและพุ่งเข้าใส่จ้าวลี่หลิน หญิงสาวกรีดร้องเสียงดัง วิ่งหนีไปรอบบ้านไอ้ม้าบ้านั่นก็วิ่งตามไม่หยุด"เฮ้ ๆ อย่าเชียวนะ หากเจ้าชนข้า คิดดูเอาเถอะว่าท่านพี่จะเสียใจเพียงใด ข้าเป็นภรรยาของเขาเชียวนะ กรี๊ด!!..ไอ้ม้าดำชื่อขาว เจ้าบ้าเอ๊ย" เสี่ยวไป๋วิ่งไล่พร้อมทั้งพ่นลมหายใจออกทางจมูกบาน ๆ จ้าวลี่หลินพุ่งตัวออกไปนอกประตูรั้ว นางรีบดันประตูปิดและลอยหน้ายียวน เจ้าม้าดำยกขาพาดไปที่ขอบรั้ว นางตกใจจนต้องเซถอยหลัง "ฝากไว้ก่อนเถอะ เฝ้าบ้านให้ดี ๆ ล่ะเจ้าม้าสุนัข" นางชี้หน้าม้าหนุ่มก่อนจะวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ไปที่บ้านสกุลหยาง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status