LOGINคำโปรย นั่งรีวิวนิยายอยู่ดีๆ จ้าวลี่หลินก็ทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายตรงหน้า สวรรค์ข้าเพียงด่านางร้ายผู้นี้ไปสองสามประโยคเท่านั้น เหตุใดต้องกลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้ แล้วสามีผู้นี้มิใช่ว่าเขาคือแม่ทัพผู้เก่งกาจหรือไร เกิดอะไรขึ้นจึงได้มาเป็นชาวสวนแบบนี้ แต่ถึงจะถูกไล่ออกมาเป็นชาวสวนแล้วอย่างไร ไม่ได้เป็นขุนนางก็เป็นคนร่ำรวยได้ มีเงินย่อมมีอำนาจมิใช่หรือ แต่หากอยากกลับไปยิ่งใหญ่อีกครั้งก็ต้องฟังภรรยาอย่างข้า สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน
View More「彼と結婚してからもう二十年が経つのね……」
暁(あかつき)家の令嬢であり、今は神宮司夫人である瀬奈(せな)は広い部屋でポツリと呟いた。
彼女は今日もある人物を待ち続けている。来るはずがないとわかっていながらも、瀬奈は二十年間ずっと彼の来訪を心待ちにしているのだ。
「一体どこから私は間違えてしまったのかしら……」
ベッドサイドに腰かけた瀬奈は、彼と初めて出会ったときのことを思い浮かべた。
「初めまして、神宮司湊斗です」
「……」
神宮司湊斗(じんぐうじみなと)と名乗った彼に、強く心惹かれたのを瀬奈は今でも覚えている。一目惚れだったのかもしれない。
サラサラの黒い髪、高い鼻梁、切れ長の美しい瞳、幼いながらに整った顔立ち。瀬奈は一瞬にして彼に心を奪われてしまった。
暁グループの令嬢だった瀬奈と、神宮司財閥の御曹司だった湊斗。
二人は許嫁だった。そのことを父親から聞かされたとき、瀬奈はとても喜んだ。彼女にとって初恋の相手であり、愛する湊斗と結婚できるのだと。
しかし、彼のほうはそうではなかった。
湊斗は瀬奈との婚約中、多くの女性と浮名を流した。学校の同級生、年上の社会人、父親が経営する会社の社員にまで。彼は相手の身分関係なく手を出した。
瀬奈は自分には指一本触れないにもかかわらず、他の女性と関係を持ち続ける湊斗に不満がないわけではなかった。しかし、彼に嫌われるのを恐れていた瀬奈は何も言うことができなかった。
「結婚前に遊びたいだけだろう。神宮司家の正妻になれるのだから、それくらいは目を瞑りなさい」
父親は湊斗が遊んでいることを知っていたが、瀬奈に我慢しろと言った。
両親からも味方してもらえなかった瀬奈は、必死で自分に言い聞かせた。
彼女たちはただの遊びであり、自分は神宮家の夫人となる女だ。だから結婚すればきっと自分だけを見てくれる、とそう信じていた。
しかし、現実は残酷だった。
湊斗は結婚してもなお、瀬奈の元には訪れることなく、愛人の元で夜を過ごした。そのことを責めた瀬奈に、彼は言い放った。
「お前を愛することはできない、これからは俺の行動に口を出さないでくれ」
彼の目は初めて出会った頃とは別人のように冷たかった。
それから湊斗は瀬奈に指一本触れることなく、多くの愛人を囲い、彼女たちとの間に五人もの子供をもうけた。そのうちの誰かに会社を継がせるつもりのようだ。
「奥様ったら、今日も一人ぼっちでいるわ」
瀬奈は湊斗の帰ってこない邸宅に一人取り残された。彼は今日もきっと愛人たちの住む家へ帰っているのだろう。
しかし、湊斗を愛している彼女は毎日のように彼を待ち続けた。自分の元へ来るわけがないとわかっていながらも。
そんなことを続けているうちに、二十年という歳月が経過していた。瀬奈と湊斗はお互いに三十八歳となった。
彼女は既に子を望めるような年齢ではなくなり、湊斗のほうも新しく愛人となった若く美しい女に夢中になっていると聞いている。
瀬奈の中で、何かが音を立てて崩れ落ちて行くようだった。
二十年という年月はあまりにも長すぎた。彼女の心は既に限界を迎えていた。
翌朝、心配そうに彼女に声をかけたのは湊斗の秘書だった。
「奥様……」
普段別邸で暮らしている湊斗の私物を取りに来る彼は、たびたび瀬奈とも顔を合わせていた。神宮司家で彼女を気にかけてくれていた数少ない人だ。
「今日も湊斗は愛人のところにいるんでしょう?」
「そ、それは……」
彼の秘書・中田一馬(なかたかずま)が言いづらそうに視線を逸らした。
知ったところで今さら驚きもしない。湊斗が瀬奈の元を訪れることなど、この二十年間数えるほどしかなかったのだから。
それでも彼女は彼のことを信じて待っていたが。
「いいのよ、わかっているから」
「……」
彼はうつむいた。瀬奈が辛い思いをしていることを知っておきながら、何もしてあげられないことに罪の意識を抱いていた。
しかし、今日の瀬奈の表情はいつもと違うと、彼は思った。これまでは湊斗に対する希望を見せていたにもかかわらず、今はどこか諦念に似たものを彼は感じた。
「中田さん、私最後に行きたい場所があるの。よかったら付き添ってくれない?」
「は、はい!奥様!」
”最後”という言葉に疑問を感じながらも、中田は彼女について行った。
ตอนพิเศษ 2 คลอดน้อง "อันอันลูกต้องเอาไปล้างก่อนแล้วจึงจะกินได้""ไม่ทันแล้วขอรับลูกกัดมันไปแล้ว" จ้าวลี่หลินส่ายหน้าพลางมองผลซีหงซื่อ[1] สีแดงสด ผลขนาดเท่ากำปั้น ที่อยู่คาปากของบุตรชาย นางยื่นมือหมายจะดึงมันออกมาทว่าเด็กชายกลับหลบ"ท่านแม่ลูกใช้เสื้อเช็ดแล้วขอรับ ท่านพ่อบอกว่าเกิดเป็นบุรุษจะทำตัวเหมือนสตรีได้อย่างไร มีครั้งใดบ้างที่ทหารยามออกรบจะได้กินของดี ๆ ต่อให้ตกพื้นคลุกฝุ่นคลุกดิน ก็ต้องกินประทังชีวิต แล้วซีหงซื่อของลูกนับเป็นอะไรได้ เพียงแค่ไม่ได้ล้างก่อน กินได้สบายมาก""พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้าอยากเป็นทหารเช่นเดียวกับบิดา" "โอ้ว..ลูกไม่ถนัดการใช้แรงงานเช่นเดียวกับพี่ชายและท่านพ่อหรอก ลูกขอเป็นกุนซือวางแผนการรบให้พี่ชายดีกว่า""เช่นนั้นแม่ก็ต้องรบกวนท่านกุนซือมาช่วยเก็บผักให้เสร็จก่อนเจ้าค่ะ เอ้านี่รับไป แม่จะพาน้องไปนอนแล้ว" ลู่หย่งฉือรับตะกร้ามาถือไว้ เขามองมารดาที่เดินท้องโตออกจากสวนผัก ทว่ายังไม่ทันได้ออกจากสวนผัก ก็เห็นท่านแม่เซถอยหลัง นางนั่งคุกเข่าลงที่พื้น "ท่านแม่เป็นอะไรหรือขอรับ เหตุใดจึง...." ดวงตากลมมองมารดาของตนที่นั่งยองอยู่บนพื้นแล้วกวาดตาไปรอบตัวด้วยความระว
ตอนพิเศษ 1 เป็นของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวจ้าวลี่หลินยืนมองแปลงผักที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ แทบจะกินภูเขาทั้งลูก และโรงผลิตน้ำพริกเผา นอกจากนั้นยังมีโรงผลิตผักอบกรอบที่นางเป็นผู้คิดค้นขึ้นมา และมีสวนใบชาที่นางปลูกเอาไว้และนำมาผลิตเป็นใบชาอีกด้วย สินค้าเหล่านั้นเป็นสินค้าขึ้นชื่อของเมืองกานโจว ทุกปีนางจะเลือกของที่ดีที่สุดส่งเข้าวังหลวงก่อนเสมอ และที่เหลือก็จะเก็บเอาไปขายแปลงผักและผักอบกรอบนั้น มิได้เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว นางทำการค้าแบบยุคปัจจุบัน สร้างกลุ่มการค้าภรรยาทหารขึ้นมา แบ่งให้ซื้อหุ้นในจำนวนหนึ่ง แต่นางก็เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด ตั้งชื่อสมาคมการค้าฮูหยินกานโจว หลังจากที่ตั้งสมาคมขึ้นมาแล้ว นางก็จ้างลูกจ้างที่เป็นชาวบ้านในเมืองกานโจวก่อนเป็นกลุ่มแรก จ้าวลี่หลินสอนขั้นตอนการปลูกผัก ทำปุ๋ย และการอบผักผลไม้เองทุกขั้นตอน ใช้เวลาเพียงไม่นาน สมาคมการค้าฮูหยินกานโจวก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้น"หลินหลินเจ้าไม่จำเป็นต้องเหน็ดเหนื่อยจนเกินไป มิใช่ว่าข้าจะหาเงินให้เจ้าไม่ได้เสียเมื่อไร ทุกวันนี้เบี้ยหวัดรายเดือน เงินภาษีห้าหัวเมืองหลักส่งเข้าหลวงแล้ว ที่เหลือข้าก็ให้เจ้าทั้งหมด เจ้ายัง
ตอนที่ 51 คุกเข่าให้เจ้าตลอดไป จบรถม้าเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงช้า ๆ เรื่องที่ควรทำก็ทำเสร็จสิ้นแล้ว หวังอี๋เหนียงสารภาพหมดทุกอย่าง ว่าครั้งนั้นนางมิได้ร่วมหลับนอนกับลู่ชุน เขาถูกวางยาและนำมาส่งที่ห้องนาง ฮูหยินใหญ่บังคับให้นางแสร้งร้องไห้ใส่ความ นางไม่มีทางเลือกจึงได้รับปากทำเช่นนั้น ถึงแม้จ้าวลี่หลินคนเดิมเองก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายที่รังแกสามีของนาง ทว่าสตรีผู้นั้นก็ตายไปแล้ว ก็ให้จบกันไปแค่นี้ "ท่านแม่พวกเราจะไปที่กานโจวหรือขอรับ ท่านพ่อบอกว่าพวกเราจะอยู่ที่นั่นตลอดไป""ใช่แล้ว..ฝ่าบาทมีพระราชโองการให้ท่านพ่อเฝ้าประจำที่กานโจว เป็นแม่ทัพใหญ่ดูแลหัวเมืองทางเหนือทั้งห้าหัวเมือง พวกเราจะย้ายไปอยู่นั่นตลอดไป""เช่นนั้นหยวนหยวนก็จะเป็นแม่ทัพเหมือนท่านพ่อ" ลู่หย่งเล่อตบหน้าอกตนเองเสียงดัง เขาอยากเป็นทหาร อยากแข็งแกร่งจะได้ปกป้องแม่กับน้อง ทว่าลู่หย่งฉือกลับส่ายหน้าเบ้ปาก จ้าวลี่หลินเห็นดังนั้นก็ยกคิ้วขึ้น นางอุ้มบุตรชายคนเล็กมานั่งบนตัก พลางจุมพิตไปที่แก้มกลม ๆ อย่างเต็มแรง"อันอันเล่าอยากเป็นแม่ทัพหรือไม่" "ไม่ อันอันชอบหนังสือ" "หืม..อันอันน้อยของแม่ชอบเรียนหนังสือหรอกหรือ ไหนดูสิเขีย
ตอนที่ 50 ความจริงเปิดเผย"กรี๊ด..นังจิ้งจอก..นั่งชั่ว..จ้าวลี่หลินนังสารเลว กล้าดีอย่างไรถึงมายุ่งกับสามีข้า สามีเจ้าไม่มีหรือ หรือว่าผู้เดียวมันไม่พอต่อความร่านราคะของเจ้า" เสียงก่นด่าดังออกจากในห้อง เรือนท้ายจวนที่เคยสงบเงียบยามนี้วุ่นวายราวกับตลาดยามเช้า "ตบปากนาง!!.." เสียงเข้มตวาดดังมาจากทางหน้าประตู ลู่ชุนเดินเข้ามาพร้อมกับท่านป๋อบิดาตนเอง ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงแหลมที่กำลังด่าทอภรรยาของเขาอยู่ บ่าวรับใช้เห็นเจ้านายเดินเข้ามาก็พากันหลีกทางให้ หูเทียนมิ่งเดินหน้าเข้าไปตวัดฝ่ามือตบลงที่ริมฝีปากของฉินซื่อภรรยาลู่จั่นเต็มแรง นางถุยเลือดปนซี่ฟันออกมา พลางกรีดร้องดังลั่น กระโจนเข้าใส่พ่อบ้านหูอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้ชั่ว!!..ไอ้บ่าวชั่วกล้าดีอย่างไร ข้าเป็นฮูหยินซื่อจื่อ บ่าวชั่วเช่นเจ้ากล้าตบข้าหรือ""โทษฐานที่ท่านดูหมิ่นฮูหยินแม่ทัพใหญ่ แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" "หึ..ฮูหยินแม่ทัพหรือ ก็แค่นังจิ้งจอกร่านราคะผู้หนึ่ง ไปเบิกตาดูสภาพนางเสียก่อน ป่านนี้มันยังไม่มีแรงเหลือลุกขึ้นมาจากตั่งเลยด้วยซ้ำ" ฉินซื่อชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่ในห้อง ม่านมุ้งปิดบังร่างชายหญิงที่นอนกอดก่ายกัน
ตอนที่ 18 เก็บเกี่ยวผลผลิตรอบแรกลู่ชุนขึ้นเขาไปได้สามวันแล้ว ในช่วงสามวันนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก วัน ๆ นางก็เอาแต่ก่อกวนเสี่ยวไป๋ ทะเลาะกับมันสักรอบสองรอบ จากนั้นก็ไปทำปุ๋ยหมักของนาง ตั้งแต่ที่ได้ฟังคำพูดของสามี นางก็เลิกคิดเรื่องมือวิเศษของนางไปเสีย เพราะนางลองใช้ชุบชีวิตหนูที่สามีหามา ปรากฏว่ามัน
ตอนที่ 17 ปีศาจสาวของข้าผู้เดียว"เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ" หลังจากจบบทรักลู่ชุนก็รั้งภรรยาสาวเข้ามากอด เขาก้มลงจูบที่กลางศีรษะ ดวงตาปรือฉ่ำใกล้เข้าสู่ห้วงนิทราเต็มที่แล้ว แต่กระนั้นก็ฝืนเอาไว้ เห็นใบหน้าหวานเหมือนกำลังมีเรื่องค้างคาใจ "เปล่าหรอกเจ้าค่ะ..ท่านพี่ครั้งนี้ท่านจะขึ้นเขานานหรือไม่"
ตอนที่ 16 ผักโตไวซ่า!!..น้ำอุ่นร้อนไหลออกจากถังไม้ไผ่กระเพื่อมแล้วกระเพื่อมเล่า มือเรียวเกาะขอบถังยันตัวขึ้นรับแรงอัดกระแทกจากทางด้านล่าง"อ้าส์...ท่านพี่..""หลินหลินนั่งทับลงมาเร็วเข้า" มือหนาบีบเอวบางจนขึ้นรอยนิ้ว เขาอ้าขาออกแรงดึงเอวเล็ก บังคับให้นางทิ้งตัวลงมาบนกลางกายเขา "อื้อ...จุกเจ้าค่ะ
ตอนที่ 14 อนุไป๋"เจ็บ!!.." หยาดน้ำตาไหลออกจากปลายหางตาราวไข่มุก จ้าวลี่หลินร้องสะอื้นเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม ลู่ชุนผุดลุกขึ้น แก่นกายใหญ่หลุดออกจากช่องรัก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยเข้าจมูก เขารีบจุดตะเกียงขึ้นใหม่ แสงสว่างมองเห็นร่างอรชรนอนหงาย ทว่ามือเรียวยกปิดหน้าเอาไว้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้












reviews