All Chapters of สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41 หนีเข้าป่าขบวนอพยพของหมู่บ้านอู่ยวนออกเดินทางอย่างช้า ๆ เพราะในขบวนมีเพียงแค่สตรี ทั้งยังมีเด็กและคนแก่อีกมาก ค่ำที่ไหนก็นอนที่นั่น คาดว่ากว่าจะถึงลั่วหยางก็คงใช้เวลาราวสามถึงสี่เดือนกระมัง ยามนั้นท้องของจ้าวลี่หลินก็คงใหญ่มาก และอาจจะลำบากมากยิ่งขึ้น นางส่งมือมาลูบท้องตนเอง เจ้าก้อนแป้งเหมือนรับรู้ความกังวลใจของมารดา จึงถีบออกมาเบา ๆ "เด็กดี..ลำบากเจ้าแล้ว" เสียงหวานสั่นเครือ สงสารก็แต่ลูกคนนี้ ไม่รู้ว่าจะได้คลอดที่ไหน พ่อของเขาก็ไม่ได้อยู่ข้างกาย ไม่ได้เห็นแม้กระทั่งใบหน้ายามแรกคลอด "ท่านแม่ปวดท้องหรือขอรับ หรือว่าน้องดื้อ" ลู่หย่งเล่อหันไปถลึงตาใส่หน้าท้องกลมใหญ่ของมารดา เด็กน้อยส่งมือไปลูบเบา ๆ ครั้นเมื่อรับรู้ได้ว่าใต้ฝ่ามือของตนเอง มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ก็เบิกตาขึ้น ริมฝีปากโค้งแต่แล้วก็นึกได้ว่า เขากำลังสั่งสอนน้องอยู่ จึงกระแอมไอเบา ๆ และกดเสียงต่ำเชิงข่มขู่"นี่น้องอย่าดื้อกับแม่นะรู้ไหม หากไม่เชื่อฟังออกมาพี่จะไม่พาไปเที่ยวเล่น" จ้าวลี่หลินหัวเราะจนน้ำตาไหล นางยกมือเช็ดที่ปลายหางตา พลางดึงมือบุตรชายเข้าไปนอนบนรถม้า ยามที่ทุกคนกำลังหลับกันนั้น อยู่ ๆ ก็ได้ยิน

ตอนที่ 43 ค่ายอู่ยวน​ จ้าวลี่หลินพาชาวบ้านที่เหลือมุ่งหน้าเข้าป่า นางเลือกช่องระหว่างหุบเขาทั้งสองลูก ระหว่างกลางมีแม่น้ำกั้น ถึงแม้จะรู้ว่าช่องเขาเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะอยู่อาศัยนาน เพราะหากมีพายุลูกใหญ่เกิดขึ้น พวกนางคงถูกหอบพัดกระแทกแง่นหิน ทว่ายามนี้ไปที่ไหนก็ไม่ปลอดภัย ไม่สู้เลือกที่นี่ ยังพอหาอาหารประทังชีวิตได้ หวังก็แต่สงครามจะผ่านพ้นไปเร็ววัน ทุกคนจะได้ย้ายกลับหมู่บ้านอู่ยวนเช่นเดิม"อาหลินเสบียงรวบรวมทั้งหมดได้เท่านี้" จ้าวลี่หลินมองกองเสบียงที่ไม่ถึงเศษเสี้ยวกับยามที่ขนมา อาหารเท่านี้กินกันทั้งหมดทุกคนไม่ถึงสามวันก็หมดแล้ว นางถอนหายใจออกมา ทว่าเมื่อมองเห็นใบหน้าที่สิ้นหวังของสตรีเหล่านั้นแล้ว ก็จะมัวแต่ท้อแท้ไม่ได้"ไม่เป็นไร ขอเพียงสองมือข้ายังมีอยู่ ย่อมต้องไม่ปล่อยให้ทุกคนอดตาย เอาละทุกท่านฟังข้า!!.." เหล่าชาวบ้านได้ยินเสียงตะโกนก้องของจ้าวลี่หลินก็รีบล้อมวงเข้ามา รวมทั้งผู้เฒ่าหยางที่เต็มใจยกตำแหน่งผู้นำให้กับหลานสาวผู้นี้แล้ว"ข้าจะแบ่งกลุ่มพวกเราออกเป็นห้ากลุ่ม แต่ละกลุ่มจะมีหน้าที่ต้องทำ กลุ่มแรกเข้าป่าไปตัดต้นไม้มาทำเรือน ยามนี้ไม่จำเป็นต้องแยกเรือนใครเรือนมัน แต่เรา

ตอนที่ 45 ลู่หย่งฉือ​ ปัก!!"เจ็บหรือไม่ เหตุใดจึงไม่มองทางกัน" จ้าวลี่หลินชะงักค้าง มือที่ยกขึ้นมาหมายจะลูบที่ปลายจมูกพลันหยุดนิ่ง นางกัดริมฝีปากตนเองแน่น หัวไหล่สั่นไหวรุนแรง แต่กระนั้นก็ไม่ยินยอมเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้า นางกลัวว่านั่นจะเป็นเพียงภาพมายาที่สร้างขึ้นมาปลอบใจตนเองเท่านั้น"หลินหลินสามีคิดถึงเจ้าเหลือเกิน" ลู่ชุนเห็นหัวไหล่เล็กสั่นก็รวบตัวนางเข้ามากอด ริมฝีปากเอ่ยคำว่าคิดถึงที่ข้างใบหู ยิ่งได้ยินเช่นนั้น ความเข้มแข็งที่ผ่านมาก็พังทลายไปจนสิ้น จ้าวลี่หลินงอตัวลงเปล่งเสียงร้องไห้ออกมา เหมือนสัตว์ตัวเล็กที่ได้รับบาดเจ็บ ยิ่งร้องก็ยิ่งหยุดไม่ได้"ท่าน!!..ลู่ชุนไอ้ลูกหมา ฮือ ๆ กล้าหลอกข้า ฮือ ๆ กล้าดีอย่างไร ฮือ ๆ กล้าดีอย่างไรถึงได้หลอกข้าเช่นนี้" ลู่ชุนตามลงไปคุกเข่ากอดนางเอาไว้ ทั้งลูบหลัง ทั้งจุมพิตที่เส้นผมนุ่ม"เป็นความผิดของสามีเอง สามีเป็นลูกหมาอย่างที่เจ้าว่า หลินหลินอย่าร้องอีกเลย ใจข้าเจ็บยิ่งนัก" เขาก็แค่ต้องการจะทำให้นางดีใจ จึงได้แอบอ้อมมาอยู่ด้านหลัง ทว่าเขาคงแกล้งไม่ถูกเวลาจึงได้ถูกโกรธเช่นนี้จ้าวลี่หลินได้ยินเขาบอกว่าปวดใจ นางก็ยิ่งทุบตีเขาหนักยิ่งขึ้น ค

ตอนที่ 47 แม่ทัพลู่กว่าจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงลู่หย่งเล่อและลู่หย่งฉือก็บ่นเป็นแล้วบ่นอีก เด็กน้อยเบื่อเป็นอย่างมาก ตอนแรกก็สนุกอยู่หรอก ทว่านานเข้าเด็กน้อยก็เริ่มไม่สนุกแล้ว จะมีก็แต่ยามที่ท่านพ่อให้ขึ้นไปขี่บนหลังม้านั่นกระมัง จะว่าไปแล้วเพราะการเดินทางที่ยาวนานนี่แหละ บัดนี้ลู่หย่งเล่อก็ขี่ม้าเป็นแล้ว และท่านพ่อก็ยกลูกของเสี่ยวไป๋ให้กับเขาหนึ่งตัว เห็นท่านพ่อบอกกับท่านแม่ว่า เสี่ยวไป๋ทำม้าที่ท่านอาซินขี่ตั้งท้องทั้งยังเกิดในช่วงสงคราม ถึงแม้ยามนี้ม้าตัวเล็กนั่นจะยังหัดไม่ได้ แต่ท่านพ่อยกให้เขาแล้ว เขาก็จะหัดมันเอง หลังจากเข้ามาถึงเมืองหลวงลู่ชุนก็ต้องรีบเข้าวังหลวงพร้อมทั้งแม่ทัพมู่หรงเพื่อรับตำแหน่งจากฮ่องเต้ ความจริงตำแหน่งของเขารับรู้ปากเปล่าได้ตั้งแต่แรกแล้ว ทว่าวันนี้เพิ่งจะมีการแต่งตั้งในท้องพระโรง เป็นอันรับรู้กันทั่วทั้งแคว้น "ด้วยโองการแห่งฟ้าหัวหน้ากองลู่ชุน นำทัพบุกขึ้นเหนือยึดจี้โจว กวงโจว หังโจวที่ถูกแคว้นเป่ยเหลียงตีแตกกลับคืนมาได้ ทั้งยังบุกเข้าตีเมืองกานโจวกลับคืนมาสู่ซีสู ถือเป็นความชอบอันยิ่งใหญ่ แต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพอุดร หลังปีใหม่ให้ย้ายไปประจำอยู่ที่เมืองกาน

ตอนที่ 49 คืนสนอง"ขออภัยเจ้าค่ะบ่าวเดินไม่ระวังฮูหยินสามโปรดลงโทษ" จ้าวลี่หลินแค่นยิ้มออกมา นางมองสาวใช้ที่ชนนางและล้มลงไปกองกับพื้น ครั้นเห็นนางหยุดมอง สาวใช้ผู้นั้นก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากบวมแดง เหมือนกับว่ามิได้ตั้งใจที่จะชน จ้าวลี่หลินย่อมเล่นละครฉากนี้ด้วยกัน"นังบ่าวชั่วเดินอย่างไร!!..ไม่มีตาหรือ กินดีหมีหัวใจเสือมาจากที่ใดถึงกล้าชนฮูหยินเก้ามิ่งเช่นข้า จื่อรั่วตบปากนาง" จื่อรั่วได้ยินคำสั่งก็ตกตะลึงเป็นอย่างมาก นางรีบเงยหน้ามองจ้าวลี่หลินพร้อมทั้งเบิกตาขึ้น "ยังไม่ทำตามที่ข้าบอกอีก หรืออยากให้ข้าตบเจ้าด้วยอีกคน โง่เขลาเช่นนี้จะรับใช้ฮูหยินเก้ามิ่งอย่างข้าได้เช่นไร ตบปากนาง!!.." จื่อรั่วไม่กล้าชักช้าอีก ก้าวขาขึ้นไปตวัดฝ่ามือฟาดลงไปบนแก้มของสาวใช้ผู้นั้นเต็มแรง "ฮูหยินสามบ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไว้ชีวิตบ่าวด้วย" นางร้องโหยหวนออกมา พร้อมกับโลหิตที่ไหลออกจากมุมปาก ไม่กล้าดิ้นหนี ทำได้เพียงส่งเสียงร้องขอชีวิตเท่านั้น จ้าวลี่หลินแสยะยิ้มเชิดปลายคางขึ้น สั่งให้จื่อรั่วหยุดมือและเดินจากไป ปล่อยให้สาวใช้ผู้นั้นนอนฟุบหน้าที่พื้น ทว่าอีกด้านหนึ่งหลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากนี้ มีเงาร่างของ