All Chapters of พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง : Chapter 151 - Chapter 160

เช้าวันต่อมา ด้านนานิลร่างบางตื่นมาในเวลาเจ็ดโมงกว่าๆ แต่ภาพที่เห็นคือนาเบลล์นอนคั่นกลางระหว่างฉันกับโรม หัวหนุนที่แขนของฉันส่วนเท้าเล็กๆ ถีบที่ปากและใบหน้าอันหล่อเหล่าของโรมที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง“โอ้โห้ นี้ท่าพิสดารไรของหมูอ้วนคะเนี้ย” เสียงหวานของนานิลที่เอ่ยขึ้นมา ทำให้โรมที่งัวเงียนั้นถึงกับลืมตาขึ้นมา เมื่อคืนกว่าจะกล่อมนาเบลล์หลับได้ตีสี่ยี่สิบห้านาที ไม่อยากจะคิดที่ผ่านมาลูกสาวเป็นแบบนี้ทุกคืนไหม...เหอะ ถ้าเป็นอย่างเมื่อคืน อดคิดไม่ได้ที่ผ่านมานานิลเธอจะเหนื่อยมากแค่ไหนกันเชียว แค่คืนแรกขอบตาป๊ะป๋าก็บอกว่าไม่ไหวแล้วคับ แต่นั้นโรมกับจัดท่าทางให้ลูกสาวได้นอนหลับสบายกลัวว่านาเบลล์นั้นจะตื่นขึ้นมา เพราะลูกสาวพึ่งหลับ“นิลจะรีบลุกไปไหน นอนต่อก่อนสิฉันง่วง ลูกพึ่งหลับไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง” โรมเอ่ยเสียงพึมพำขึ้นมา แต่นั้นเขาไม่พูดเปล่าแขนแกร่งหนาพาดเข้าที่ลำตัวของนานิลอย่างหน้าตาเฉย เขาทั้งกอดรัดตัวฉันและตัวนาเบลล์ แต่นั้นใช่ว่าฉันจะยอมให้คนตีมึนนั้นกอดง่ายๆ นานิลหยิกเข้าที่แขนของโรมอย่างแรง“โอ้ะ....นานิล ฉันเจ็บ” โรมที่ลืมตัวไปว่ามีเจ้าหญิงตัวน้อยนอนคั่นกลางระหว่างพ่อกับแม่โรมถึงกับ

@เชียงใหม่ วันต่อมาด้านโรมหลังจากที่เขากลับไปเคลียร์งาน และประชุมการขยายสาขาเพิ่ม ตกเย็นก็ขอรามนั้นลางานต่อ“เชี่ย เชียงใหม่มีไรดีวะ ทำให้มึงบินเป็นว่าเล่น” รามเอ่ยขณะที่ขับรถมาส่งโรมที่สนามบิน พอถึงเวลาโรมก็รีบออกจากบริษัททันที แต่นั้นคนถูกถามกับเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่“สาวที่เชียงใหม่คงสวยและถูกใจมึงมากเลยสิ” เพราะตั้งแต่ขับรถออกมาโรมก็นั่งมองแต่หน้าจอสมาร์ตโฟนของตน อยากจะรู้นักสาวที่ทำให้มันคลั่งขนาดนี้จะสวยมากขนาดไหนกันเชียว เพราะตั้งแต่เลิกลากับนานิลก็ไม่เห็นมันเต๊าะสาวที่ไหน คนนี้ดูท่าจะถูกใจมันมากจริงๆซะด้วยสิ ถ้าไอ้โรมมันมีคนใหม่จริงก็อดเสียดายอดีตพี่สะใภ้อย่างนานิลอยู่เหมือนกัน รามได้แต่คิดโรมมาถึงบ้านนานิลในเวลา 9 โมงกว่า แต่ภายในบ้านกับมีกุญแจคล้องเอาไว้“ไปไหนกันหมด” ใบหน้าอันหล่อเหลาขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย เพราะนี้พึ่งจะเก้าโมง เขาซื้อกับข้าวและนมของใช้เด็กมาเต็ม แต่นานิลและนาเบลล์กับไม่อยู่ที่บ้านซะงั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นโรมจึงต่อสายหานานิล!! หึ...!! เป็นอย่างที่ผมคิดจริง นานิลเธอไม่รับและไม่อ่านไลน์ผม“ครับ คุณเมียนัมเบอร์วัน นานิลนะนานิลให้มันได้แบบนี้สิ พาลูกหนีเขาไป

ด้านคุณรตีหลังจากกลับมาถึงบ้านแล้วนั้น“ตารามเรื่องเป็นมายังไง ไหนบอกม๊ามาสิ” คุณรตีถามบุตรชายคนเล็กด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ม๊าจะโกรธอะไร รามไม่รู้เรื่องหรอกครับ รู้แค่ว่าโรมและนานิลเขาเลิกลากันก่อนที่จะเรียนจบ” รามเอ่ยกับมารดา“ตาโรมเคยพูดเรื่องหนูนานิลนาเบลล์กับเราบ้างไหม”“ไม่นะครับ ม๊าอยากรู้อะไรถามเจ้าตัวเขาดีกว่าไหม ไอ้โรมมันรู้เรื่องนี้ดีที่สุด” รามเอ่ยอย่างตัดบท“แล้วพี่ชายเราหายไปไหน ทำไมพักนี้เข้าๆ หายๆ ที่บริษัท ม๊าก็ไม่เห็น”“ติดสาวที่เชียงใหม่” รามเอ่ยกับมารดา“ติดสาว จะมีสาวที่ไหนถูกใจม๊าเท่าหนูนานิล ม๊ารักคนนี้ ถ้าไม่รักแม่ของเขา หนูนานิลจะให้ม๊าอุ้มหลานไหม ตาโรมนี้มันยังไง” คุณรตีได้แต่ต่อว่าบุตรชายคนโต นั้นนะสิไอ้โรมถ้าเจอนานิลมันจะยังมีความรู้สึกที่ดีให้เธอบ้างไหม ลูกสาวมันน่ารักมาก ทำเอาม๊าผมนี้หลงนาเบลล์หัวปักหัวปำถึงขั้นขอนานิลพานาเบลล์มาค้างที่บ้านเลยแหละ แต่นานิลเธอบอกม๊า ขอเป็นวันหลัง“โทรตามตาโรมให้ม๊าทีสิ และอย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ชายเรานะ ม๊าจะจัดการคน” คุณรตีเอ่ยกับบุตรชายคนเล็ก“เอาแล้วสิ งานนี้คุณรตีโกรธไอ้พี่ชายตัวดีหัวฟัดหัวเหวี่ยง งานเข้าแล้วไอ้โรม” รามได้แต

1 ชั่วโมงต่อมา ด้านนานิลฉันก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอโรมที่นี่ ไม่ใช่แค่โรมนะ ครอบครัวเขามาทั้งครอบครัวเลย ฉันรู้ได้ไงนะเหรอ ก็เพระนาเบลล์ตอนนี้อยู่กับคุณแม่ของโรมแล้วน่ะสิ ตอนนี้ถึงช่วงเจ้าบ่าวเจ้าสาวเสร็จพิธีแล้ว“นิลแกจะกลับเลยไหม” ยัยโปรเกลหันมาถามฉัน“ว่าจะกลับเลยแหละ จะพานาเบลล์กลับไปนอน รอฉันด้วย” โปรเกลได้แต่พยักหน้า ถ้านานิลกลับเธอก็ไม่รู้จะอยู่กับใคร เพื่อนๆ คนอื่นก็ไม่สนิท นานิลเดินมาที่โต๊ะของคุณรตีที่ตอนนี้อุ้มหลานสาวมาโชว์ในกลุ่มเพื่อน ทำเอาหลายคนถึงกับเอ็นดูความน่ารักของทายาทหมื่นล้านไม่ไหว“ม๊าคะ นิลมารับนาเบลล์ไปนอนค่ะ” นานิลเอ่ยกับคุณรตี“หนูนิลไม่ต้องเป็นห่วงนาเบลล์นะลูก อาฟเตอร์ปาร์ตี้จะเริ่มแล้ว เดี๋ยวม๊ากับป๊าจะพาหลานกลับไปนอนที่บ้านเอง” นาเบลล์ที่ตอนนี้เกาะแขนคุณย่าไม่ปล่อย“นาเบลล์ไปนอนกับหม่ามี้ไหมคะ” ลูกสาวสุดที่รักส่ายหน้า ไม่เอาแม่แล้วหนึ่ง“นอน ยาย่า”“หนูจะนอนกับยาย่าใช่ไหมคะ” คุณย่าถาม ให้ตายเหอะทำไมนาเบลล์เป็นแบบนี้ไปได้“หนูนานิลไม่ต้องเกรงใจม๊ากับป๊านะลูก หนูไปสนุกกับเพื่อนๆ เถอะนานๆ จะเจอกันที ส่วนนาเบลล์ไม่ต้องห่วง ม๊าอยากนอนกอดหลาน” คุณรตีเอ่ยอย่างตัดบท

ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ซุกไซส์เข้าที่ซอกคอขาวถึงกับละใบหน้าขึ้นมามองคนเมา“นิล นานิลช่วยมีสติหน่อยสิ” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก! หึ...! แต่นั้นคนถูกถามกับแค้นเสียงและรอยยิ้มออกมาแค่นั้น นานิลไม่สนใจคำพูดของโรม ฉันเองก็พอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แต่นั้นก็กับเลือกที่จะเงียบ โรมพยายามตั้งสติ มันก็จุกอยู่นะ ทั้งกอดทั้งจูบ ทั้งลูบ ทั้งคำ แต่เมียรักกับครางชื่อชายอื่นขณะที่เราร่วมรักกัน หน่วงไปหมดใจผมเนี้ย อยากจะร้องไห้ออกมาซะงั้น เมียใจร้ายไปไหม“พี่ทัพขา” คนเมาแกล้งเอ่ยครางเสียงหวานต่อ ทำเอาโรมถึงกับขบสันกรามแน่นด้วยท่าทีโกรธจัด เหอะนานิลนะนานิลให้มันได้แบบนี้สิ แต่ทว่าความคิดหนึ่งกับวิ่งเข้ามาในหัว“นิลคับ ที่รัก” เขาพอจะนึกอะไรออก เหอะนี้คิดจะเอาคืนผัวเธองั้นเหรอ อยากรู้เหมือนกันว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ร่องแคบๆ ของเธอผมยังจะเข้าไปได้อยู่ไหม นัยน์ตาสวยหวานที่มองเข้าหวานเยิ้มมาเช่นนี้ เมียทั้งสวยโปรยเสน่ห์ยั่วเก่งแบบนี้ต่อให้จะเรียกชื่อสายอื่นสักสิบชื่อก็ไม่ใช่ปัญหาอยากก็จัด ถึงจะจุกกับชื่อชายอื่นแต่ในเมื่อคืนนี้ตั้งใจจะง้อเมียก็โรมก็ไม่ถอย มือหนาไล่ปลดสายชุดเดรสมากองถึงช่วงสะโพกเล็กเผยให้เห็นหน