All Chapters of โซ่รักมัดใจยัยน้ำชา: Chapter 51 - Chapter 60

สองสัปดาห์ต่อมา… บ้านไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ยังคงร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ประดับสวยงาม บ้านที่เงียบสงบบรรยากาศผ่อนคลายยังทำให้น้ำรินยิ้มได้และมีความสุขไปในทุกๆวัน หากแต่วันนี้ดูจะบรรยากาศแปลกๆไปเสียหน่อยก็ตรงที่มีอีกคนมานั่งจ้องตอนเธอกำลังพูดคุยกับต้นไม้แสนรักของตัวเองนี่แหละ “คุณจะมองฉันอีกนานไหม?” ขณะที่ถามไปก็อยากจะเอาน้ำในกระบอกป๊อกกี้ฉีดใส่หน้าอีกคนไปด้วย ถ้าไม่ติดว่าเป็นพ่อของลูกเขยเธอละก็คงไล่ตะเพิดกลับไปนานแล้ว “มองคุณที่ไหน ผมมองต้นไม้ของคุณต่างหาก มันสวยดี” “ก็เห็นอยู่ว่ามองหน้าฉัน” “งั้นก็แสดงว่าหน้าคุณสวย” น้ำรินแทบจะสำลักโกโก้ที่หยิบขึ้นมาจิบ หลายปีมาแล้วที่ไม่เคยถูกใครมาพูดอะไรเลี่ยนๆให้ได้ยินแบบนี้ พอได้ยินแล้วก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเชียว “ฉันไม่ใช่เด็กๆสาวๆที่จะหลงคารมเฒ่าหัวงูแบบคุณ ไม่ต้องมาหยอดเสียให้ยาก” “หึ!” เจ้าสัวซันได้ฟังแล้วก็ถึงกับขำ “ช่วยไม่ได้ คุณอยากตรงสเปคผมเอง” น้ำรินคงจะหมดความอดทนและได้ด่าคนอีกสักยกแน่ถ้าไม่มีรถยนต์คันหรูของโซ่ที่กลับมาจากโรงพยาบาลขับเข้ามาจอดภายในบ้านเสียก่อน เจ้าของดวงตาสวยหวานแม้จะเริ่มมีอาย

งานเลี้ยงวันเกิดดำเนินไปท่ามกลางความใส่ใจของสื่อและการจับจ้องของคนในงาน ทุกคนต่างอยากรู้ว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างลูกชายของเจ้าสัวเป็นใคร และมีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่ แต่ถึงอยากจะวิ่งเข้ามาสัมภาษณ์เอาไมค์มาจ่อที่ปากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้เพราะทางเจ้าสัวมีการ์ดคอยดูแลไม่ให้เกิดความวุ่นวายเป็นอย่างดี กระทั่งถึงเวลาที่จะต้องขึ้นไปเป่าเค้กบนเวทีตามเวลาที่กำหนด ทุกคนต่างก็เข้ามาร่วมร้องเพลงและอวยพรกันตามปกติ จนเมื่อถึงเวลาที่เจ้าสัวใหญ่จะต้องพูดขอบคุณแขกเหรื่อที่เข้ามาร่วมงานในวันนี้… “สวัสดีครับทุกท่าน” น้ำเสียงทรงพลังเอ่ยขึ้นหลังจากทำการเป่าเทียนเล่มสุดท้ายจนดับลง ในขณะเดียวกันทุกคนในงานที่รอจังหวะนี้มานานก็ตั้งหน้าตั้งตาที่จะฟังว่าเจ้าสัวจะพูดอะไร “ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณทุกท่านนะครับที่เข้ามาอยู่ในช่วงเวลาดีๆด้วยกันในวันนี้ ผมรู้ว่าตอนนี้ในใจทุกคนมีคำถาม แต่ทุกคนไม่ต้องเหนื่อยถามหรอกนะครับ เพราะผมกำลังจะบอกเล่าให้ทุกคนกระจ่างกันในตอนนี้เลย” ผู้คนภายในห้องจัดงานเลี้ยงของโรงแรมหรูเกิดความเงียบเชียบขึ้นมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย “ทุกคนคงอยากจะรู้กันใช่ไหมครับว่าคุณ

ขณะนี้เป็นเวลาตีห้าเกือบจะหกโมงเช้าแล้ว น้ำชารู้สึกว่าเธอเพิ่งจะหลับไปได้แค่นิดเดียวเองแต่กลับถูกคนหื่นปลุกขึ้นมาใหม่ด้วยการละเลงลิ้นลงเล่นกับจุกนมสีหวานของเธอ “พี่โซ่ ชาง่วง” เสียงแหบเอ่ยบอกด้วยความงัวเงียทั้งยังต้องคอยดันไหล่เขาเพื่อปรามให้หยุดดูดนมเธอเสียที “นอนไปสิ พี่กินนมเฉยๆ” ทว่าโซ่ก็คือโซ่ ความดื้อรั้นไม่เป็นสองรองใครอยู่แล้ว เมื่อคืนกว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้พักก็จัดหนักจัดเต็มกันไปหลายรอบ นี่ผ่านมาแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาก็จะเล่นเธออีกแล้ว และร่างกายของเธอก็ช่างจะตอบสนองเข้าดีเสียด้วยสิ แม้เสียงในหัวจะบอกว่าง่วงนอน แต่ร่างของเธอกลับขยับแอ่นหน้าอกส่งนมเข้าป้อนยังปากหนาแบบอัตโนมัติ ซ้ำยังจับหัวเขากดลงมาหาแนบชิดเข้าไปอีก น้ำชาอยากจะบ้าตายกับตัวเองจริงๆ ไม่เคยควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เลยเวลาอยู่กับเขา “เบาหน่อย ชาตัวลายเป็นตุ๊กแกหมดแล้ว” “หึ!” คนทิ้งลอยแดงจ้ำไปทั้งตัวให้เธอหัวเราะชอบใจอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย โซ่ยังคงนัวเนียอยู่กับยอดอกสีหวานของเธอไม่ยอมห่าง ริมฝีปากหนาทั้งดูด ทั้งดึง เดี๋ยวขบเดี๋ยวเม้มอยู่อย่างนั้นเหมือนว่าสนุกกับมันหนักหนา กระทั่งคลอเคลียเต้าน

สามปีต่อมา… “ผมขอกาแฟหน่อยสิพี่แจ็ค” เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับคนสนิทของพ่อที่ตอนนี้เข้ามาดูแลเขาชั่วคราวเพื่อเป็นที่ปรึกษาในด้านการทำงานต่างๆให้ ตอนนี้โซ่เข้ามาบริหารธุรกิจต่างๆแทนเจ้าสัวซันแทบจะเต็มตัวแล้วเนื่องด้วยคนเป็นพ่อนั้นอยากจะวางมือและใช้ชีวิตของตัวเองบ้างหลังจากทำงานหนักมานาน แต่กระนั้นแล้วก็ยังไม่ใช่ว่าจะวางมือปล่อยให้ลูกชายจัดการทุกอย่างไปคนเดียว ก็ยังคงมีการคอยคุมอยู่เบื่องหลังบ้างเพราะโซ่ก็ยังมีประสบการณ์น้อยอยู่ก๊อกๆ “กาแฟค่ะ” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยบอก ก่อนจะเดินตรงเข้ามาวางถ้วยกาแฟบนโต๊ะทำงานให้กับเจ้านาย “ขอบคุณครับ” เสียงเรียบกล่าวขอบคุณแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนที่นำกาแฟมาให้แต่อย่างใด เขาคิดว่าคงเป็นพนักงานคนไหนสักคนหนึ่งที่แจ็คอาจจะวานให้นำกาแฟเข้ามาให้แทนเลยไม่ได้ใส่ใจ ทว่าผ่านไปจนเกือบนาทีคนที่นำกาแฟเข้ามาให้ก็ไม่ออกไปจากห้องทำงานของเขาสักทีจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมองพร้อมตั้งคำถาม “มีอะไรหรือเปล่าครับ?” “สะ…สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเนตรนะคะ ต่อจากนี้เนตรจะมาเป็นเลขาให้คุณโซ่ค่ะ” หญิงสาวหน้าสวยหยาดเยิ้มแนะนำตัวเองด้วยเสียงประหม่าเล็กน้อยเม

คฤหาสน์เจ้าสัวซัน… งานแต่งของโซ่และน้ำชาจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายภายในบ้านของเจ้าสัวซัน แต่นี่ก็เป็นแค่งานที่เชิญมาแต่คนสนิทและสำคัญเท่านั้น ส่วนการจัดงานใหญ่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า หน้าบ้านที่กว้างขวางตอนนี้ถูกจัดแต่งให้กลายเป็นสวนดอกไม้นานาพันธ์ ที่ทั้งสองเลือกจะจัดงานที่นี่นั้นเพราะสะดวกกว่าและอีกอย่างคือน้ำรินนั้นก็อยากจะจัดดอกไม้สวยๆที่ตัวเองเป็นคนดูแลในงานแต่งของลูกสาวตัวเอง เสียงดนตรีจากนักร้องชื่อดังที่ถูกจัดจ้างมากำลังบรรเลงเพลงหวานซึ้งกังวานไปรอบพื้นที่ แขกเหรื่อที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะมีแต่คนสนิทกำลังตบเท้าพากันเข้ามาในงานกันอย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างชื่นชมบรรยากาศในงานที่แสนอบอุ่นอย่างยินดีปรีดา “เมื่อยไหม?” เสียงอบอุ่นเอ่ยถามเจ้าสาวของตัวเองที่ยืนรับแขกมานานกว่าชั่วโมง แม้วันนี้อากาศจะไม่อบอ้าวเท่าไหร่นักแต่โซ่ก็รับหน้าที่หยิบกระดาษมาซับหน้าให้น้ำชาตลอด แถมยังเอาแต่ชมเธออยู่ไม่ขาดปาก “วันนี้เมียพี่โคตรสวย” ดวงตาคมหลุบมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่วันนี้ถูกแต่งให้หวานหยดย้อยแปลกตาไปจากทุกวันด้วยใจรักแล้วรักอีก มองต่ำลงไปอีกนิดเห็นทรวงอกขาวอวบที่โผล่พ้นเก