All Chapters of CAN I? รักได้ไหม หนูไม่ดื้อ NC20+: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างอวบอิ่มในชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีดำหมุนตัวไปมาหน้ากระจกอย่างพอใจ ปกติเกวรินไม่ค่อยใส่ชุดรัดรูป แหวกหลัง โชว์เนินอกแบบนี้เท่าไหร่ แต่เพราะคืนนี้เธอวางแผนบางอย่างกับเพื่อนรักเอาไว้แล้ว เลยต้องเปลี่ยนลุคให้ดูเซ็กซี่มากกว่าปกติแชะ แชะ“ลงรูปนี้แล้วกัน...” เกวรินโพสต์ท่าถ่ายรูปหน้ากระจก จงใจโน้มตัวลงต่ำเล็กน้อย แล้วถ่ายมุมสูงให้เห็นร่องอกขาวชัดๆ แล้วลงสตอรี่ในไอจี พร้อมกับแท็กสถานที่ที่เธอนัดกับของขวัญเอาไว้TrrrrrrrrTrrrrrrจังหวะที่เธอหยิบกระเป๋ากลิตเตอร์สีดำขึ้นมา เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นพอดี เกวรินจึงกดรับสายแล้วใส่รองเท้าส้นสูงไปด้วย[ออกมายัง]“ใกล้ถึงแล้ว”[ถึงไหน]“ถึงหน้าประตูห้องฉันเนี่ยแหละ” เกวรินตอบกลับไปกวนๆ จากนั้นก็ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจแรงๆ จากเพื่อนรักอย่างที่คิดเอาไว้แกล้งยัยขวัญนี่สนุกจริงๆ ~[ไม่กวนสักวันได้ไหมยัยเกี๊ยว?] “ชิ...ให้ฉันมีความสุขบ้างเหอะ ฉันร้องไห้มาเยอะแล้ว”[ความสุขแกคือการแกล้งชาวบ้าน?]ได้ฟังแบบนั้นเธอก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วตอบกลับไปทันควัน“ถูก!”[…….]“ชิ ไม่แกล้งแล้วก็ได้...แล้วนี่แกถึงไหนแล้วอะ”ตอนนี้ต้องให้เพื่อนตัวดีช่วย เธอเลยยอมหยุดกวนประสาทชั

“เฮียไม่อนุญาต” เขายื่นคำขาดอย่างเอาแต่ใจ อุ้มคนตัวเล็กไปที่ห้องนั่งเล่นแล้ววางเธอลงบนโซฟาสีดำตัวใหญ่อย่างแผ่วเบา“จะทำอะไรน่ะ อึก...ไม่ต้องมายุ่งกับหนูเลยนะ!” เกวรินขยับตัวหนีทันทีอย่างคนหวาดระแวงเมื่อเขามายุ่มย่ามกับเดรสเปียกชุ่มบนตัวเธอ“เกี๊ยว...” ภากรเห็นแบบนั้นก็รู้สึกปวดหนึบตรงอกข้างซ้ายอย่างบอกไม่ถูก แค่เธอร้องไห้เขาก็เจ็บมากพอแล้ว แต่สายตาที่เธอมองมาราวกับรังเกียจสัมผัสของเขา มันกลับทำให้รู้สึกเจ็บกว่าเป็นร้อยเท่า...“เดี๋ยวเฮียไปเอาชุดมาให้เปลี่ยนนะครับ” เขาเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วกลับมาพร้อมผ้าขนหนูและเสื้อผ้าชุดใหม่ในมือ“รีบเปลี่ยนนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”“ฮึก...” เกวรินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอนั่งกอดเข่าร้องไห้ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขาด้วยซ้ำ“เฮียขอโทษนะ...”ดวงตาคมกริบหม่นแสงลงทีละน้อย มองภาพเด็กสาวที่นั่งร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้มแล้วก็รู้สึกปวดหนึบไปทั้งใจสุดท้ายจึงหมุนตัวเข้าไปในห้องทำงาน ปล่อยให้คนตัวเล็กได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง แม้อยากจะเข้าไปกอดปลอบแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอคงกลัวและไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น“ฮึก...คนนิสัยไม่ดี...” เกวรินบ่นทั้ง

หลายวันต่อมา...@บนรถบรรยากาศเงียบกริบภายในรถทำให้เกวรินรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย ดวงตากลมโตเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาของว่าที่คู่หมั้นที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ แล้วก็รีบเก็บสายตากลับมาเมื่อเห็นว่าเขาก็มองมาที่เธอเหมือนกัน“จะเงียบจนถึงบ้านเลยไหม?”เสียงทุ้มของภากรเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ วันนี้แม่ของเขานัดให้ไปทานข้าวด้วยกันที่บ้านเพราะท่านยังไม่รู้ว่าเขากับเด็กสาวกำลังมีปัญหากันอยู่แต่ก็ดีแล้ว...เพราะเขาจะได้หาข้ออ้างมาเจอกับเด็กขี้งอนแถวนี้ได้โดยไม่เสี่ยงถูกปฏิเสธเหมือนกับหลายวันที่ผ่านมา“ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่คะ...” เกวรินตอบเสียงอ้อมแอ้ม ก้มลงมองตักตัวเองอย่างทำตัวไม่ถูก ปกติเวลาอยู่กับเขาเธอจะคุยจ้อตลอดทาง แต่ตอนนี้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง“งั้นก็มาคุยเรื่องคืนนั้นกัน” ภากรกดเสียงต่ำคล้ายกำลังบังคับเด็กสาวกลายๆแม้ก่อนหน้านี้จะบอกว่ารอคุยตอนที่เธอพร้อม แต่ตอนนี้เขาคิดถึงเธอแทบบ้าจนไม่อยากจะรออะไรอีกต่อไปแล้ว“หนู...”“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”ไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาก็ถามขึ้นทันที เกวรินเม้มปากอย่างคิดหนักครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้น“เป็น

“ทานข้าวกันเถอะคุณ หนูเกี๊ยวคงหิวแย่แล้ว”เสียงทุ้มของตุลย์ภพเอ่ยขึ้น นวมลจึงบอกให้เด็กสาวไปนั่งข้างๆ กับลูกชายของตนเช่นเคย จากนั้นจึงเรียกให้แม่บ้านไปยกอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะ“หนูเกี๊ยวเรียนปีนี้ปีสุดท้ายแล้วใช่ไหมลูก ดูที่ฝึกงานไว้บ้างหรือยัง”“ดูไว้บ้างแล้วค่ะป้ามล แต่ว่ายังตัดสินใจไม่ถูกเลยค่ะว่าจะฝึกที่ไหนดี” เกวรินตอบกลับไปเสียงใส เธอเรียนคณะบริการธุรกิจปีที่สี่แล้ว เลยเริ่มหาข้อมูลบริษัทหลายๆ ที่เผื่อเอาไว้สำหรับการยื่นฝึกงาน ทว่าก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปฝึกที่ไหน“ถ้าเลือกไม่ถูก สนใจไปฝึกที่บริษัทตาภีมไหมจ๊ะหนูเกี๊ยว จะได้ให้ภีมช่วยดูแล”“นั่นสิ ไปฝึกกับตาภีมก็ดีเหมือนกัน คนกันเองทั้งนั้น” ตุลย์ภพเอ่ยเสริมภรรยาอีกคน ถึงยังไงในอนาคตเกวรินก็จะได้เป็นลูกสะใภ้บ้านนี้ สู้ไปฝึกงานด้วยกันเลยก็จะได้สนิทสนมกันมากกว่าเดิม“พ่อครับ...” ภากรเอ่ยขัดเสียงเรียบ สบตากับผู้เป็นพ่อด้วยท่าทีที่ดูไม่ยินดีนัก ทำให้คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ กันถึงกับหน้าชา และอดที่จะใจฝ่อไม่ได้“มะ ไม่หรอกค่ะ หนูไม่อยากรบกวน แค่ให้เฮียภีมไปรับไปส่งที่บ้านตอนปิดเทอมก็เกรงใจจะแย่แล้ว”“เกี๊ยว...มันไม่ใช่แบบนั้น”“เฮีย

“ถ้าเป็นเด็กดี เฮียจะกลับไปคิดดูอีกทีแล้วกัน...”“แต่ว่า-…อึก อื้อออ~”ไม่รอให้เธอเอ่ยอะไรอีก ภากรก็ก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากจิ้มลิ้มของคนตัวเล็กอย่างหนักหน่วง แม้มือน้อยๆ ของเธอจะพยายามดันแผงอกเขาออก แต่ผ่านไปสักพักเธอก็เริ่มเคลิ้มไปกับรสจูบที่เขามอบให้ในที่สุด“อืมมม...” ภากรครางเสียงต่ำในลำคออย่างพอใจ มือที่วางอยู่บนเอวบางเลื่อนสูงขึ้นมาบนหน้าอกใหญ่กลมกลึง ออกแรงบีบขย้ำแรงขึ้นตามอารมณ์วาบหวามที่กำลังก่อตัวในตอนนี้อ่าส์...นมนิ่มชะมัด!“อื้ออ...เฮียภีมขา~ อึก...พะ พอก่อน” เกวรินเอ่ยเสียงเบา ผละออกจากเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างหนัก ครั้งนี้เขาไม่ได้จูบอ่อนโยนเหมือนตอนที่อยู่บนรถ แต่มันทั้งเร่าร้อนและดูดดื่มเสียจนแทบหายใจไม่ทัน ไม่หนำซ้ำเขายังบีบขย้ำหน้าอกเธอแบบไม่ออมแรงเลยสักนิด ราวกับจะทำให้มันแหลกคามือยังไงอย่างงั้น“ทำไมครับ...ไม่อยากจูบกับเฮียเหรอ” เขาถามเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ดูมีเสน่ห์และร้ายกาจในเวลาเดียวกันโดยเฉพาะแววตาของเขาที่กำลังใช้มองเธออยู่ตอนนี้ ไม่ต่างอะไรจากเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อเลยแม้แต่น้อย!“เปล่าค่ะ นะ...หนูหายใจไม่ทัน ขอเวลานอ