Todos os capítulos de ศัตรูเก่าข้าคือสามีแสนร้าย (รวมเรื่องสั้น) : Capítulo 21 - Capítulo 30

หลายวันต่อมา เมืองหลวงอยู่ในช่วงที่อากาศเย็นสบาย และยามบ่ายวันนี้หยวนชิงอี้ได้ต้อนรับหยวนซูซู อีกฝ่ายบอกว่าหยวนหลินปิงไม่ใคร่จะสบาย ทั้งอยากให้หญิงสาวทั้งสองคนไปเยี่ยม “แต่นั่นคือวังหลวง มีกฎระเบียบมากมาย ข้าสมควรเข้าไปหรือ” หยวนซูซูมองลูกพี่ลูกน้องตน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังอย่างไรก็แจ้งใจว่า พยายามกลบเกลื่อนสิ่งร้ายๆ ที่อยู่ในใจตนเอาไว้ “เจ้ากลัวหรือ ทั้งที่ยามนี้ตนก็เป็นสตรีของแม่ทัพอ๋าว แม้จะยังไม่เข้าพิธีอย่างถูกต้อง แต่เจ้าก็ตกเป็นของเขาแล้ว” ประโยคหลังหยวนซูซูตั้งใจเหน็บ หยวนชิงอี้ เป็นเจ้าสาวซึ่งยังไม่เข้าพิธี เป็นเพราะช่วงนี้บ้านเมืองไม่สงบสุข อีกทั้งมีเหตุให้ต้องระวังภัยมากมาย อ๋าวเซียวเหรินเห็นว่า หากจัดงานรื่นเริงอาจไม่เหมาะสม อย่างไรก็ตามเขาได้กราบไหว้ฟ้าดินกับนางเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังให้คำมั่นว่า หยวนชิงอี้คือฮูหยินของเขา เมื่อฝ่ายชายกล่าวเช่นนี้ หยวนชิงอี้ยังต้องการสิ่งใดจากเทพสังหารอีกเล่า ส่วนใต้เท้าหยวน แต่เดิมก็ไม่ได้สนใจหยวนชิงอี้ พออ๋าวเซียวเหรินปรารถนาได้นางมาเป็นฮูหยิน ใต้เท้าหยวนก็รู้สึกว่า ตนได้เขี่ยตัวอัปมงคลออกห่างจากจ

เสี่ยวอวิ๋นรออยู่จุดด้านนอกสำหรับบ่าวรับใช้ และผู้ติดตามนานแล้ว กระทั่งฟ้ามืดยังไม่เห็นวี่แววหยวนชิงอี้ ฝ่ายนางใช้ถุงเงิน และเครื่องประทับที่นำติดตัวมาด้วย ฝากให้ขันทีเพื่อสืบข่าว สุดท้ายด้วยความช่วยเหลือจึงทราบว่า หยวนเฟยไปตำหนักของพระสนมคนหนึ่ง และไม่มีญาติติดตามไปสักคน ได้ยินเช่นนั้นใจก็พลันหล่นหาย อย่างไรก็ตามเสี่ยวอวิ๋นมีหน้าที่แสดงหลักฐานว่านางมาที่หวังหลวง และรอรับเจ้านายกลับจวน จึงต้องยืนยันตัวตนให้มีพยานเห็นนาง กระทั่งเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้านหน้า ก็มีแต่คำปฏิเสธบอกว่า วันนี้หยวนเฟยไม่ได้ต้อนรับใคร เรื่องเช่นนี้ไฉนจะเกิดขึ้นได้ หากไม่มีการเตรียมแผนไว้ เสี่ยวอวิ๋นคิดทบทวนอีกพักใหญ่ นางตรงกลับจวนแม่ทัพ พร้อมกับรายงานคนของอีกฝ่าย ยามนี้อ๋าวเซียวเหรินติดดูแลการปราบกบฏต่างเมือง ถึงอย่างนั้นเรื่องของหยวนชิงอี้ก็เร่งด่วน เมื่อรอนานเข้ายังไม่ได้รับข่าวจากฝ่ายอ๋าวเซียวเหริน นางก็จำใจที่จะไปยังจวนใต้เท้าหยวน เพื่อเล่นละครบทใหญ่ของสาวใช้ และแน่นอนว่าหยวนชิงอี้ได้ซักซ้อมกับนางไว้ก่อนหน้านี้ “จงจำไว้ หากข้าไม่ได้กลับออกมาทางเดิม เจ้าก็จัดการตามที่ข้าแจ้ง

ไทเฮาส่งจดหมายมาถึงหยวนชิงอี้ มอบของขวัญให้นางมากมาย รวมถึงการสอบถามถึงงานมงคลที่ฮ่องเต้ได้พระราชทานแก่หญิงสาวกับอ๋าวเซียวเหริน และพวกเขาก็น้อมรับเป็นอย่างดี ผิดแต่สถานการณ์ยามนี้ยังไม่เอื้ออำนวย ดังนั้นจึงรับเพียงสุรามงคลสำหรับบ่าวสาว พร้อมคำอวยพรจากอีกฝ่าย และการส่งตัวหยวนหลินปิงนั้น หยวนชิงอี้ตั้งใจเดินทางไปกับอ๋าวเซียวเหรินด้วย “อาอี้ต้องการไปส่งพี่สาวด้วยใจจริง” นางฟังชายหนุ่มถามจบ ก็ทั้งนึกขำ และโมโหนิดๆ “ข้าดูร้ายกาจถึงเพียงนั้น” “เปล่า ข้ากลัวว่าเจ้าจะหึงหวง จนส่งผลกระทบถึงสายเลือดข้าในครรภ์” “ท่านพี่ นางเป็นอดีตที่ท่านเคยพึงใจ แต่ยามนี้ข้าอยู่ตรงนี้ อีกอย่างเชื่อเถิด การส่งตัวนางย่อมมีหลายสิ่งที่คาดไม่ถึง และข้าอยากชมด้วยตาของตน” “แสดงว่าเจ้าคาดเดาหลายสิ่งได้สินะ” “พี่เจ็ดเป็นคนงาม อีกทั้งอดีตเป็นสนมของฮ่องเต้ นอกจากนั้นบิดาคือใต้เท้าที่ทำงานเพื่อบ้านเมือง แค่คิดถึง ก็ล่วงรู้ได้ว่า จะเกิดเรื่องใหญ่เพียงใด แต่ข้ายังเสียดายที่นางเดินทางผิด” “ล้วนเป็นเพราะความแค้นบังตา เนื้อแท้แล้วเสี่ยวปิงมิใช่คนจิต

หยวนชิงอี้กำลังเพลินใจกับของว่าง ทั้งผลไม้ และขนมขบเคี้ยวท้องที่สองนี้ระยะเวลาห่างกันมิน้อย อีกทั้งทำให้นางมีน้ำมีนวลมาก แล้วยังกินสิ่งต่างๆ ไม่ขาดปาก “อาอี้ ดูเจ้ามีความสุขจริงๆ ไม่ทุกข์ร้อนสิ่งใดเลยสินะ” น้ำเสียง สีหน้า และท่าทางอ๋าวเซียวเหรินแจ้งให้รู้ว่า นางกับเขาอยู่กันด้วยความสงบสุขมานาน คงถึงเวลาทำให้ชีวิตมีสีสันสักหน่อย “ท่านพี่ เหตุใดน้ำเสียงถึงได้ฉุนเฉียวนัก หรือว่าเข้าสู่วัยทองแล้ว” ชายหนุ่มนิ่ง ด้วยไม่แน่ใจว่าฟังสิ่งใดผิดไปหรือไม่ “เจ้ากำลังหาเรื่องล้อข้าอีกแล้ว บุรุษผู้นี้ไฉนจะแก่ชราเป็น” “โอ้ เทพสังหารต้าฉาง หนุ่มแน่นเสมอ ภรรยาลืมไปเสียสนิท” “เอาละ บอกให้ข้าหายข้องใจที เหตุใดเจ้าถึงพูดให้ลั่วเอ๋อร์เข้าใจว่านางมิงาม” “ท่านพี่!”หยวนชิงอี้ทำท่าตกใจเกินจริงไปมาก ก่อนกล่าวต่อ “มารดาคนใด จะใช้วาจาทิ่มแทงสายเลือดที่ตนคลอดออกมา” “อย่าเล่นลิ้น เจ้ากำลังสร้างปมให้ลั่วเอ๋อร์” หญิงสาวทำท่านึกอยู่ประเดี๋ยวก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ปรับให้จริงจังกว่าเดิม “หากจำไม่ผิด ข้าบอกลั่วเอ๋อร์ว่า นางมีควา

หญิงสาวยกมือบีบขมับตนเอง สิ่งที่เข้ามาในหัวยามนี้คือ หลี่หวายอวิ๋นคนใหม่ได้เปลี่ยนเรื่องราวเดิมให้พลิกคว่ำไปอีกด้านแล้ว นั่นย่อมหมายความว่า เหตุการณ์ในภายหน้า แม้จะมีเค้าโครงเดิมของเหลืออยู่ แต่ตัวละครต่างๆ จะมีจุดพลิกผลันไปตามการเป็นอยู่ของนางร้าย ที่ชื่อหลี่หวายอวิ๋น หากนางรอด ทุกชีวิตก็ยังได้รับโอกาสมีลมหายใจต่อไป และถ้านางต้องลาโลก คำตอบต่อจากนั้นก็ยากที่ผู้ใดจะล่วงรู้ แล้วจู่ๆ น้ำตาอุ่นๆ พลันไหลนองใบหน้าสวย ดวงตาแดงระเรื่อ หัวใจบีบรัดอย่างน่าสงสาร เมื่อสองโลกที่แตกต่างกำลังเชื่อมต่อเข้าด้วยกัน หลี่หวายอวิ๋นเครียดจนเกินไป ระบายสิ่งต่างๆ ออกมาเสียบ้าง ย่อมเป็นการดี กระทั่งนางอยากหวีดร้องดังๆ ร่างสูงใหญ่ที่มีกลิ่นอายสังหารรุนแรง ได้ใช้มือหนาปิดปากนางไว้ พอหลี่หวายอวิ๋นต่อต้าน ทั้งพยายามกัดแล้วดึงมือเขาออก คนผู้นั้นก็ทำเรื่องที่หญิงสาวต้องร้อนฉ่าทั่วทั้งร่าง โอ้ สมองได้แจ้งให้หลี่หวายอวิ๋นรู้ในยามนั้น เขาคือตัวแปรสำคัญ ที่จะทำให้หลี่หวายอวิ๋นอยู่รอดปลอดภัยไปจนแก่เฒ่า นางหันไปมองคนตัวโต ชายหนุ่มสวมหน้ากากอำพรางครึ่งหน้าด้านบน และดวงตาคมกริบสีดำคือสิ่งต้องห้ามที