Todos os capítulos de ศัตรูเก่าข้าคือสามีแสนร้าย (รวมเรื่องสั้น) : Capítulo 51 - Capítulo 60

อู๋หยางจี ลุกพรวดขึ้นจากอ่างไม้ เขาคว้าเสื้อผมสวมปกปิดร่างกาย ระหว่างนั้นก็เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวที่ดังอย่างน่าสงสัย จากเสียงแมวร้องแผดลั่นราวกับทารกเสียขวัญ กลายเป็นเสียงสะอื้นไห้และคร่ำครวญ เขารักการเขียนอ่านมาตั้งแต่เด็ก เป็นชายชาตรีอกสามศอก เรื่องผีสาง หรือปีศาจร้าย เขาไม่เคยเผชิญหน้าตรงๆ กระนั้นก็มิใช่บุรุษขี้ขลาดคิดหวั่นกลัวเรื่องเหล่านี้ “ผู้ใดหลบอยู่ตรงนั้น!” เขาเอ่ยถาม แล้วสืบเท้ายาวๆ ไปเบื้องหน้า ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบตัว พร้อมเอื้อมมือไปคว้าเอาท่อนไม้ที่เป็นราวตากผ้ามาถือไว้เพื่อเป็นอาวุธ เสียงคร่ำครวญยังดังไม่หยุด และยังดังมากกว่าเดิมคล้ายว่าอู๋หยางจีเข้าใกล้สิ่งที่แอบซ่อนอยู่ กระทั่งเขาก้าวไปอยู่ตรงหน้าประตู ช่วงเวลานั้นมีสายลมวูบใหญ่ผ่านร่าง เขาเย็นสะท้านไปทั้งร่าง และสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมประหลาดจนรู้สึกคัดจมูกก่อนต้องจามเสียงดัง เขาจามติดกันสองสามครั้ง จนปวดศีรษะ จากนั้นหัวใจพลันเต้นแรงกว่าปกติ ความหอมเมื่อครู่ส่งผลต่อร่างกายอู๋หยางจี เขายังหนุ่มแน่น ถึงไม่ได้หมกมุ่นต่อการปลดปล่อยความเครียดขึ้งของร่างกาย แต่น้องชายนับว่าใช้การได้

และถึงเสียงของคนที่แอบมากินเขายามดึกสงัดคืนนี้จะเบากว่าเหตุการณ์ในอดีต ทว่าแรงดูด และขบเม้มของนาง ดูเหมือนจะร้อนแรงกว่าทุกครั้งที่เขาเคยได้รับการปรนเปรอจากสตรีคนอื่น นางครางเสียงหวาน และเขาสนองนางด้วยการทำให้แก่นกายตนผงาดรอนางครอบครอง จากสองมือ หนึ่งริมฝีปากอุ่นๆ นางก็เคลื่อนไหวร่างกายอรชร สักพักอู๋หยางจีต้องเกิดความเสียวกระสันหนักหน่วง นางขึ้นไปอยู่บนตัวเขา อยู่ในท่าสุนัขด้วยการหันบั้นท้ายกับจุดหอมหวานมาใกล้ชิดใบหน้าเขา ยามนั้นอู๋หยางจีกลัวเหลือเกินว่าเขาจะแกล้งหลับได้ไม่แนบเนียน ด้วยแอ่งเนื้อนางแม้จะมีเสื้อผ้าปกปิด แต่มันบาง บางจนเขาเห็นรูปร่างแจ่มชัด นางดูดและโลมเลียความแข็งขันเขาอย่างถึงอกถึงใจ และมินานก็กดบั้นท้ายของตัวเองลง ตั้งใจให้มันถูไถใบหน้าหล่อเหลาของอู๋หยางจี ชายหนุ่มรับรู้ความต้องการนาง แต่ไม่อยากให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ เขาขยับตัวเล็กน้อย เพียงเท่านั้นจมูกโด่งๆ ก็ได้กลิ่นหวานจากกลีบบุปผาอันเร่าร้อน เสียงครางดังไม่หยุด และนางออกแรงอย่างตั้งใจที่จะให้เขาสูดดมความสาวที่ล้นแน่นในเรือนกายงดงาม “แรงขึ้นอีกนิด” นางบอ

“คุณหนู จะออกไปข้างนอกอีกหรือขอรับ” ชิงหลานบ่าวรับใช้ที่ติดตามเขามาตั้งแต่อายุสิบหก ตอนนี้เขาได้เติบโตเป็นหนุ่มหน้าตาดี และยังช่วยเหลืองานนางได้มาก โดยเฉพาะการเป็นหัวขโมย และป่าวประกาศเรื่องวิญญาณเจ้าสาวจากหอแดง “เหยื่อของข้าปรากฏตัวแล้ว และเขาคงช่วยให้เรามีโอกาสแก้แค้นคนชั่วตระกูลหลี่” “แต่พวกมัน ไม่ได้อยู่ที่ฝูหานแล้ว อีกอย่างตอนนี้พวกฝอหลินก็คอยจับตาดูเราตลอด มันอาจเป็นอันตรายต่อคุณหนูได้” “มีสิ่งใดน่ากลัวเท่ากับต้องนอนรอความตายอีกเล่าชิงหลาน ให้ข้าได้ออกไปเลือกเจ้าบ่าวด้วยตนเองเถิด อย่างน้อยครั้งนี้บุรุษผู้นั้นก็ดูใช้ได้ อีกทั้งเขาเป็นถึงบัณฑิต คงมีความน่าเชื่อถือมากกว่าพวกอันธพาล หรือเหล่าคุณชายปัญญาทึบ” “เช่นนั้น บ่าวจะคอยดูต้นทางให้ และช่วยเหลือคุณหนูอยู่ห่างๆ ถ้าเกิดเรื่องร้าย จะได้รับมือทัน” ชิงหลานกล่าว และใช้นิ้วยาวๆ ของเขาสีจมูก อาการเช่นนั้นมันเกิดขึ้นจากที่หลายวันก่อนถูกหลานสาวตัวดีของตาเฒ่าเกาทำร้าย ด้วยการซัดเข็มพิษใส่เขา และมันทำให้บวมแดงราวกับถูกผึ้งต่อย กว่าจะหายเขาต้องเสียเงินซื้อยามากินมิน้อย “เจ้าเองก็ต้องระวัง อย่

“ทะ ท่าน! ดูถูกข้าเกินไปแล้ว” ถิงมี่โวยวาย “แม่นาง อย่ากวนใจข้าอีก คืนนี้ข้ามีธุระกับสาวงาม ส่วนเจ้าไปตั้งแผงหลอกคนอื่นต่อไปเถิด” ถิงมี่ได้ยินเช่นนั้นจึงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน อู๋หยางจีกำลังตบหน้านาง ในที่ซึ่งมีผ็คนเดินขวักไขว่ “คอยดูเถิด ท่านจะต้องถูกวิญญาณเจ้าสาว ควักหัวใจ และกัดกินร่างกายเป็นแน่แท้” อู๋หยางจียกมือไล่สตรีตรงหน้า พร้อมส่งยันต์ที่เขียนด้วยอักษรแปลกๆ ส่งคืนถิงมี่ “ท่าน!” ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขามองไปทางสะพาน ยามนั้นเห็นร่างบอบบางของสตรีที่เขานัดพบเดินตรงมาที่จุดนัดหมาย นางส่งยิ้มเอียงอายให้เขา รอยยิ้มหวานซึ้งทำให้หัวใจอู๋หยางจีพองโต ถิงมี่มองตามไปที่สตรีคนดังกล่าว นางสังหรณ์ใจบางอย่าง บุรุษผู้นี้คงไม่ใช่แค่เงาหัวไม่มี แต่คาดว่าคงต้องหัวขาดในไม่ช้านี้!************* เตียวร่วนถือโคมไฟผีเสื้อมาด้วย กิริยานางน่าชมและถูกใจอู๋หยางจีไปเสียหมด เขาเอ่ยชวนนางกินขนมแป้งทอดด้วยกัน นางก็ยินดี แถมกินด้วยความน่ารัก จนเขาอยากหอมแก้มนวลๆ สักฟอด “ข้าเดินเล่นกับคุณชายได้เพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น” “อาร่ว

หน้าอกอวบสวยถูกมือของอู๋หยางจีนวดเฟ้นอย่างมันเขี้ยว และเพิ่มความความซาบซ่านให้นางยิ่งขึ้นด้วยการ บีบยอดถันสีสด บีบปล่อย แล้ววนนิ้วแตะปลายยอดกลมๆ อย่างรุกราน เตียวร่วน หวีดร้องไม่หยุด ยามนี้นางต้องการให้อู๋หยางจี จัดการนางอย่างที่เขาปรารถนา แต่ก็ขัดเขินเกินจะเอ่ยกับเขา เมื่อชายหนุ่มจูบแรงๆ ที่หลังต้นคอ หญิงสาวจึงครางเสียงสั่น ในตอนนั้นที่แท่งหยกเคลื่อนเข้าสู่จุดอุ่นๆ แสนรัญจวนพอดี อู๋หยางจีจูบลำคอระหง บีบสะโพกผาย และนวดเฟ้นหน้าอกที่เด้งไหวจากแรงกระแทกของเขาอย่างถึงใจ แก่นกายใหญ่โตทั้งยาวส่งแรงไม่ยั้ง เขาไม่ปล่อยให้เตียวร่วนได้พักหายใจ อีกทั้งทำให้นางคลั่งจนชื้นแฉะ พอเขาคำรามดุดัน หญิงสาวก็ผวาทั้งตัว ความใหญ่โตของเขาทำให้นางคับแน่น คราแรกหวีดร้องสุดเสียงเพราะเจ็บ อึดอัด แต่เขาช่วยให้นางผ่อนคลายด้วยการจูบ และบีบเนื้อตัว กระทั่งการเคลื่อนตัวของความเป็นชายส่งผลให้นางอิ่มเอิบ เตียวร่วนก็เริ่มตอบสนองเขา เตียวร่วนกลายเป็นส่วนหนึ่งของอู๋หยางจี และเขาทำให้นางสัมผัสได้ว่าการปลดปล่อยพร้อมกันหอมหวานเช่นไร “อาร่วน... ช่างดื้อรั้น และเกเร