Todos os capítulos de ศัตรูเก่าข้าคือสามีแสนร้าย (รวมเรื่องสั้น) : Capítulo 41 - Capítulo 50

อนิจจาคนผู้นี้ แต่เดิมก็เป็นขุนนางที่ทำงานอย่างเถรตรง ซื่อสัตย์ต่อบ้านเมือง ทว่ากลับกลายเป็นตัวร้าย ก็เพราะลูกชายหักหลังแล้วยังหลงเสน่ห์หลี่หวายอวิ๋นในชาติภพก่อน ที่ปั่นหัวเขาจนกลายเป็นกฏบของแผ่นดินแล้วในตอนนั้นที่จางซินไห่มองหลี่หวายอวิ๋น สายตาเขาแจ้งชัดว่ากำลังคิดใคร่ครวญบางอย่าง หลี่หวายอวิ๋นงดงามราวนางจิ้งจอก เขาไม่ชอบสตรีเช่นนี้ แถมยังเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ตน ทว่าจู่ๆ เหตุใดหัวใจถึงไหวโอนเมื่อพิศนางนานเข้า อาจเป็นเพราะหลี่หวายอวิ๋นใช้ไสยเวทย์ล่อลวงเขาก็เป็นได้ “กรอกยาพิษนางเสีย” จางซินไห่สั่ง และมันส่งผลให้หลี่หวายอวิ่นเข้าใจได้ว่า อีกฝ่ายในชาติภพนี้ มิใช่คู่วาสนาของตน เช่นนี้ก็ดี นางจะได้เลือกเส้นทางที่ไม่พาตนก้าวสู่การเป็นคนหมู มีชีวิตอยู่ในกล่องไม้ และและผู้ลงมือในยามนั้นคือไป๋ซู น้ำแกงที่จะส่งให้หลี่หวายอวิ๋นดื่มมีไอพวยพุ่ง ทั้งกลิ่นก็ชวนให้อาเจียน “เปิดปากนางออกเดี๋ยวนี้” ไป๋ซูบอกสาวใช้ของตน และหลี่หวายอวิ๋นถูกบังคับอย่างหนัก เมื่อนางต่อต้าน คนพวกนั้นก็ใช้เข็มเงินยาวใหญ่แทงเข้าใส่ตามร่างกาย อีกทั้งบาดแผลที่หัวไหล่ซึ่งไป๋ซูแทงนางก่อนหน้านี้ก็ถูกกด

“ที่แท้ ท่านก็คือผู้บัญชาการคนใหม่ที่ใครๆ กล่าวถึง...เป็นบุรุษที่กำลังประกาศตามตัวผู้ต้องหาโฉมงาม...เอ๊ะ นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่สตรีผู้นั้นคือข้าหรอกนะ” นางว่าและมองเขาอย่างพินิจ ขณะเดียวกันพยายามอ่านความคิดอีกฝ่าย คนผู้นี้ช่างซับซ้อน แล้วยังปิดกั้นตนเองเก่งเหลือเกิน “หลักแหลม เห็นเป็นสตรีในห้องหอ เก่งแต่แต่งตัวให้งาม หากเจ้าก็พอจะมีความคิดอ่านบ้าง” “เอาละ ความผิดข้าคือสิ่งใดบ้าง” ถามแล้ว นางเหงื่อแตกอยู่มิน้อย เพราะตอนนั้นเรื่องราวในอดีตผุดขึ้นในความทรงจำ ภาพต่างๆ โหดร้ายและสยดสยอง “สามชีวิตที่เจ้าพรากไปในอดีต และยังมีอีกสิบศพที่ถูกเคลื่อนย้าย นอกจากนั้นยังมีคดีใหม่ที่ข้ากำลังพิจารณาอยู่ หลี่หวายอวิ๋นผู้นี้ ก็คงเกี่ยวพันด้วย” “เหลวไหล ข้าเป็นเพียงสตรีบอบบาง ใยจะมีความสามารถก่อกรรมได้มากถึงเพียงนั้น” “หึๆ ๆ นอกจากสาวใช้ มารดาเจ้าและน้องชายในท้องนางที่จบชีวิต ยังมีการสั่งสัปเหร่อเคลื่อนย้ายศพ และทำสิ่งที่หลบหลู่พวกเขา เจ้าลักลอบวาดภาพสัปดน และทำการค้าอย่างไม่เกรงกลัวเรื่องผิดศีลธรรม บุรุษหลายคนคลั่งไคล้ภาพวาดเหล่านั้น และถึงข

หลี่หวายอวิ๋นได้มีโอกาสไปในที่คุมขังนักโทษ ของสำนักสิงจิ่งฉา นางปลอมตัวโดยใส่ชุดผู้คุมฯ และได้เห็นว่ายามนี้เซี่ยตงถูกจับตัวมา ฝ่ายนั้นสวมเสื้อผ้าเปื้อนเลือด สาเหตุเพราะถูกสอบสวนหนัก ภาพดังกล่าวชวนให้เวทนาอยู่มาก และเซี่ยตงพูดย้ำไปย้ำมาว่า ตนไม่เกี่ยวข้องกับการตายของฮูหยินใหญ่ใต้เท้าหลี่ เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นเกือบสิบปีแล้ว “ข้าคือฮูหยินรอง เป็นสตรีมีเกียรติ ใยถึงต้องอยู่ในสภาพนี้ รั่วเอ๋อร์เล่า... นางอยู่ที่ใด ลูกสาวของข้า” คนที่มองดูนอกห้องขัง ถอนหายใจหลายเฮือก อันที่จริงก็อยากจะร้าย และหัวเราะเยาะอีกฝ่าย ทว่าหลี่หวายอวิ๋นเกิดความสงสารเสียอย่างนั้น เมื่อเซี่ยตงมองมาที่นาง ดวงตาอีกฝ่ายจ้องเขม็ง ราวกับรู้ว่าหลี่หวายอวิ๋นปลอมตัวเป็นผู้คุมฯ และห้องขังชายที่อยู่อีกปีกหนึ่งของคุก นางได้พบบิดา สิ่งที่ชวนให้ฉงน หลี่หวายอวิ๋นไม่มีความทรงจำต่ออีกฝ่าย และหลี่ต้วน ได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด เนื่องจากเขาป่วยด้วยโรคหัวใจ ประเมินจากแพทย์แล้ว เขาอาจไม่ทันได้มีชีวิตอยู่ได้รับโทษด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตมองหลี่ต้วน พิจารณาอยู่หลายสิ่ง ในตอนนั้นเสียงของซ่งเหรินกู้

เตียวร่วนปลอมเป็นวิญญาณเจ้าสาวและพลั้งพลาดเผลอใจนางจึงถูกบัณฑิตหนุ่มหน้าใส ไล่ปล้ำ เล่นจับผี!! “คุณชายอู๋ เป็นคนดี” “แล้วคนดีอย่างข้า จะพิชิตใจสาวงามได้หรือไม่” เขาเอ่ยแล้วหยุดมือจากการนวดข้อเท้านาง จากนั้นริมฝีปากบางของอู๋หยางจียื่นเข้าไปใกล้ๆ หน้าผากกลมนวลเนียน อึดใจต่อมา เขาก็ฝังจุมพิตอ่อนหวานลงที่หน้าผากเตียวร่วน “คะ คุณชาย...ท่าน ปรารถนาในตัวข้าเช่นนั้นหรือ” หญิงสาวถามเสียงหวาน คำตอบจากชายหนุ่มคือการที่นิ้วยาวแข็งแรงของเขาที่สัมผัสลำคอระหง เขาออกแรงบีบเล็กน้อย บีบพอให้นางทั้งกลัว ทั้งเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกต่อความลี้ลับซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นระหว่างหญิงชาย ชั่วอึดใจต่อมา ริมฝีปากอุ่นๆ ของชายหนุ่มก็ร้อนลวกลำคอระหงของเตียวร่วน เขาขบดูด ตามแรงปรารถนาที่ท่วมท้นในร่างกาย อู๋หยางจีไม่ได้คิดข่มเหงเตียวร่วน แต่แรงปรารถนาเขาก็มากล้น และเขาพร้อมรับผิดชอบทุกสิ่งหากมันจะเกินเลย ดวงตาดอกท้อมองเขาด้วยความหยาดเยิ้ม “คุณชาย ทะ ท่านประสงค์สิ่งใด” “ทุกอย่าง จากเรือนกายเจ้า หากไม่มากเกินไป ขอข้าได้ครอบครอง” เขาเอ่ยจบก็จูบนางหนักหน่วง เตียวร่

ทว่าระหว่างการเดินเขาทั้งนั่งรถม้า สลับการเดินเท้า แล้วขึ้นเรือ ซึ่งต้องใช้จ่ายเงินมากมาย กระนั้นด้วยเป็นมีจิตใจเมตตาจึงช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอยู่มิขาด แต่ซ้ำร้ายเขากลับถูกโจรปล้น หลังจากเข้ามาในประตูเมืองได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม และยังหวิดถูกจับไปขายตัวที่หอคณิกาชาย หากสุดท้ายด้วยวาสนายังมีจึงเอาตัวรอดได้ อู๋หยางจีรู้ว่าตนจิตใจดีจนบางครั้งอาจไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้อื่น แต่เขายังยึดมั่นเรื่องนี้ เมื่อเห็นคนเดือดร้อน หรืออดยากมักนิ่งเฉยไม่ได้ เนื่องจากเงินทองติดตัวหายเกลี้ยง เขาจึงไปยังโรงรับจำนำ เอาตำราของลัทธิเต๋าซึ่งหายากกับภาพวาดของนักกวีเยว่ถังผู้โด่งดังในเมืองหลวง ซึ่งเป็นภาพวาดทางการแพทย์ รวมถึงศาสตร์บุปผากลืนมังกรซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการมีบุตรยาก แล้วยังกล่าวถึงการอุ่นเตียงด้วยท่วงท่าแสนรัญจวนใจ ถึงจะเสียดาย แต่ของล้ำค่าทั้งหมดทำให้เขามีเงินหาที่พักและมีอาหารตกถึงท้อง อย่างน้อยคงอยู่ได้อย่างไม่อดยากสักครึ่งเดือนในเมืองใหญ่ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เขาจะใช้ท่องตำรา เตรียมสำหรับการสอบรับราชการในช่วงต้นเดือนหน้า แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจยิ่งกว่าคือหนังสือรับรองจากผ