All Chapters of That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Chapter 101 - Chapter 110

Mas mabilis bumalik ang normal na routine kaysa sa inaasahan ko. Gabi-gabi, halos pareho ang nangyayari. Gigising ako bago pa tumunog ang alarm, tatakbo sa banyo dahil sa hindi pa rin nawawalang pagsusuka tuwing umaga, huhugasan ko ang mukha ko ng malamig na tubig at magsesipilyo nang mas matagal para mawala ang pakiramdam ng hilo at suka.Pagkatapos noon, maghahanap ako ng trabaho, mga resume na pinapadala online, interviews na nauuwi lang sa pormal na ngiti, tapik sa balikat, at ang paulit-ulit na promise na “we’ll contact you.” Sa mga araw na nasa Celebes Town si Damian para sa business meetings, na sa kabutihang-palad ay mas madalas nitong mga nakaraang linggo, may sandali na parang normal ang lahat. Parang may saysay. Parang halos tunay ang kasal namin.“Late na,” sabi ni Damian habang iniunat ang braso, narinig ko ang bahagyang tunog ng pag-crack ng balikat niya matapos ang ilang oras na nakayuko sa mga papeles na nakakalat sa dining table. “I think that’s enough for today.”T

DAMIAN“Hindi. Absolutely not.” Kumalat ang boses ko sa loob ng conference room, mas malakas kaysa sa plano ko. “These numbers I'm seeing are not logical.”Napahawak si Javier sa sentido niya, halatang pareho kami ng frustration. Sa harap namin, sa malaking screen ng video conference, tatlong miyembro ng European board ang nakatingin, lahat may itsura ng inis, sawa, at may halong pagdududa.“These numbers are clear, Mr. Avelino,” sabi ni Vander Ford, ang pinakamatanda sa kanila, habang inaayos ang reading glasses niya. “Projections show that your organic project will require at least 40% extra budget to obtain the updated certifications.”“That's absurd.” Pinag-ikot ko ang pages ng report. “Our team reviewed everything. The cost of organic certifications are fixed and established.”“Maybe your team forgot some variables.” Ramdam ang malisyang nakahalo sa tono ni Vander Ford.Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang init ng ulo. Simula nang matanggal si Benjamin sa board, parang

Doon ko nakita si Gerardo sa private cellar, isang lugar na parang sagrado sa buong mansyon, reserved lang para sa mga pinaka-rare at pinaka-special na alak. Malamig ang temperature, sakto lang para sa mga lumang bote, at amoy kahoy at aged wine ang bumabalot sa buong kwarto. Ang mga pader na bato ay puno ng shelves na may laman na mga boteng mas mahal pa sa luxury cars – parang history book ng pamilya Avelino.Nakaupo si Gerardo sa isang lumang leather chair, naka-focus sa isang maalikabok na bote na nasa ilalim ng warm light. Kahit 83 years old na siya, may lakas pa rin sa postura niya na natural mong rerespetuhin. Ang mga kamay niyang puno ng guhit ng panahon ay nakahawak sa bote na parang may hawak siyang napakahalagang bagay.“Sir Gerardo?” tawag ko nang mahina, ayaw ko siyang mabigla.Pag-angat niya ng tingin, ngumiti siya, isang ngiti na nagpatingkad sa mga kulubot sa paligid ng mata niya. Parang kuwento ng buong buhay niya ang bawat guhit.“Ah, Helga! Come, come. I want to

Pagbalik ko sa party, sobrang lively ng buong hall. Tumutugtog ang orchestra ng soft na waltz, at halos lahat ng couples ay parang dumudulas sa gitna ng dance floor, ang eleganteng galaw nila parang sanay na sanay sa ganitong klase ng event. Pagtingin ko sa paligid, agad ko siyang nakita, parang automatic na may magnet o invisible radar na nagko-connect sa amin.Si Damian ay kausap ang ilang mas matatanda pang lalaki, pero halata ko na kanina pa gumagala ang mga mata niya, tila may hinahanap. Nang magtagpo ang mga mata namin, nakita ko agad ang pagbabago sa expression niya. Unti-unting sumilay ang ngiti, at parang wala siyang pake sa kausap niya dahil bigla siyang nagpaalam at naglakad diretso papunta sa akin.“Akala ko na-kidnap ka na ni Lolo,” biro niya agad, sabay kuha sa kamay ko. Nag-intertwine ang daliri namin na parang natural lang. “Did he show you the 1947 wine?”“Yes,” sagot ko, napangiti ako nang naalala ko ang usapan namin ni Gerardo. “And we talked.”May nakita akong k

Naglakad kami sa pathway na gawa sa bato, may mga maliliit na lantern na nakaayos sa gilid para i-guide ang daan palayo sa ingay at tawanan sa party. Ang hangin sa gabi ay may dalang amoy ng mga ubasan, isang scent na nakasanayan ko na sa mga huling buwan. Malapit nang maging full moon, at ang liwanag nito ay parang pilak na bumabalot sa mahabang hanay ng grapevines na parang walang katapusan.Tahimik lang si Damian habang naglalakad sa tabi ko. Paminsan-minsan, dumadampi ang kamay niya sa kamay ko pero hindi niya inabot para hawakan gaya ng madalas niyang gawin. Kita ko sa side view niya, yung masikip na panga, parang ang daming iniisip. Ngayong gabi niya nakuha ang full control ng kumpanya ng pamilya, dapat nagse-celebrate siya, hindi lumalayo sa crowd kasama ako.Natanaw namin ang mirador, isang viewing deck na gawa sa kahoy at bato, nasa pinaka-high point ng property. Sa umaga, tanaw mo ang buong Avelino Winery. Pero ngayong gabi, sa ilalim ng buwan, parang may magic. Tahimik, pa