All Chapters of That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: Chapter 111 - Chapter 120

Yung tatlong salitang sinabi niya parang umikot sa buong gabi, simple pero parang sumabog sa dibdib ko. Parang huminto ako sa yakap ni Damian — nanigas, hindi makagalaw. Pakiramdam ko, kahit kumilos lang ako ng kaunti, mawawasak yung napaka-selan at napakahinang sandali na nasa pagitan namin.Ramdam ko rin na napansin niya. Tumigil din ang katawan niya, at parang pigil ang hininga niya habang naghihintay ng sagot — sagot na hindi kayang lumabas sa bibig ko.Nandun na yung mga salita. Ramdam ko sa dibdib, parang gusto nang kumawala. Oo, mahal ko siya. Syempre mahal ko siya. Paano ko ba hindi siya mamahalin? Pero kahit ganoon, may kung anong takot na humaharang sa lalamunan ko — parang pag sinabihan ko, mangyayari na talaga yun, magiging totoo, magiging mas delikado.Kaya imbes na magsalita, gumalaw ako. Itinaas ko ang mukha ko at hinalikan siya — pilit ipinaparamdam sa halik yung mga salitang hindi ko masabi. Hinawakan ko pisngi niya at hinaplos yung panga niya, parang gusto ko nang

DAMIANHabang iniikot ko yung ruby red na wine sa crystal glass, pinapanood ko kung paano kumikinang yung kulay nito sa ilaw. Si Lolo mismo ang nagbukas ng bottle, last bottle pa ng special na wine na ‘to. Honestly, di ako makapaniwalang binuksan niya ngayon. Pero siguro nga, special day. Tahimik sa wine cellar. Maririnig mo lang yung clink ng glass at yung pagbuo ng wine habang nilalagay niya sa amin. Sa taas, tuloy lang ang party, pero dito sa baba parang ibang oras ang gumagalaw.“Cheers to the new official leader of Avelino,” sabi ni Lolo habang tinaas ang glass niya. May ngiti sa labi niya pero parang hindi umaabot sa mata—parang alam niya na may mabigat akong iniisip.Nag-toast kami. Uminom ako. Sobrang sarap ng wine, complex yung flavor, pero parang hindi ko ma-enjoy. Lutang ang utak ko, malayo, nasa ibang tao.“You look distant for someone who just received the keys of the kingdom,” sabi ni Lolo habang umupo sa lumang upuan na laging kanya.Napabuntong-hininga ako, hinaha

Patuloy akong nakatitig sa mga tests. Yung salitang “positive” o “pregnant” na umiilaw sa digital display parang neon sign na ayaw mamatay.“Helga?” Narinig ko boses ni Via, pero parang nanggagaling sa malayo. “Breathe.”Saka ko lang napansin na hindi pala ako humihinga. Parang nasusunog ang dibdib ko nang huminga ako ulit, pira-pirasong hinga, parang nauubo pero umiiyak.“Ak—ako…” Sinubukan kong magsalita pero parang may pumipigil sa lalamunan ko.“Sige, upo ka muna.” Hinawakan ni Via ang magkabilang balikat ko at dinala ako palabas ng banyo, paakyat sa kama. “Helga, slowly. In and out.”Ramdam ko ang tindi ng kabog ng puso ko, parang malakas na tambol sa tenga ko. Parang umiikot yung silid, parang may humihigop ng hangin. Napahawak ako sa dibdib ko, trying to calm myself.“Via… hindi ako makahinga nang maayos,” sabi ko nang hirap.“Kaya mo. Look at me.” Umupo siya sa harap ko, hinawakan ang mga kamay ko. “Inhale with me. One, two, three… hold… and release.”Sinubukan ko, pero

DAMIANBusy ako sa pagre-review ng quarterly financial reports nang pumasok si Javier sa opisina ko, at agad kong nakilala ang itsura niya. Yun yung eksaktong mukha niya noong bata pa kami at may nabasag siyang mamahaling gamit ni Lolo.“Kailangan natin mag-usap,” sabi niya habang sinasara ang pinto nang mas malakas kaysa sa normal.“Good morning to you too,” sabi ko, hindi inaalis ang tingin ko sa numbers sa computer. “Ano na naman? May problema ba ulit sa European contracts?”“Mas malala.” Umupo siya sa upuan sa harap ng mesa ko, magulo ang buhok na parang paulit-ulit niyang hinawakan, at medyo tabingi ang necktie niya. “Much worse.”May kung ano sa tono niya na nagpatingin sa akin sa wakas. Bihira maalarma si Javier, lalo na sa business. Strength niya ang pagiging kalmado sa gitna ng gulo.“Anong nangyari?”Nag-hesitate siya saglit, tapos kinuha yung tablet at itinulak papunta sa akin sa mesa.“Valley of the Sun just announced the launch of the new line 'Organic Roots.'”Ki

“Food first,” sabi ko, pilit na umiwas kahit nararamdaman ko pang kumakapit ang katawan ko sa kaniya. “We'll have fun later.”Ngumiti siya, yung pilyong ngiti niya na palagi akong napapahinto at nakakalimutan ko halos pangalan ko.“Okay,” sagot niya. “But only because I’m really hungry. And not only for food, if you know what I mean.”Umikot ako pabalik sa mga plato, pero naramdaman ko ulit ang mga kamay niya sa bewang ko. Pilit kong pinipigilan ang sarili kong mag-react, pero ang init ng katawan niya halos sumisingaw papunta sa akin. Yung hinlalaki niya, gumuguhit ng maliliit na bilog sa balat ko kahit may tela.“Damian, the paella will stick sa pan if I don’t stir,” protesta ko, pero ang hina na ng boses ko, parang natutunaw ako sa yakap niya.“Then stir,” bulong niya sa tenga ko. “I’ll just stay right here.”Sinubukan kong sundin, kinuha ko yung kahoy na sandok at hinalo ang paella, pero nang ilagay niya ang dalawang kamay sa curve ng balakang ko, ayun — biglang nag-shutdown u