ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / That Gigolo Turned Out to be a Billionaire / บทที่ 111 - บทที่ 120

บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 111 - บทที่ 120

250

CHAPTER 111

“Hindi ko alam ang gagawin,” ulit ni Damian, hindi inaalis ang tingin sa akin, na parang nasasaktan. “What do you want to do, Helga?”Ang tanong ay saglit lang umikot sa pagitan namin bago lumiwanag ang sagot sa isip ko. Naramdaman ko ang pamilyar na init na kumalat sa katawan ko, isang matinding pangangailangan na mas matindi pa kaysa sa anumang pag-aalinlangan o pagdadalawang-isip.Nagpaubaya ako ng isang mabagal, sadyang mapang-akit na ngiti. Imbes na sumagot gamit ang mga salita, hinawakan ko ang kamay niya at hinila siya papunta sa pinakamalayong sulok ng balcony, kung saan mas makapal ang mga anino at ang mga dingding na gawa sa kahoy ay gumawa ng isang talagang tagong lugar, halos hindi makikita mula sa mga daanan sa ibaba.“Helga?” May tono ng pagkalito sa boses niya, kahit pa nagdidilim na ang mga mata niya sa pag-unawa sa iniisip ko.Idinikit ko ang katawan ko sa kanya, agad kong naramdaman ang tugon ng katawan niya. Dumulas ang mga daliri ko sa dibdib niya hanggang sa um
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 112

Yung tatlong salitang sinabi niya parang umikot sa buong gabi, simple pero parang sumabog sa dibdib ko. Parang huminto ako sa yakap ni Damian — nanigas, hindi makagalaw. Pakiramdam ko, kahit kumilos lang ako ng kaunti, mawawasak yung napaka-selan at napakahinang sandali na nasa pagitan namin.Ramdam ko rin na napansin niya. Tumigil din ang katawan niya, at parang pigil ang hininga niya habang naghihintay ng sagot — sagot na hindi kayang lumabas sa bibig ko.Nandun na yung mga salita. Ramdam ko sa dibdib, parang gusto nang kumawala. Oo, mahal ko siya. Syempre mahal ko siya. Paano ko ba hindi siya mamahalin? Pero kahit ganoon, may kung anong takot na humaharang sa lalamunan ko — parang pag sinabihan ko, mangyayari na talaga yun, magiging totoo, magiging mas delikado.Kaya imbes na magsalita, gumalaw ako. Itinaas ko ang mukha ko at hinalikan siya — pilit ipinaparamdam sa halik yung mga salitang hindi ko masabi. Hinawakan ko pisngi niya at hinaplos yung panga niya, parang gusto ko nang
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 113

Nag-iba ang expression ni Via, halatang naguguluhan, lalo na habang iniintindi niya yung sinabi ko.“Hindi ko pa rin gets,” sabi niya, nakataas ang kilay habang naka-cross arms. “If you’re really pregnant, then yes, that explains the morning sickness, mood swings, iyak nang iyak, but what does that have to do with not telling Damian you love him?”Pinunasan ko ulit yung tears ko gamit ang likod ng kamay, ramdam ko na baka wasak na yung makeup ko.“Via, nakalimutan mo na ba? Damian doesn’t want to be a dad. Ever. Malinaw niya sinabi ‘yon.”“Pero—”“At saka kanina sa balcony,” patuloy ko, medyo umiwas ng tingin, “before kami ma-distract, pinag-uusapan namin yung contract. Na parang wala nang sense lalo na pagkatapos malaman ni Lolo Gerardo na alam niya ang lahat.”“Wait,” Via blinked, “I’m lost.”“Ang point ko,” napabuntong-hininga ako, “he might think the pregnancy is just another way to keep him. Kapag wala nang contract, wala nang reason to stay, baka isipin niya na gawa-gawa k
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 114

DAMIANHabang iniikot ko yung ruby red na wine sa crystal glass, pinapanood ko kung paano kumikinang yung kulay nito sa ilaw. Si Lolo mismo ang nagbukas ng bottle, last bottle pa ng special na wine na ‘to. Honestly, di ako makapaniwalang binuksan niya ngayon. Pero siguro nga, special day. Tahimik sa wine cellar. Maririnig mo lang yung clink ng glass at yung pagbuo ng wine habang nilalagay niya sa amin. Sa taas, tuloy lang ang party, pero dito sa baba parang ibang oras ang gumagalaw.“Cheers to the new official leader of Avelino,” sabi ni Lolo habang tinaas ang glass niya. May ngiti sa labi niya pero parang hindi umaabot sa mata—parang alam niya na may mabigat akong iniisip.Nag-toast kami. Uminom ako. Sobrang sarap ng wine, complex yung flavor, pero parang hindi ko ma-enjoy. Lutang ang utak ko, malayo, nasa ibang tao.“You look distant for someone who just received the keys of the kingdom,” sabi ni Lolo habang umupo sa lumang upuan na laging kanya.Napabuntong-hininga ako, hinaha
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 115

Tumigil ako sa harap ng pinto ng apartment ko, hawak ang mga susi habang hinihahanap ko kung alin ang para dito. Dalawang araw sa Light Flame ay parang humigop ng lahat ng energy ko pati emosyon ko pagod. Ang gusto ko lang ngayon ay maligo ng mainit at bumagsak sa kama ko.Doon ko lang napansin ang kahon sa tabi ng pinto ko. Isang kahon na gawa sa kahoy, naka-ukit ang logo ng Valley of the Sun sa takip.“Ma’am, dumating po ‘yan kaninang umaga,” biglang lumitaw ang guard ng building, bitbit ang maleta ko.“Salamat.”Nilapag ko ang kahon ng alak sa center table, kinuha ang maliit na sulat, at bumagsak muna saglit sa sofa. Binuksan ko ang envelope. Sa loob, may mamahaling card, makapal ang papel, naka-emboss ang gold lettering."To our most important collaborator,​Just a small thank you for everything you've done for us. Your service is so important to our success.Edward MontelDirectorValley of the Sun Vineyard"Napakunot ang noo ko habang paulit-ulit kong binabasa ang note. Se
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 116

Patuloy akong nakatitig sa mga tests. Yung salitang “positive” o “pregnant” na umiilaw sa digital display parang neon sign na ayaw mamatay.“Helga?” Narinig ko boses ni Via, pero parang nanggagaling sa malayo. “Breathe.”Saka ko lang napansin na hindi pala ako humihinga. Parang nasusunog ang dibdib ko nang huminga ako ulit, pira-pirasong hinga, parang nauubo pero umiiyak.“Ak—ako…” Sinubukan kong magsalita pero parang may pumipigil sa lalamunan ko.“Sige, upo ka muna.” Hinawakan ni Via ang magkabilang balikat ko at dinala ako palabas ng banyo, paakyat sa kama. “Helga, slowly. In and out.”Ramdam ko ang tindi ng kabog ng puso ko, parang malakas na tambol sa tenga ko. Parang umiikot yung silid, parang may humihigop ng hangin. Napahawak ako sa dibdib ko, trying to calm myself.“Via… hindi ako makahinga nang maayos,” sabi ko nang hirap.“Kaya mo. Look at me.” Umupo siya sa harap ko, hinawakan ang mga kamay ko. “Inhale with me. One, two, three… hold… and release.”Sinubukan ko, pero
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 117

Nang humupa na ang bilis ng paghinga ko at unti-unting nawala ang bigat sa dibdib ko, pakiramdam ko ang tanga-tanga ko. Tama si Via, gumawa ako ng isang maling bersyon ni Damian sa isip ko, isang malamig at kalkulado na tao na hindi naman talaga siya.Hindi siya yung tipong CEO na parang walang puso, gaya ng pinaniwala sa akin ng takot ko. Siya yung lalaking nagdala ng hot chocolate noong unang linggo ng kasal namin dahil nakita niya akong umiiyak sa kusina. Siya yung humawak ng buhok ko habang nagsusuka ako noon, at hindi umalis sa tabi ko buong gabi, magdamag niyang tinitingnan ang temperature ko para lang sigurado siyang okay ako. Siya yung naglakad kasama ko sa vineyards sa ilalim ng mga bituin at nagkuwento ng childhood niya. Siya yung nagpangalan ng vineyard sa pangalan ko – tradisyon na para lang sa totoong asawa ng pamilya Avelino.Paano ko nagawang pagdudahan, kahit isang segundo, na hindi siya matutuwa sa baby namin?“Mas okay ka na?” tanong ni Via, nakatingin sa akin haba
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 118

DAMIANBusy ako sa pagre-review ng quarterly financial reports nang pumasok si Javier sa opisina ko, at agad kong nakilala ang itsura niya. Yun yung eksaktong mukha niya noong bata pa kami at may nabasag siyang mamahaling gamit ni Lolo.“Kailangan natin mag-usap,” sabi niya habang sinasara ang pinto nang mas malakas kaysa sa normal.“Good morning to you too,” sabi ko, hindi inaalis ang tingin ko sa numbers sa computer. “Ano na naman? May problema ba ulit sa European contracts?”“Mas malala.” Umupo siya sa upuan sa harap ng mesa ko, magulo ang buhok na parang paulit-ulit niyang hinawakan, at medyo tabingi ang necktie niya. “Much worse.”May kung ano sa tono niya na nagpatingin sa akin sa wakas. Bihira maalarma si Javier, lalo na sa business. Strength niya ang pagiging kalmado sa gitna ng gulo.“Anong nangyari?”Nag-hesitate siya saglit, tapos kinuha yung tablet at itinulak papunta sa akin sa mesa.“Valley of the Sun just announced the launch of the new line 'Organic Roots.'”Ki
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 119

Tumunog ang intercom eksaktong alas-siyete ng gabi, tulad ng lagi. Si Damian talaga, laging sakto sa oras kahit simpleng lakad lang. Pinindot ko ang button para buksan ang gate at mabilis kong tiningnan ang sarili ko sa salamin sa hallway, huling beses para siguraduhin na ayos ako.Buong hapon akong naghanda ng dinner, pinili ang bawat detalye nang maingat. Paella, paborito niya. Sakto lang ang timpla, exact texture na gusto niya. Halos dalawang oras ko iyong niluto at inikot sa kawali, hinahayaan unti-unting sumipsip ng sabaw, tulad ng itinuro sa akin ng mama ko noon. Naka-set na ang table, may candles — simple lang pero sapat para sa gusto kong moment ngayong gabi.Mula nang malaman ko ang tungkol sa pagbubuntis, paulit-ulit ko nang iniisip kung paano ko sasabihin sa kanya. Nag-imagine ako ng romantic scenarios, perfect lines, at yung reaction niya, yung masayang reaction. Pero ngayong malapit na ‘yung moment, parang sumisikip ang sikmura ko.Narinig ko ang mga yapak niya sa hallw
อ่านเพิ่มเติม

CHAPTER 120

“Food first,” sabi ko, pilit na umiwas kahit nararamdaman ko pang kumakapit ang katawan ko sa kaniya. “We'll have fun later.”Ngumiti siya, yung pilyong ngiti niya na palagi akong napapahinto at nakakalimutan ko halos pangalan ko.“Okay,” sagot niya. “But only because I’m really hungry. And not only for food, if you know what I mean.”Umikot ako pabalik sa mga plato, pero naramdaman ko ulit ang mga kamay niya sa bewang ko. Pilit kong pinipigilan ang sarili kong mag-react, pero ang init ng katawan niya halos sumisingaw papunta sa akin. Yung hinlalaki niya, gumuguhit ng maliliit na bilog sa balat ko kahit may tela.“Damian, the paella will stick sa pan if I don’t stir,” protesta ko, pero ang hina na ng boses ko, parang natutunaw ako sa yakap niya.“Then stir,” bulong niya sa tenga ko. “I’ll just stay right here.”Sinubukan kong sundin, kinuha ko yung kahoy na sandok at hinalo ang paella, pero nang ilagay niya ang dalawang kamay sa curve ng balakang ko, ayun — biglang nag-shutdown u
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1011121314
...
25
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status