บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 241 - บทที่ 250

Dinala ako ng mga paa ko palayo sa terrace, palayo sa mga tingin ng tao at sa sobrang awkward na katahimikan matapos ang sinabi ni Abigail. Napadpad ako sa isang side staircase sa likod ng mansyon na papunta sa garden. Tahimik doon, medyo madilim, at malayo sa ingay ng party. Umupo ako sa malamig na marmol na hagdan, ramdam ko yung lamig nito sa balat ko, kabaligtaran ng init ng hiya na parang kumakapit pa rin sa mukha ko.Gusto nang tumulo ng luha ko, pero pinigilan ko. Hindi ko ibibigay kay Abigail ang satisfaction na makita akong umiiyak dahil sa ginawa niya. Huminga ako nang malalim, pilit kinokontrol ang panginginig ng kamay ko at yung bigat sa dibdib ko na halo ng hiya at galit.“Via!”Narinig ko ang boses ni Helga, may halong pag-aalala at urgency. Narinig ko rin ang tunog ng heels niya sa marmol habang hinahanap niya ako.“Via, where are you?”“Nandito,” sagot ko, pero mahina ang boses ko kaysa sa gusto ko.Ilang segundo lang, lumitaw na siya sa harap ko. Umaalon ang dami

Magkasabay kaming bumalik ni Helga sa party, diretso ang lakad namin, magka-link ang mga braso namin. Simpleng gesture lang yun, pero ramdam ko yung support niya sa bawat hakbang ko. Parang doon ko hinuhugot yung lakas ko.“Okay ka lang ba talaga?” pabulong na tanong ni Helga, bahagyang pinisil ang braso ko.“Oo, I’m okay,” sagot ko, pilit na ngumiti.Sakto namang lumitaw si Erik Delaney mula sa maliit na grupo malapit sa main staircase. Lumakad siya papunta sa amin, dala yung natural niyang elegance. May konting concern sa mukha niya, parang talagang naapektuhan siya sa nakita niya kanina sa terrace. Hindi siya mukhang tsismoso lang, iba yung dating, may genuine na concern.“Via,” sabi niya nang makalapit, kalmado at magalang ang boses. “Can I talk to you for a moment? In private, if that’s okay.”Agad na naintindihan ni Helga ang sitwasyon.“I’ll go find Damian,” sabi niya, sabay pisil ulit sa braso ko. “See you in a bit, okay?”“Sure,” mahina kong sagot habang pinapanood ko s

Nagpatuloy ang party pagkatapos ng speech nina Damian at ng ibang international COOs, pero may konting pagbabago sa energy. Bumalik sa normal ang ilaw, naging mas relaxed ulit ang usapan ng mga tao, at muling narinig ang tunog ng mga champagne glass na nagkakatamaan.Ilang beses kong sinubukang makahanap ng chance para makausap si Neo.Pero parang may sariling plano ang universe, at hindi kasama doon ang magkausap kami nang maayos.Sa tuwing pakiramdam ko may pagkakataon na, may biglang nangyayari.Sa unang attempt ko, nakita ko si Neo na paalis sa isang grupo malapit sa bar. Akala ko iyon na yung chance ko. Pero bago pa ako makalapit, may isang German investor na lumapit sa kanya, kasama pa ang ibang executives. Nagsimula agad sila ng seryosong usapan. Napahinto na lang ako, hawak ang wine glass ko, pinapanood siyang bumalik sa professional mode na sanay na sanay ako makita.Sa pangalawang pagkakataon, nakita ko siyang mag-isa malapit sa main balcony. Pero bago pa ako makagalaw…

NEOTinitigan ko ang screen ng phone ko sa pang-sampung beses sa loob ng limang minuto, paulit-ulit na binabasa ang message ni Via. Pumapasok ang malambot na liwanag ng Linggo ng umaga sa bintana ng apartment ko, pero wala akong ibang makita kundi ang mga salitang kumikislap sa screen.Ni-reinstall ko ang app matapos kong marinig si Via na kausap si Helga kagabi. Hindi ko sinasadya, pero sapat ang lapit ko para marinig ang ilang salita. Nang mapagtanto ko na binalikan niya ang app specifically para kausapin ako… o yung ibang version ko… hindi ko na napigilan ang sarili ko.Dinownload ko ulit ang app. At doon ko nakita ang message niya.Via: “Siguro someone who challenges me. Or baka ako lang ang mahilig gawing komplikado ang sarili kong buhay, kasi iyon ang ginagawa mo. Dumarating ka at biglang nagiging gulo ang isip ko, at hindi ko alam kung bakit. For a few minutes, nakakalimutan ko siya… at dapat maganda iyon, pero nakakatakot din. Dapat ide-delete ko na ulit ang app na ito, pe

Tahimik ang opisina ni Neo, maliban sa mahinang tunog ng pagta-type sa keyboard at sa malayong ingay ng mga tao sa labas. Halos dalawang oras na kaming nagtatrabaho, nire-review ang isang importanteng project para sa meeting namin sa investors next week. Dapat sana, dahil sa focus na kailangan, naging purely professional lang ang lahat.Dapat.Pero may tension sa hangin na pareho naming hindi pinapansin. Parang may naiwan na kuryente mula sa party ng Avelino, isang invisible na koneksyon sa pagitan namin na nagpapabigat sa bawat tingin, bawat muntik na pagdikit ng kamay namin habang inaabot ang mga documents.Hindi rin nakakatulong ang glass walls ng opisina. Kita ko ang mga empleyadong dumadaan sa hallway, may ilan na palihim na sumusulyap sa amin, parang curious kung anong nangyayari sa loob. Simula nung party, pakiramdam ko parang bumalik yung mga tingin nila sa akin, yung tipong halatang nag-uusisa, parang ako yung topic nila.“Yung numbers ng third quarter, kailangan i-adjust