บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 121 - บทที่ 130

DAMIANNarinig ko ang mga yabag ni Helga papunta sa kusina, pero parang hindi ko maigalaw ang katawan ko mula sa tinititigan ko. Nakatayo ako sa harap ng open cabinet kung saan nakaayos ang mga supplies, pero ang talagang umaagaw ng paningin ko ay isang kahon na gawa sa kahoy. May envelope na nakadikit sa ibabaw nito.“What is this doing here?” bulong ko sa sarili ko.“Damian?” Lumapit siya sa likod ko, halatang kinakabahan. “Bakit? Anong nangyari?”Kinuha ko ang kahon at inilapag sa kitchen counter, medyo malakas ang bagsak dahil sa galit na hindi ko pa maintindihan. Hinila ko yung envelope, halos mapunit ko yung gilid.“You want to explain bakit meron nito dito sa bahay mo?” tanong ko, ramdam ko ang bigat sa boses ko.“Damian, wait—”Pero hindi na siya natapos dahil binuksan ko na ang envelope.May maliit na card sa loob, manipis, mamahalin ang papel, naka-gold foil ang pinaka-sulat. Parang announcement. Parang congratulatory card. Parang sentensya."To our most important co

Nagising akong mabigat ang ulo at namamaga ang mga mata. Tumatagos ang sikat ng araw sa kurtina, ibig sabihin pasado na ng alas-nueve. Ilang oras lang ang tulog ko, at kahit nakatulog, puro bangungot, si Damian na nakatingin sa akin na parang hindi ako kilala, puno ng pagdududa at galit.Umupo ako sa gilid ng kama at hinagod ang mukha ko. Masakit pa rin ang balat ko sa kakaiyak kagabi. Pagkaalis ni Damian, napaupo lang ako sa sofa nang ilang oras, naiiyak, naiinis, at nagtatanong paano biglang nagkagulo ang lahat.Sa isang banda, naiintindihan ko kung bakit ganun ang naging reaksyon niya. Totoo naman, parang kahina-hinala, yung wine, ang card, ang timing. At alam ko ang tungkol kay Cassandra, kung paano siya niloko at pinagtaksilan. Natural na may sugat pa rin siya doon, kahit hindi nun nababawasan ang sakit na nararamdaman ko ngayon.Pero inakala ko na kapag nakapagpahinga na ang isip niya, babalik siya. O tatawag man lang. Akala ko kilala niya ako. Akala ko, lahat ng pinagdaanan n

VIAMalakas ang electronic music sa bar habang umiinom ako ng isa pang lagok ng caipirinha. Pinapanood ko si Nala na pilit inaakit ang bartender na gwapo pero halatang mas interesado sa sarili niyang reflection sa salamin sa likod ng counter.“Mandy, give it up. Mas in love siya sa sarili niya kaysa sa kahit sinong babae na pwede pang magmahal sa kaniya,” sabi ko, sabay tawa nang ngumuso siya nang sobra.“Easy for you to say, kasi meron ka nang boyfriend,” sagot niya, nakatingin sa akin na may nakakalokong ngiti. “By the way, nasaan si Javier? Akala ko lately parang dikit kayo kung nasaan ka nandoon siya.”“May trabaho siya sa Europe.” Nagkibit-balikat ako habang kumukuha ng olive mula sa maliit na platito. “At hindi naman kami dikit. We’re just… having fun kapag nandito siya.”“Sure. Having fun.” Umikot ang mata ni Nala. “Is that what we call it now?”“Yun talaga ‘yon.” Sagot ko, kahit may kung anong kumurot sa loob ko. “Javier is great, he’s sweet and fun, pero hindi naman kami

Tumakbo ako pababa sa mahabang corridor ng Compassion Hospital na parang doon nakasalalay ang buhay ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko, halos hindi ako makahinga. Yung mga fluorescent lights dumarating at dumadaan na parang nagmi-blur, at yung amoy na sobrang linis at antiseptic medyo nakakahilo — o baka dahil sa pregnancy hormones na halong takot at panic.“Damian Avelino,” sabi ko habang hinihingal sa receptionist sa floor na sinabi sa amin. “Nasaan si Damian Avelino?”“Just a moment, please.” Tahimik siyang nag-type sa computer, sobrang calm na nakakairita sa tensyon ko. “Room 412. Are you family?”“Wife,” mabilis kong sagot, sabay lakad na agad palayo.Si Via nasa likod ko, sinusubukang makasabay sa bilis ko. Nahanap ko yung Room 412 at papasukin ko na sana yung pinto nang may tumawag.“You must be Mrs. Avelino.”Lumingon ako. Isang babae na naka-puting coat ang lumapit. Bata pa siya, naka-ponytail ang pulang buhok, may gentle smile pero nakatago ang bigat ng balita.“Yes, th

“Siguro takot din ako,” sagot ko, medyo nauutal. “Takot na maging masaya sa wakas.”Tinitigan niya ako sandali, para bang sinusubukan niyang basahin ang buong ibig kong sabihin. Dahan-dahan niyang hinagod ang daliri niya sa kamay ko, isang gesture na naging sobrang pamilyar sa akin nitong mga buwang nakalipas.“Explain that to me,” mahina niyang sabi.Huminga ako nang malalim, inaayos ang mga salita na matagal ko nang nararamdaman pero ngayon ko lang sinusubukang ilabas. Mahirap ipaliwanag ang mga bagay na hindi ko rin minsan naiintindihan.“Feeling ko kasi,” simula ko, “pareho tayong hindi naniniwalang pwedeng maging masaya sa love.”Tahimik siya, nakikinig.“You… you don’t give yourself fully,” tuloy ko. “Laging may takot ka na madidisappoint ka. Na iiwan ka. At ako naman… lagi kong iniisip na hindi ako deserving ng isang love na totoo.”Mas hinigpitan ni Damian ang hawak sa kamay ko, at nakita ko sa mata niya ang sakit at pag-intindi.“Helga…”“Hayaan mong tapusin ko,” sabi