Nagising akong mabigat ang ulo at namamaga ang mga mata. Tumatagos ang sikat ng araw sa kurtina, ibig sabihin pasado na ng alas-nueve. Ilang oras lang ang tulog ko, at kahit nakatulog, puro bangungot, si Damian na nakatingin sa akin na parang hindi ako kilala, puno ng pagdududa at galit.Umupo ako sa gilid ng kama at hinagod ang mukha ko. Masakit pa rin ang balat ko sa kakaiyak kagabi. Pagkaalis ni Damian, napaupo lang ako sa sofa nang ilang oras, naiiyak, naiinis, at nagtatanong paano biglang nagkagulo ang lahat.Sa isang banda, naiintindihan ko kung bakit ganun ang naging reaksyon niya. Totoo naman, parang kahina-hinala, yung wine, ang card, ang timing. At alam ko ang tungkol kay Cassandra, kung paano siya niloko at pinagtaksilan. Natural na may sugat pa rin siya doon, kahit hindi nun nababawasan ang sakit na nararamdaman ko ngayon.Pero inakala ko na kapag nakapagpahinga na ang isip niya, babalik siya. O tatawag man lang. Akala ko kilala niya ako. Akala ko, lahat ng pinagdaanan n
Magbasa pa