บททั้งหมดของ That Gigolo Turned Out to be a Billionaire: บทที่ 131 - บทที่ 140

Ikalimang araw na namin sa Compassion Hospital. Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong nilakad ang mahabang hallway dito, ilang beses akong bumili ng mapait na kape sa vending machine sa ground floor, o ilang beses akong nagising ng alas-singko ng umaga para lang makarating nang maaga at samahan si Damian.Naging routine ko na, gigising, lalabanan ang morning sickness gamit yung crackers na binili ni Via para sakin, mabilis maliligo, at tatakbo papunta sa hospital bago dumating ang doctors para sa round ng 7 AM. Buong araw akong nandoon, aalis lang para magmamadaling kumain sa cafeteria kapag pinipilit ako ni Damian. Umuuwi lang ako kapag mahinahon pero firm na pinapaalis ako ng mga nurse sa end ng visiting hours.Mas obvious na ngayon ang sintomas ng pagbubuntis. Laging nariyan ang pagsusuka sa umaga at parang gusto ko lang humiga buong araw dahil sa pagod. Napansin syempre ni Damian — napapansin niya ang lahat.“Kailangan mong umuwi at magpahinga,” sabi niya kahapon noong nahu

“Ano yun?” tanong agad ni Javier, may urgency sa boses niya. “Helga, what did you see?”“Yung sticker,” sabi ko, tinuturo yung maliit na sticker sa gilid ng rear windshield. “Kilala ko yung sticker na yun.”Lumapit si Via sa screen, nakakunot ang noo habang tinitingnan.“Wait… parang sticker ng surf club sa Bliss City ‘yan,” sabi niya dahan-dahan. Pagkatapos, nanlaki ang mata niya. “Ikaw ang naglagay nun, di ba? Remember? Sabi mo masyadong plain yung windshield kaya nilagyan mo ng personality.”Sumampa sa utak ko ang memory na parang sampal. Isang weekend sa Bliss City habang kami pa ni Dexter. Nagreklamo siya na ang boring ng bagong kotse niya, tapos ako, pabiro, idinikit ko yung sticker na binili ko sa isang bilihan sa beach. Nagalit pa siya kasi daw “sinira ko yung kotse” pero sa huli natawa rin at hindi niya tinanggal.“Wait, wait,” sabay taas ng kamay ni Javier. “Sino ba pinag-uusapan niyo? Kanino yung kotse na yan?”“Kay Dexter,” mahina kong sagot. Kahit ako halos hindi mak

“Finally home,” buntong-hininga ko habang ina-unlock ko ang pinto ng apartment. Nasa likod ko si Damian, tahimik pero nakangiti.“Home,” sagot niya, sabay hila sa akin papunta sa isang mabilis pero malambing na halik bago pa man namin maisara ang pinto. “As long as you’re here.”Napangiti ako kahit nakadikit pa ang labi ko sa kanya, ramdam ko yung kilalang init na dala ng presensya niya. Siyempre, hindi naman siya mananatili dito forever, hanggang maging allowed ulit siyang sumakay ng eroplano. Maybe one to two weeks. Then babalik kami sa normal, siya sa Light Flame, ako naman sa Celebes Town. Pero for now, for these few precious days, may normal kaming routine, walang hospital schedule, walang nurse na biglang papasok.“Ang sarap makaalis doon,” sabi niya, huminga nang malalim parang sinasaid yung hangin ng kalayaan. “Waking up without beeping monitors. Sleeping without someone checking my vitals every two hours…”“And having your own private nurse,” biro ko, may konting malisyoso

DAMIANNakaupo ako sa likod ng kotse ni Javier, ina-adjust ko yung maliit na receiver sa tenga ko for the third time in less than five minutes. Malinaw ang sound, nig ko ang usapan nina Helga at Dexter galing sa recorder na nasa bag niya. Pero kahit malinaw, hindi naman bumababa ang kaba at inis ko.“Relax, man,” sabi ni Javier mula sa driver’s seat habang nakatingin sa rearview. “Para kang creepy stalker na sabik.”“Shut up, Javier,” sagot ko, hindi inaalis ang tingin ko sa bintana ng café kung saan nakikita ko yung silhouettes nila Helga at Dexter.“May point siya,” sabat ni Via mula sa passenger seat, may nakakalokong ngiti. “Parang konti na lang, kakagatin mo na ang mga kuko mo. Kinda cute actually.”Sabay noon, tumunog sa receptor ang boses ni Dexter, and it's irritatingly smooth that made me feel annoyed. Yung tipong gusto mo nang sapakin bago pa matapos magsalita.“Helga, you look amazing. You always knew how to drive me crazy, right?”Napakuyom ang kamao ko nang hindi si

Yung amoy ng iniihaw na karne sa likod-bahay ng mga magulang ko, automatic akong nabalik sa pagkabata, yung mga Linggo na hindi pwedeng wala kaming family gathering at si Papa ang hari ng barbecue. Ngayon, ganun pa rin, ang kaibahan lang ay si Damian nakaupo sa luma naming plastic chair katabi ni Papa, nakikinig sa mga kwento na paulit-ulit ko nang narinig simula bata pa ako.Nakakatawa tingnan si Damian, isang taong sanay sa fine dining, business events, at sosyal na lugar pero ngayon, parang natural na natural lang sa simpleng set up namin. Naka-polo shirt lang siya at jeans, nakahilig sa upuan na parang talaga namang doon lumaki. Si Papa pa ang nagyaya sa kanya tumabi sa grill, kunwari para i-supervise, pero halata naman na gusto niya lang ng audience sa pagkukwento tungkol sa sikreto sa pag-ihaw at mga tips na hindi naman hinihingi.“Helga,” lumabas si Mama mula sa kusina may dalang tray ng iba’t ibang salad. “Ito na yung para sa buntis. And before you ask, yes, triniple ko ang p