《The Billionaire's Mark》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

“What are you doing?” tanong niya. Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko. “ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko. I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. At iyon ang mas nakakatakot. Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas. “Bracelet?” ulit niya, mabagal. Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.” Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba. Lumapit siya ng ilang hakbang. Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang nagh

Pilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya. Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya. Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito. “ Sa kabilang isla.” sagot niya. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko “ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya. “ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin. Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin. “Bababa na ako.” paalam niya. Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me. Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman

Nagising ako dahil sa tuyong lalamunan. Madilim pa ang buong kwarto nang dumilat ako. Tanging tunog lang ng alon sa labas ang maririnig. Pakiramdam ko ilang oras palang akong nakakatulog pero hindi na ako makatulog ulit dahil sa uhaw. Dahan-dahan akong bumangon sa kama, maingat na naglakad papunta sa pintuan para hindi gumawa ng ingay. Tahimik ang buong bahay. Siguro tulog pa si Sam. Pagbukas ko ng pinto, agad akong bumaba ng hagdan. Mahina lang ang ilaw sa sala kaya halos anino lang ang paligid. Papunta na sana ako sa kusina nang makarinig ako ng mga boses mula sa labas ng bahay. Napatigil ako. Boses ni Sam. At… boses ng isang babae. Mabilis na bumilis ang tibok ng puso ko. Dahan-dahan akong lumapit sa may pintuan, pilit hindi gumagawa ng tunog. Bahagya akong sumilip mula sa siwang ng kurtina. At doon ako nanlamig. Celeste. Nakatayo siya sa harap ng bahay suot ang itim na hoodie habang nakaharap kay Sam. Kita ko ang galit sa mukha ni Sam habang si Celeste naman kalmado lan

Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng bahay halos hindi pa rin mawala ang panginginig ng katawan ko. Mahigpit pa rin ang hawak ni Kuya sa braso ko habang pinapaupo niya ako sa sofa na parang anumang oras mawawala ako ulit sa harapan niya. “Ave, anong nangyari? Nasaan si Sam?” sunod-sunod niyang tanong. Hindi agad ako nakasagot. Pakiramdam ko tuyong-tuyo ang lalamunan ko habang paulit-ulit pa ring umiikot sa isip ko ang mga narinig ko kagabi. Makunan ang babaeng ’yan. I’m giving her medication. Napahawak ako sa tiyan ko habang pinipigilan ang panibagong pag-iyak. Nataranta si Kuya nang makita niya akong ganoon. “Hey, hey… look at me,” sabi niya habang lumuluhod sa harap ko. “Ano’ng ginawa niya sayo?” Napailing ako agad. “H-he lied to me…” nanginginig kong sabi. “Kuya… gusto nilang mawala yung baby.” Nanlaki ang mata niya. “What?!” Tuluyan na akong napahagulhol. Hindi ko na napigilan. Lahat ng takot, pagod, galit, at sakit na ilang linggo kong kinimkim biglang sabay-sabay

Simula nung pagkauwi ko sa bahay, halos hindi ako makapaniwalang nandito na ulit ako. Everything felt familiar pero parang may nagbago na rin. Ang sala na dati puno ng katahimikan ngayon parang may buhay na dahil siguro nagkasundo na kami ni Dad…. At ako kahit na sobrang saya ko dahil sa nangyari parang….. may kung ano sa sarili kong hindi parin pareho. Tahimik akong nakaupo sa couch habang yakap-yakap ang sarili ko. Umalis na si Dad iniwan na kami si Kuya dahil pupunta muna daw siya saglit sa kompanya. I suddenly remember what Sam did lately, he almost caught me… again. Paano nalang kung hindi dumating si Kuya? Ibabalik niya kaya ako sa isla na yun o maghahanap na naman siya ng ibang lugar na pwede niyang pagtaguan? Knowing his family background hindi malabong may marami silang assets kung saan-saang lupalop ng mundo. Tumingin ako sa may pintuan kung saan nakatayo si Kuya narinig kong kausap ni Kuya si Mommy sa phone sa kabilang side ng sala. “Mom, calm down first—” Halos mari