All Chapters of ยอดเสน่หา ปรารถนาเพียงเธอ: Chapter 51 - Chapter 60

วราลีใช้เวลาพิมพ์เอกสารอยู่สักครู่ใหญ่ก่อนจะเดินไปเคาะประตูห้องอย่างหวาดหวั่น เพราะนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้พบภีรวัจน์ในที่ๆ เป็นอาณาจักรของเขา“เชิญ” เสียงทุ้มตอบออกมาก่อนที่วราลีจะผลักประตูเข้าไป“เอกสารค่ะ” บอกพร้อมกับนำแฟ้มเอกสารไปวางบนโต๊ะทำงานใหญ่ที่เบื้องหลังมีร่างสูงที่น่าเกรงขามนั่งอยู่ ท่าทางเงียบขรึมและจริงจังของเจ้านายของเธอทำให้เธอหายใจติดขัดอย่างอึดอัดเขารับเอกสารไปและอ่านอย่างตั้งใจสักพักก่อนจะเซ็นชื่อลงในเอกสารแผ่นนั้นและเงยหน้าขึ้นมองหน้าสวยนั้นเป็นครั้งแรก“ขอบคุณค่ะ” เธอขยับเข้ามาหยิบเอกสารและเตรียมจะดึงมันขึ้นมาจากโต๊ะ แต่ข้อมือเล็กๆ ของเธอถูกมือใหญ่รวบเอาไว้ก่อน“จะรีบไปไหนล่ะ” เสียงวางอำนาจนั้นถามเหมือนออกคำสั่ง“ไปทำงานค่ะเจ้านาย” น้ำเสียงเริ่มขุ่นเมื่อมือแกร่งไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะมาข้างหลังก่อนจะสอดมือเข้าเอวบางและดึงร่างบางสมส่วนเข้ามาใกล้“เหนื่อยไหม”“ไม่เหนื่อยค่ะ” ตอบเบาๆ ก่อนจะพยายามแกะมือหนาของเขาออก“ปล่อยสิคะ”“ขอกอดแป๊บหนึ่งน่า” เสียงทุ้มพูดเบาๆ อยู่ข้างๆ หูแทบจะเป็นกระซิบก่อนจะฝังจมูกลงที่ลำคอขาวนั้นหนึ่งครั้งและสูดความหอมเข้าจ

“ปล่อยได้แล้วค่ะไหมจะไปทำงาน” สายตาที่มองมาราวกับจะกลืนกินทำให้วราลีหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย“ไหมทำให้ผมหงุดหงิดแต่เช้า” เขาบ่นอย่างหงุดหงิดจริงๆ“คะ? ขอโทษค่ะ”“ที่หงุดหงิดก็เพราะไหมน่ารักอยู่ใกล้ๆ ไหมทีไรผมพลอยจะเสียสมาธิทุกทีไม่อยากทำงานนอกจากทำแบบนี้กับไหม” ตาของเขาแพรวพราวอยู่ไม่เลิกก่อนจะก้มลงมาซุกไซ้สูดเอาความหอมที่ซอกคอของเธออีกครั้ง วราลีรู้สึกตัวว่าหากเธอไม่หยุดเขาและตัวเองในตอนนี้สมาธิเธอคงแตกกระเจิงจนไม่สามารถหยุดเขาได้แน่ๆ“พอแล้วค่ะ” เสียงห้ามนั้นสั่นๆ อย่างไม่มั่นคงนัก แต่ภีรวัจน์ก็ยอมหยุดแต่โดยดี“ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ” เขาถอนหายใจก่อนปล่อยเธอให้เป็นอิสระ วราลีรีบลุกขึ้นและทำท่าว่าจะเดินออกไป“เดี๋ยวก่อนสิ” เขาเรียกเอาไว้“คะ” เธอหันกลับมาถามเขาแต่ทิ้งระยะไว้ไกลเพราะไม่มั่นใจว่าหากเข้าใกล้เขาอีกเธอจะได้รับอิสระเมื่อไหร่“ไปแต่งตัวในห้องน้ำก่อน ถ้าออกไปสภาพนี้ คนข้างนอกคงเดาออกได้ไม่ยากว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นในห้องนี้” เขาบอกยิ้มๆ เมื่อเห็นวราลีหน้าแดงซ่านอย่างอับอายวันนี้เป็นอีกวันที่แพรวามาที่พีกรุ๊ป ท่าทางที่สวยสง่าของแพรวาทำให้วราลีอดมองอย่างทึ่งๆ ไม่ได้ เธอเข้ามา

“สวยจังนะคะ”“แต่พิมสวยกว่า” ใบหน้าคมหันมาจ้องใบหน้าสวยหวานที่อยู่ข้างๆ“เพิ่งเห็นว่าพิมสวยเหรอคะ”“เห็นว่าสวยมาตั้งนานแล้วครับ เลยไม่อยากเข้าใกล้”“รู้ค่ะว่าพิมเป็นตัวน่ารังเกียจสำหรับพี่ไก่” หญิงสาวอดค่อนขอดเขาไม่ได้“ใครบอกล่ะ” อ้อมแขนแข็งแรงสอดเข้ามากอดเอวคอดของเธอเอาไว้จากด้านหลังพร้อมทั้งดึงเข้าไปใกล้“ไม่เห็นต้องมีใครบอก พี่ไก่แสดงออกให้เห็นอยู่บ่อยๆ”“ที่ไม่อยากเข้าใกล้ก็เพราะกลัวใจตัวเองต่างหาก” เสียงทุ้มพูดอยู่ใกล้ๆ หูก่อนจะสูดเอาความหอมจากผมนุ่มๆนั้น“กลัวทำไมคะ”“กลัวจะหลงรักแล้วไม่อยากไปไหนไกลเหมือนอย่างทุกวันนี้ไง” ภีรดายิ้มกับคำตอบที่ได้รับ“รักพี่ไก่จังค่ะ” เธอหันไปบอกเขาอย่างน่ารัก“พิมครับ คือพี่ต้องไปทำงานที่เชียงใหม่สามเดือนครับ” เขาบอกเธอในที่สุด“อะไรนะ พูดใหม่อีกทีสิคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่า“พี่ต้องไปทำงานที่เชียงใหม่สามเดือนครับพิม”“ทำไม? ไหนบอกไม่อยากไปไหนไกลพิมไงคะ” เธอหันมาตัดพ้อและทำท่าจะร้องไห้“คือพี่ต้องไปช่วยสาขาที่โน่นมีปัญหาที่ต้องสะสางเยอะ พิมครับ โกรธพี่เหรอคนดี”“ควรจะโกรธไหมล่ะ แล้วทำไมมาเพิ่งบอกกันแบบนี้ล่ะคะ ฟ้าผ่า

ชายหนุ่มก้มลงจูบร่องอกของเธอ ซุกหน้าลงไป ปลายลิ้นอุ่นหยอกล้อกับยอดอกของเธอวนไปมาจากฐานไปสู่ยอดสีชมพูระเรื่อที่ชูชันขึ้นรับสัมผัสจากเขา ชายหนุ่มดูดมันเข้าไปในปาก วราลีแอ่นตัวขึ้นด้วยความซาบซ่าน มือเธอยกขึ้นโอบหลังเขาไว้“พี่..เคน” วราลีครางออกมาทันทีอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อภีรวัจน์ดูดคลึงยอดอกของเธอด้วยริมฝีปากและลิ้นของเขามือของเขาสำรวจไปตามร่างกายของวราลี ตอนนี้เธอรู้สึกว่าฝ่ามือของภีรวัจน์เป็นเหมือนกับแผ่นเหล็กร้อนๆ ที่นาบไปตามร่างกายของเธอ ไม่ว่าเขาจะแตะต้องสัมผัสตรงส่วนใดมันก็ทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทุกรูขุมขนริมฝีปากของเขาผละจากอกสวย ไล่ลงไปที่หน้าท้องแบนราบ ผ่านสะดือสวยและหยอกมันด้วยลิ้นของเขามืออุ่นๆ สัมผัสอย่างนุ่มนวลผ่านต้นขาไปตามปลีน่องเรียวนั้นอย่างแผ่วเบา มือของเขาจับเข้าที่ข้อเท้าขาวๆ ของเธอแยกออกจากกันช้าๆ โดยที่วราลีไม่มีเรี่ยวแรงจะต้านทานแม้แต่น้อย เธอค่อยๆ แยกขาออกจากกันตามแรงของเขาพร้อมกับทิ้งตัวเอนหลังไปทางพนักพิงของโซฟาเขาแทรกตัวเข้าไปนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ แล้วใช้สองมือจับเข้าไปที่สะโพกกลมกลึงก่อนจะออกแรงขยับดึงเลื่อนออกมายังขอบโซฟา ทำให้วราล

ภีรวัจน์พลิกให้วราลีอยู่ในท่านอนตะแคงข้างโดยท่อนขาด้านขวาที่ขาวกลมกลึงถูกมือของชายหนุ่มที่ประกบร่างแนบอยู่ด้านหลังยกมันสูงขึ้น ขณะที่เขาที่ประกบอยู่ด้านหลังก็อยู่ในท่านอนตะแคงเช่นกันเพียงแต่ใช้ข้อศอกซ้ายของตัวเองยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อย ท่อนขาด้านซ้ายของเขายังคงแนบราบไปกับที่นอน แต่ท่อนขาด้านขวาของเขาอยู่ในท่าชั้นขึ้นยันปลายเท้าลงพื้นที่นอนภีรวัจน์นำพาความแข็งแกร่งของเขาเข้าไปอีกครั้ง“พี่เคน...อือ…ไหมจะไม่ให้พี่ทำอย่างนี้กับไหมอีกแล้ว”“จ้ะที่รัก…แต่ตอนนี้ห้ามขัดใจผม”ภีรวัจน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอย่างผู้มีชัยที่สามารถทำให้ยัยเชยของเขาเปลี่ยนเป็นสาวเซ็กซี่ได้ ชายหนุ่มขยับไหวเร็วขึ้น“คนบ้า”วราลีครางระบายความซาบซ่านเป็นห้วงๆ เมื่อความแข็งแกร่งของเขาที่อยู่ด้านหลังหลังเริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้น เรือนร่างอวบอิ่มของเธอถึงกับสะบัดไหวไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา“พี่เคน…ไหมจะขาดใจแล้ว...”ตอนนี้วราลีไม่อาจทนฝืนกลั้นความวาบหวามได้อีกต่อไปแล้วเธอลืมตัวเผลอขยับสะโพกกลมกลึงเข้าหาเข้าหาความแข็งแกร่งของเขาที่แนบชิดจากด้านหลัง“พี่…เคน...ไหมจะไม่ไหวแล้วค่ะ”เขาพลิกตัวเธอลงใต้ร่างเขาอีกครั้งและคราวนี้เ